Gewoon even huilen.

[Jannet V]

Het gebeurt zo vaak, soms in de vroege ochtend, soms op de late avond, de behoefte om even verschrikkelijk te gaan huilen. Altijd is het al geweest maar sinds de hormonen nog een beetje meer. Ben ik de enige of hebben jullie toen ook al veel gehuild, ben ik een watje of een zachte pluizebol.
Groetjes Jannet

[Laurens2]

Hier hadden ze het ook al even over hormonen en huilen. Om even een quote van EvaVanA te mogen gebruiken:

Hormonen, andrucur of wat dan ook hoeven niet de trigger (rotwoord) te zijn dat je huilt, of vaker huilt dan voorheen. Je veranderende leven als zodanig doet dat ook.
Niet lang geleden vroeg Elisabeth me of ik kon vertellen waarom ik al enige tijd vaker in een emotionele stemming raak dan vroeger. Ik gebruik nog geen androcur of hormomen, dus haar vraag was wel te begrijpen.
Mijn antwoord was: "Ik hoef geen man meer te zijn". Toen kwam er een traantje bij haar.
Vergis je niet; er verandert veel bij ons en dat is niet altijd het gevolg van farmaceutica.

Ik sluit me bij bovenstaande aan, maar zelf lijkt me dat die hormonen een beetje meespelen. Ik merk dat als ik ongesteld moet worden ik altijd een dag van te voren een huilbui heb. Hier merk ik dan ook aan dat het weer die tijd van de maand is. Mij lijkt dat er dan vanalles met de hormonen aan de hand is in mijn lichaam.

En sinds ik uiteindelijk erachter ben gekomen dat ik een genderprobleem heb, springen me ook de tranen in de ogen van geluk, je bent niet de enige.

[Gwendolyn]

Met "pijn in mijn hart" moet ik zeggen dat ik maar een enkele traan heb weggepinkt sinds enkele jaren voor mijn aanmelding voor het traject, en sindsdien. Dat terwijl ik er juist zo op gehoopt had er heerlijk te kunnen huilen. Maar het is niet zo, tot nu toe. ( sinds 19 Jan 2010 aan de hormonen )

Gwendolyn

[Alexandra]

In het begin heb ik heel veel gehuild, dat was emotionele ontlading. Af en toe heb ik het weer. De laatste keer was toen ik de foto's van mijn FFS zag. De hemel brak los.

Flinke knuffel voor jou!

[Zierota]

Ik zou graag willen dat mij zo iets overkomt. Ik heb te veel opgekropte emotie die ik er maar niet uit kan krijgen met tranen. Ik voel me boos over zo veel dingen die nog vast zitten maar boosheid is geen oplossing meer. Boos blijven lukt niet omdat vergeving een onderdeel is van mijn levensontwikkeling en persoonlijkheid. Hoe dan ook wens ik echt dat ik dit er nog uit kon huilen want huilen doet veel opluchten. No joke!

[Enquist]

Het gebeurt zo vaak, soms in de vroege ochtend, soms op de late avond, de behoefte om even verschrikkelijk te gaan huilen. Altijd is het al geweest maar sinds de hormonen nog een beetje meer. Ben ik de enige of hebben jullie toen ook al veel gehuild, ben ik een watje of een zachte pluizebol.
Groetjes Jannet

Ik moest in het begin ook veel huilen.
Het is me best goed gegaan sinds ik een baan kreeg in April van dit jaar maar toen ik een paar weken het gevoel kreeg dat ik toch weer verder moest dienden sommige frustraties weer aan. Als ik er dan af en toe genoeg van heb dan sta ik stil in de keuken als ik aan het afdrogen ben en dan is er geen houden meer aan. Zo'n bui houdt dan een dag of wat aan, heb dan twee of drie verschrikkelijke huilbuien.
Zo heb ik een week of wat geleden nog staan huilen, ook in de keuken (heb geloof iets met keukens haha) maar nu gaat het weer. Ik heb vroeger wel veel meer gehuild maar voel me met kleine stapjes sterker worden en zit daarmee beter in mijn vel.

[Enquist]

En sinds ik uiteindelijk erachter ben gekomen dat ik een genderprobleem heb, springen me ook de tranen in de ogen van geluk.

Dit kan ik me zo goed voorstellen, het is alweer een tijdje geleden maar ik weet dat ik me precies zo voelde!

[Eva]

Van huilen word je in elk geval niet zwakker

[Irene_de_Vreede]

Ik jankte een paar jaar geleden om het minste of het geringste, de laatste tijd komt het sporadisch voor, misschien moest ik me toch zorgen gaan maken.

[Alexandra]

Ik zou graag willen dat mij zo iets overkomt. Ik heb te veel opgekropte emotie die ik er maar niet uit kan krijgen met tranen. Ik voel me boos over zo veel dingen die nog vast zitten maar boosheid is geen oplossing meer. Boos blijven lukt niet omdat vergeving een onderdeel is van mijn levensontwikkeling en persoonlijkheid. Hoe dan ook wens ik echt dat ik dit er nog uit kon huilen want huilen doet veel opluchten. No joke!

Komt wel. Ik heb ook in geen jaren meer kunnen huilen. Dacht dat mijn tranen op waren na zoveel pijn. Maar het komt er zeker een keer aan, wat meteen heel heftig kan zijn.