Niet dat ik de wijsheid in pacht heb... Maar die verandering, die kan best komen. Van hetgeen wat ik gelezen heb ben je nog redelijk pre-alles, of niet? Zelf ben ik nu bijna 1,5 jaar aan de HRT, en word bijna een jaar door iedereen gelezen als vrouw. Zonder dat men het meekrijgt, ik word gewoon als cis-vrouw waargenomen, en daar ben ik best heel erg blij mee!Draakje schreef:Waar ik nu in de sociale omgang tegenaan loop is dat ik me tussen de vrouwen niet thuis voel, maar uiteindelijk tussen de mannen ook niet, want die zien mijn toenadering als "vrouwelijke aandacht" en dat gebeuren er vaak dingen die ik helemaal niet bedoelde.
Samenvattend: mijn sociale leven ligt onbedoeld op zijn gat. Ik hoop dat daar over een paar jaar verandering in komt.
Als je merkt dat je niet meer herkenbaar bent als trans (ik althans), krijg je een soort omgekeerd effect van hetgeen wat jij beschrijft. In mijn geval werd ik jaren lang als man waargenomen, met alle (onbedoelde maar toch presente) sociale verwachtingen die daarbij horen. Daar leren we in onze puberteit mee omgaan, en dat sort-of na te doen om de allerergste pesterijen te vermijden.
Na goed, dat is dus aangeleerd gedrag. Op het moment dat je je transitie begint en een poosje als transgender waargenomen wordt, gaan mensen je vooral vanwege die kenmerken behandelen. Het 'cis-man maar wel anders' label (of in jouw geval 'cis-vrouw maar wel anders') valt dus van je schouders af, maar je krijgt er nog geen correcte behandeling als vrouw (of in jouw geval als man) bij. In die periode ben ik dan veel met andere transgenders omgegaan, suppotgroepen bezocht en vooral heel veel bezig geweest met mezelf verkennen als transgender.
Enfin, dan ga je dus op een gegeven moment aan de hormonen en dan verandert je lijf zo langzaamaan. Alleen: bij mij veranderde mijn lijf sneller dan mijn socialisatie. Men zag me ineens als cis-vrouw, en dus werden er heel veel dingen van me verwacht waar ik op persoonlijk vlak nog vrij weinig ervaring mee had. Ik had het wel altijd gewíld, maar dat was het dan ook. Bijvoorbeeld hoe meiden met elkaar in groepsgesprekken omgaan, en hoe we elkaar aanvullen in zinsbouw, hoe non-verbale communicatie werkt, etc etc. Al die kleine dingetjes. Goed, die worden dan dus van je verwacht (men ziet per slot va rekening nix anders als een vrouw), maar eigenlijk lukt het nog niet zo goed omdat je gewoon domweg die ervaring niet hebt.
Dat had best wel een impact op mijn sociale leven! Nu ben ik inmiddels een jaar verder en loopt alles op rolletjes. Die socialisatie heb ik snel genoeg meegekregen, ben per slot van rekening een meisje dus het was simpel zat: gewoon m'n gevoel en instinct volgen, en de rest kwam vrijwel automatisch aanwaaien eigenlijk!
En dat bracht me dus tot het trieste inzicht, dat er best wel heel veel dingen oneerlijk zijn voor vrouwen. Goed dat wist ik al lang, maar om het te (be)leven is een heel ander verhaal. Vroeger wond ik me zo ontzettend op dat meisjes altijd van die kliekjes vormden en veel mensen (waaronder mezelf) vaak buitensloten. Nu begin ik zo langzaam aan in te zien dat dat vaak een manier is om jezelf te beschermen, en om ergens aansluiting te vinden waar je niet direct als object gezien wordt. Waar kerels niet direct voor je neus staan als je per ongeluk een nét iets te vrolijk grimlachje terug geeft na 10x je aangekeken te hebben. Waar je gewoon even jezelf kan zijn, en je geen zorgen hoeft te maken om kerels die je alweer de mond snoeren en mensen nog luisteren ook.
Goed er zijn ook een hele boel positieve dingen aan dit verhaal, ik heb uiteindelijk mijn vrouwelijke hart gevolgd, en functioneer nu ook prima zo. Dat maakt mijn leven zo veel beter. Alleen de realiteit is dus wel dat je als vrouw anders wordt waargenomen, en er veel meer grenzen zijn aan hetgeen je op een veilige manier kunt doen. En ja: dat heeft ertoe geleid dat ik een Angry Feminist ben geworden
