Vraagtekens all over!!

[SandraK]

Nu terugkijkend kan ik zeggen dat mijn vrouw zijn altijd in de lucht heeft gehangen maar het weten? Het kwartje is bij mij pas laat gevallen.
Ik heb in het verleden een aantal homocontacten gehad en vond dat heel verwarrend. Ik werd gewoon niet verliefd op een man. Maar wat wel zo was is dat ik me nergens zo vrouw kon voelen als bij een man. Ik was gewoon 'het vrouwtje' en dat vond ik heerlijk.

[Harro]

Hey Valerie,

Van harte welkom hier. Ik hoop dat de gesprekken op dit forum je herkenning geven.
Als ik jou was zou ik me ook aanmelden, daarnaast zou je ook contact kunnen zoeken met Transvisie. Daar hebben ze ook gespreksgroepen voor mensen in de verschillende fases (als ik me goed herinner is het de zoekersgroep, bedoeld voor mensen zoals jij die nog midden in hun zoektocht zijn qua wie ze zijn en wat ze willen)

Bij mij heeft het erg lang geduurd voordat ik het eindelijk voor mezelf toegaf dat ik man ben, geboren in het lichaam van een vrouw, maar waar ik me nooit in thuis heb gevoeld. Ik heb dat echter nooit voor mezelf willen toegeven. Nu ik dat eindelijk wel kan/durf geeft me dat zo'n goed gevoel dat ik geen twijfels heb. Maar daarin is iedereen anders. Dat is het mooie van een forum als dit

gr
harro

[Valerie]

@Sietse: respect hoor voor hoe je helemaal kiest voor wat voor jou goed voelt!!
Super om te lezen!!!

[Valerie]

@Sandra&Harro: bedankt voor jullie lieve berichten! ik ga me zeker eens verdiepen in transvisie!
Truste! X

[Paul]

Transvisie is misschien een wat makkelijker stap dan het Vu (hoewel het handig is om maar alvast op die mega lange lijst te staan).
Ik heb in ieder geval goede ervaring met Transvisie!

[veronique02]

Hoi Valerie
Ik had voor ik uit de kast kwam thuis en op het werk ongeveer dezelfde vragen
Ook ik ben niet ontevreden als man ,voel me er wel niet slecht bij maar toch ,Vrouw zijn neemt nu de bovenhand en wie weet verwijnt het weer op de achtergrond
Vandaag op het werk in mijn manfunctie voelde ik me bijvoorbeeld niet goed toen iemand "Dag Meneer" zei . Ik dacht bij mezelf kom nou ben je blind of zo ?
Ik ben een vrouw . zo hoort het
Het moment daarop dacht ik dan wat was dat nu weer!
Mijn Vriendin Lana vertelde me dat je jezelf volledig moet accepteren ,maar blijkbaar is dit voor mij ook nog geen volle 100%

Lieve groet Vero

[Dora]

ruim 14 jaar geleden 'uit de kast gekomen als homo'
Sinds een jaar heb ik ook een relatie met een van me beste vrienden gekregen (hij is ook hetero, maar ervaart mij ook meer als een meisje in omgang/ gedrag enz.) met o.a. mijn vriendje die gelukkig heel ondersteunend is.
Ben benieuwd naar wat jullie denken na het lezen van bovenstaande....
X

Interessant! Maar ik vraag me af of jouw heterovriend door zijn familie, vrienden, collega's etc niet het vuur aan de schenen wordt gelegd over zijn heteroseksualiteit omdat ie een relatie heeft jou?
Want zoals ik het lees ben jij blijkbaar een hele vrouwelijke 'homoman'...en word je vriend dan niet door zijn omgeving gedwongen tekst en uitleg te geven waarom hij als heteroman een relatie heeft met een vrouwelijke 'homoman'?

Wat hem in feite dwingt om 'ook uit de kast te komen?'

Want hoe leg je als heteroman uit dat je een relatie hebt met een voor het oog vrouwelijke homoman? En andersom trouwens ook?

[LauraB]

Ik begrijp heel veel van je twijfels en wat je schrijft.

Ik weet 'het' al vanaf heel vroeg. Maar bedoel ik daarmee dat ik toen ik een paar jaar 100% zeker wist dat ik transvrouw ben? Nee buiten het feit dat ik toen dat hele woord niet wist, is het een gevoel dat ik niet helemaal het zelfde ben als 'normale' jongens. En zelfs deze realisatie kwam pas later. Als ik heel eerlijk ben, denk ik dat het vrij lang geduurd heeft om uberhaupt het verschil tussen jongens en meisjes te begrijpen. Het gevoel op hele vroege leeftijd kwam denk ik ook geen eens van uit mijzelf maar kwam door de boodschap van volwassenen om mij heen. Door hun reactie op mijn gedrag (vrijwel exclusief alleen met meisjes te spelen) voel je je anders.

Met het opgroeien als kind, puberteit en daarna echt volwassen worden leer je steeds meer bij en veranderen 'je' geachten en gevoelens langzaam. En vallen er, met de nieuwe kennis die je hebt, dingen uit het verleden op hun plek. En kun je achteraf zeggen: "ja dat wist (hoorde ik eigenlijk) al heel veel langer". Globaliserend kan ik voor mijzelf denk ik de volgende 'fasen' van bewustwording, verwerping en onderdrukking onderscheiden:

- ik ben gewoon een kind en doe wat ik leuk vind
- ik ben anders uit de reactie van anderen op mij
- ik zou gewoon willen zijn dan doen anderen niet zo spastisch
- wat is dat toch meisjes en jongens
- ik zou best wel een meisje willen zijn want daar lijk ik vaak meer op
- wat maakt het allemaal uit, ik heb gewoon een klik met mijn vriendinnetjes
- ik ben toch wel raar, ik moet maar meer met jongens optrekken
- ik ben een freak, als ik een meisje was zou alles anders zijn

Hierna kwam de periode van de puberteit en veranderde echt alles. Ik vond het verschrikkelijk dat een paar van mijn vriendinnen op mij waren. Dat veranderde zoveel dat ik ze volledig kwijt moest zijn. Zelf begon ik jongens leuk te vinden maar voelde mij geen homo. En ben daarom ook nooit uit die kast gekomen. Wat niet betekent dat ik nooit een relatie (geprobeerd) heb te hebben met een jongen (en later mannen al zeg ik daar ook eignelijk nog steeds jongens tegen).

Ik vind het knap en bijzonder dat jij een relatie kan hebben met hetro's. Mij is dat niet gelukt. De hetro's in mijn omgeving zijn hetro en wijzen dus per definitie enige vorm van relatie per direct af. En ook bij de meeste homomannen wordt ik afgewezen, ik ben vreemd en leg automatisch net buiten de hele scene daardoor. Ik vind dat niet heel erg omdat ik me zelf ook niet echt thuis voel.

Ook nu, dat ik me heel goed realiseer dat ik niet in de mannenrol thuis hoor en me ontzettend veel beter voel in een semi vrouwen rol, wet ik een heleboel niet 100% zeker. Het enige dat ik 100% zeker weet, is dat ik niet verder wil en kan zoals ik dit 35 jaar gedaan heb. Ik voel mij vrouw en wil zo snel mogelijk dit 100% worden. Maar ik heb geen flauw idee hoe het zou zijn om daadwerkelijk als vrouw geboren te zijn. Maar wel dat toen ik tiener was veel herkende toen ik een programma op TV zag over een MTF en dit wilde gaan onderzoeken in de hoop me dan wel gellukig te voelen. Het is er echter door omstandigheden zo'n 20 jaar lang niet van gekomen.

Voor wat betreft een geslachtsveranderende operatie. Ja die zou ik heel graag willen. Niet omdat mijn geslachtsorganen zo verschrikkelijk zijn. Deze horen gewoon wel bij mijn lichaam en heb ik niet heel erg veel moeite mee. Ik wens ze alleen niet actief te gebruiken, daar voel ik me wel heel erg ongemakkelijk bij. Het hebben van een penis kan zelf wel handig zijn met plassen (mits de juiste omstandigheden). Zolang het passief aanwezig is, is er geen probleem. Dit houd dus wel in dat ik hele strakke shorts moet dragen zodat alles plat gedrukt word. En dus niet aanwezig is door bungelen. Niet omdat door het bungelen ik in het openbaar met een 'tent' in de broek zou rond lopen. Maar omdat ik dan bij elke beweging voel dat er daar beneden iets is wat er op dat moment niet hoort te zijn. Waarom dit er niet hoort te zijn weet ik niet daar heb ik geen verklaring voor. Het is ook niet te klein of abnormaal van vorm en technisch werkt alles prima. Af en toe denk ik wel eens dat het maar beter wel abnormaal klein zo kunnen zijn. Seksueel ben ik nauwelijks tot niet actief. Dat hoeft voor mij niet zo. Wel heb ik als ik met iemand ben meer het idee dat er iets bij mij in moet, in plaats van dat ik het ergens in moet steken.

Ik hoop dat je hier iets mee kan.

[Valerie]

allereerst: ik vind het zo mooi om te lezen hoe openhartig iedereen is over zijn/ haar eigen leven. Het doet me goed om dit allemaal te mogen lezen!

@Veronique: als ik het goed begrijp, ben jij net als ik er nog niet over uit? Ik lees ook dat je een relatie hebt? Hoe ervaart jouw partner dit? Ik herken heel erg wat je zegt mbt aangesproken worden als 'meneer'. Toen ik 20 was, had ik heel lang haar, wanneer men mij toen aansprak als "mevrouw", voelde dat ook veel beter dan wanneer mensen "meneer" tegen me zeggen....

@Dora: de fase dat mijn vriend 'het vuur aan de schenen kreeg gelegd' hebben wij inderdaad moeten doormaken. Het feit dat mijn vriendje (hij is pas 24) enorm eigenzinnig/ kunstzinnig is en zijn hele leven al doet waar hij zin in heeft en lekker dwars in alles is geweest, maakt dat hij (nog veel meer dan ik) een grote middelvinger opsteekt tegen iedereen die het niet zint hoe wij leven. Gek genoeg maakt dit dat iedereen zich koest houdt en 'het is gaan accepteren'. Ik kan ook bij zijn familie over de vloer komen enzo, ben daar heel welkom. We gaan zelfs trouwen.
mbt mijn gevoelens (MTF) is hij ook heel ondersteunend: ik kan er uren met hem over praten. Hij is soms ook echt mijn redding.
Maar om eerlijk te zijn: ik ben eens benieuwd hoe het zal zijn voor iedereen wanneer ik een ervoor zou kiezen om daadwerkelijk de stap te nemen. Hoe reageren vooral (vrouwelijke) vrienden? Ik vrees niet eens zo voor de hetero-mannen om me heen, die gaan altijd al met me om als een meid. Maar goed; meiden zijn vaak zo lief niet...

@Laura: bedankt voor je uitvoerige openhartige reactie.
De laatste weken bedenk ik mij ook veel zaken uit mijn verleden die toch echt wel lijken te duiden op het feit dat ik mogelijk een meisje ben:
- al als kind zei ik tegen mijn moeder jaren lang: 'als ik later mama ben' en 'ik wil verpleegSTer worden'. Wanneer mijn moeder dan zei: 'Jij wordt dan een verpleger, zo noemen ze dat', zei ik daarop: 'dan hoeft het niet, ik wil alleen maar verpleegster worden' (in mijn hoofd was ik geen jongen);
- ik heb de hakken van mijn moeder gedragen tot mijn voeten te groot werden haar schoenen. Ik droeg ze altijd (zelfs buiten), ik zette ze zelfs bij de kachel als sinterklaas kwam. Ik weet dat mijn oma en moeder het altijd heel gewoon hebben gevonden dat ik zo deed. Mijn oma nam ook vaak meisjes speelgoed voor me mee als ze weer eens speelgoed voor me mee nam (wekelijks);
- ik ben door mijn ouders ook veel meer beschermd opgevoed dan bijvoorbeeld mijn broers. Mijn broers mochten met de fiets op stap gaan, ik niet (mijn vader haalde me altijd voor de deur op - 'zo ging dat ook bij mijn nichtjes van die leeftijd in de familie toen');
- ik weet dat wanneer ik in mijn puberteit naar school fietste, ik me altijd probeerde voor te stellen hoe ik eruit had gezien als ik een meisje was geweest die dag ('hoe zou ik me haar hebben gedragen'?/ 'welke kleren zou ik hebben aangedaan' etc.). ;

Mbt mijn relatie: ik ben er ook bijzonder trots op wat mijn vriendje en ik hebben opgebouwd in de afgelopen jaren.
We kennen elkaar al heel lang en zijn echte soulmates. Hij is er voor me, staat altijd achter me en laat zijn omgeving weten dat ze mij/ ons 'maar te dulden hebben' en dat gebeurt (gelukkig) - meestal - ook. Soms is het echter ook moeilijk, want niet elke vriend(in) reageert/ reageerde positief op de wijze van 'hoe wij leven'. Maar het maakt ons vooral sterker.
Er zijn 'genoeg mannen out there' zoals hem, dat weet ik zeker. Het is alleen moeilijk voor een man om zo kort bij iemand te komen en 'door een geslacht heen te kijken en toch te ervaren dat dit liefde is'. Zo'n man kom je denk ik niet zo snel tegen op stap. Het feit dat mijn vriendje en ik elkaar al 10 jaar kennen (ik was 20, hij 14 destijds) maakt dat er al een jarenlange band is voordat er sprake was van iets 'dat meer dan vriendschap leek te zijn'. Toen ik het mijn vriend vertelde een 3 jaren geleden (dat ik gek op hem was), wist hij dat 'het gevoel wederzijds was'. Het heeft daarna nog 1,5 jaar geduurd alvorens we er beide klaar voor waren. Maar dan heb je ook wat ; )
- Ben jij er voor jezelf nu uit of je gaat kiezen voor de geslachtsverandering? Ik bedoel: doorloop je inmiddels al het traject bij het VU?
Ik kan heel veel met je reactie! Je bent heel open, over jezelf en je jeugd. Ik herken enorm veel erin. Bedankt!

Bedankt allemaal!
Dikke kus,
Valérie!

[LauraB]

Ik sta helaas nog maar pas op de wachtlijst bij het VU. Deze helaas komt door persoonlijke omstandigheden. Wat mij betreft mag de wachtlijst naar 0 terug. Zou de diagnose fase niet alleen bij het VU (en PIG) moeten kunnen, maar bij een (groot) deel van de GGZ instellingen die tweedelijnszorg aanbieden. Zonder mijn persoonlijke omstandigheden, die verder los van mijn vrouw zijn staan, zo ik vorig jaar of zelf nog eerder allang om zijn. Het liefst zou ik zelf de touwtjes in handen hebben, dat na een aantal gesprekken je een briefje mee krijgt. Een briefje waarmee je verwijsbrieven mee kan krijgen voor alles wat ik denk nodig te hebben en in de volgorde die op dat moment bij mij passen. Ik zou dan op dit moment vol bezig zijn met mijn transitie.

Momenteel leef ik bijna een dubbelleven. Ik moet me nog als man presenteren om de band met mijn familie niet op scherp te zetten. Om een arbeidsconflict niet nog verder te laten escaleren. Een aantal dagen in de week kan ik mijn mennenrol laten varen en meer handelen uit mijn gevoel en emoties. Een deel van deze dagen ben ik van tijd tot tijd even helemaal vrouw en gelukkig omdat ik dan al het mannelijke even vergeten kan. Ik ben mij bewust welke uiterlijke en innerlijke factoren ik nodig heb om in dit gevoel te komen. En weet ik 100% zeker dat ik daarvoor mijn baardgroei kwijt moet zijn, mijn eigen stem langer moet kunnen volhouden en het liefst iets helderder , een ander figuur en er iets gedaan moet worden aan die tegenstrijdige gevoelens en reacties die ik niet onder controle heb/kan hebben. Ik hoop dit te kunnen bereiken of te benaderen door dieet, lichamelijke-oefening, HRT, logopedie, SRS en FFS.