Sociale man/vrouw verschillen

[Fran]

Los van alle uiterlijke kenmerken vraag ik me vaak af of jullie nu ook verschil merken in hoe jullie worden benaderd in het dagelijks leven. En dan bedoel ik MtF en ook FtM. Voor en na je transitie.
Ik heb namelijk mijn hele leven al het idee dat ik anders zou moeten worden benaderd dan men in mijn dagelijks levend doet.

[Anon20190122]

Als vrouw wordt je minder serieus genomen en als man wordt er meer van je verwacht dat je van alles kan.

[Anon20190712]

Ik merk wel echt verschil ja, sociale interactie gaat me stukken makkelijker af. Niet dat het makkelijker is om man te zijn dan om vrouw te zijn (ook een beetje een openbaring), maar vrouwen onder elkaar communiceren anders dan mannen onder elkaar. Als man onder de mannen zijn is ook een andere dynamiek dan als 'vrouw' one of the guys zijn. Het contact met vreemden nu is directer, minder voorzichtig. En ik ben voorzichtiger in het benaderen van vrouwen (ze zijn kwestbaarder, maar menen niet kwestbaarder te zijn, je wilt direct zijn, maar niet intimideren-je wilt vriendelijk zijn maar niet flirten... die balans...laat maar, dan vraag ik wel de weg/tijd aan een vent) Er wordt minder rekening met je gevoel en personal space gehouden als man. Tegen vrouwen is men over het algemeen toch wat meer behoedzaam en behulpzaam. Ik word nu makkelijker aangesproken, op straat, om hulp te bieden, maar word ook sneller op m'n gedrag aangesproken. Je moet vanalles kunnen en zijn, als vrouw is het een applaus waard als je iets kan. Beide bullshit natuurlijk.
Dan is er nog een aspect, ik ben homo en heb een vriend, en het is best wel te zien dat ik gay ben op de een of andere manier. Andere mannen zien mij daardoor duidelijk niet als competitie, maar wel als one of the guys. Dat is ook een groot contrast met het competitie gebeuren van hetero vrouwen onder elkaar. Haantjes gedrag gaat dus ook aan me voorbij, dat gebeurd toch vooral in bijzijn van vrouwen en valt onderling weg- ik merkte bij vrouwen onderling meer competitie en bitchy gedrag, op elkaar neerkijken en roddelen en dergelijke.
Over m'n homo-zijn wordt gegrapt onder kennissen zonder dat het discriminerend bedoeld is, een soort plagen. En dat soort onderling plagen en grove humor is ook heel anders in sociaal contact dan het vroeger was tussen de vrouwen. Maar...dat is mijn ervaring, anderen ervaren het misschien totaal anders.

[Anon20180311]

Hoi Draakje,

Ik leef als hetro trans-man, en idd er word veel van je als man/trans-man ( Zeker bij het trans zijn, en het niet kunnen zien) verwacht.

Ongeacht of je het kan/hebt/wil. Maar dat is voor mij persoonlijk, totaal geen reden om mezelf niet te mogen/kunnen/willen zijn.

Ja, ik ben idd anders. Daar ik, jammer genoeg geboren ben als meisje en " zelfs eerder huwde met een cis-man ". Bepaalde mannen zien me dan ook als : Een of andere verrader(ster), die de wereld even wil laten zien, dat men " als vrouw ook zomaar even een man kan zijn, zonder een "grote natuurlijke functionerende piemel" . Wat ook jammer genoeg, voor bepaalde mannen, enkel het teken der man zijn is.

Maar man zijn, is persoonlijk voor mij gelukkig veel meer dan dat. Het is mezelf zo goed mogelijk, als mogelijk kunnen zijn. Omdat ik het ben. Ongeacht de centimeters der piemels of aantal mogelijke erecties per dag. Het eindelijk, een beetje genieten en kunnen genieten van wat ik al altijd was. Gewoon een jongen uit een doodgewone straat, een man uit een doodgewoon gezin, nu stilaan wel, een doodgewone oude, maar zeer tevreden man. Die weet dat man zijn meer is dan o.a. staande kunnen plassen ( Kan het immers, even goed, als de wind goed zit, als iedere bio/cis-man).

Grtz Nick

[Jer158]

Ik vind het nu al een leuk topic! Voor mij is het nog een beetje vroeg om veel te zeggen aangezien ik nog niet eens aan de hormonen zit, maar ik doe alvast een poging.

Voorheen ging ik door voor ~17-jarige jongen of meestal toch meisje (maar dan stereotype butch/lesbisch). Wat Lucas beschrijft over niet als competitie gezien worden, had ik juist pre-transitie toen iedereen dacht aan mij te kunnen zien dat ik lesbisch was. Meisjes zagen mij niet als competitie en jongens niet als lustobject. Een goede manier om onder de radar te blijven! (Ik ben overigens ook overwegend homo, dus het lesbisch lijken hielp niet voor het liefdesleven.)

Nu ga ik door voor 11- tot 14-jarige jongen. Enerzijds omdat ik nooit als "echte vrouw" ben gezien/behandeld door de maatschappij (immers mega butch) en anderszijds doordat ik nu zo veel jonger wordt geschat, heb ik met heel andere verschillen te maken dan die tussen man en vrouw. Zo geeft als jochie gezien worden je veel ruimte om zwijgzaam of zelfs enigszins onbeleefd te zijn. En ik kreeg vorige week ergens een snoepje aangeboden.

Wat ik desondanks wel merk, is dat mensen mij meer ruimte geven op straat.

En ik behandel mannen en vrouwen voor het eerst anders, merk ik aan kleine dingen. Zo geef ik vrouwen op straat meer ruimte. Ik geef toe dat ik hier niet onverdeeld blij mee ben. Ik zou mijzelf daar absoluut voor haten (immers is de variatie binnen een gender groter dans de variatie tussen de twee gemiddelden van de genders), ware het niet dat het gewoon logisch is vanuit de positie van een jonge(ma)n. Het is nu eenmaal zo dat mannen en vrouwen absoluut niet een gelijkwaardige positie hebben in de maatschappij. Het is over het algemeen heel makkelijk om als man een vrouw te intimideren, bewust of niet. En heel eerlijk weet ik niet of dit gedrag van mij (en wat ik bijv. ook bij Lucas lees) de patriarchie in stand houdt of niet. Ik vrees van wel, maar welk gedrag zou dan wel helpen? Het is niet alsof het een oplossing is om als man vrouwen net zo te behandelen als je mannen behandelt.

[Anon20190712]

Wat ik denk is dat we de verschillen in omgang niet moeten proberen weg te zetten als iets slechts...Maar ze moeten omarmen. Mannen en vrouwen zijn niet gelijk, maar wel van gelijke waarde. We vullen elkaar aan, maar het instandhouden van de patriarchie wordt nu door beide kampen gedaan, juist omdat we enerzijds de (belangen van de) verschillen bagatelliseren en anderzijds elkaar bekritiseren voor stereotype gedrag. Vrouwen die mannen per definitie als dader beschouwen, mannen die vrouwen benaderen zoals ze andere mannen benaderen, wat vrouwen weer zien als intimiderend...en zo werken we elkaar tegen in het naar elkaar groeien. Ik denk dat qua emancipatie enorm ver zijn en beide kampen nog evenveel te behalen hebben, op andere vlakken, op het elkaar vertrouwen en op prijs stellen na.

[Jer158]

Ik denk dat mijn aarzeling voor een deel ook voortkomt uit het trans zijn en "doe een ander niet wat gij niet wil dat u geschied". Ja, mannen en vrouwen verschillen gemiddeld genomen, maar op individueel niveau is er dusdanig veel variatie dat je mensen te kort doet door ze op basis van hun gender(presentatie) in een vakje in te delen. Al die trans mensen die nog in de kast zitten en bijv. sommige butch lesbiennes doe je geen plezier door ze als hun geboortegeslacht te behandelen, maar ook los daarvan zijn er zó veel mensen die niet die stereotype schichtige vrouw of die intimiderende man zijn. Waarom is het nodig zoveel aannames te doen over mensen die je verder niet kent en waarschijnlijk nooit meer zult zien?

Je moet m.i. in beginsel mensen behandelen naar gelang wie ze zijn, niet naar hun gender(presentatie). Helaas heb je daar bij vluchtig contact weinig kans voor, en vandaar dit soort dilemma's.

Ik zou zeggen dat er situaties zijn waar onderscheid bullshit is, bijvoorbeeld het openhouden van een deur voor een vrouw maar niet voor een man. Dat is gewoon aso, punt. Er zijn echter ook situaties waar onderscheid (helaas) logischer is, bijvoorbeeld 's nachts afstand houden van een vrouw alleen maar niet van een man.

[Simão]

Voor de duidelijkheid, ik ben geboren als meisje en voor de buitenwereld nog steeds een vrouw, zij het eentje met manlijke trekjes. (Men schrikt vooral van mijn directheid en cowboyloopje )

Mijn ervaring is dat het vooral gewoon gaat om de nonverbale communicatie. Wat je uitstraalt krijg je meestal terug.
Los daarvan is mijn ervaring dat je als vrouw gewoon vaak als inferieur of lustobject gezien wordt, en lastig gevallen.
Bijna alle vrouwen hebben heel nare ervaringen wat dat betreft.

Ik ben een ijskonijn en toch nog te maken met avances die heel ver gingen, tot achtervolging aan toe. Of, minstens net zo erg voor het gevoel, geld aanbieden, of gewoon seks aanbiedend, want je bent alleen dus heb je daar vast wel behoefte aan.
Dit merk je dan vooral in een macho cultuur, het ligt er dus ook enorm aan wat je omgeving is.

In Nederland ging ik uit in een "boerentent" of in een VVD nest, twee uitersten, maar beide zeer gemoedelijk en eigenlijk geen verschil of je man of vrouw bent, tenzij er geflirt wordt natuurlijk.
Ik was net zo makkelijk one of the guys dan opgenomen in een meidengroep. Zowel mannen als vrouwen flirtten met me. Als ik wel om seks had gegeven had ik flink keus...

Ik ben van mezelf een nogal goedlachs en spiegelend persoontje in het sociale leven en omdat ik geen seksuele belangstelling toon voor mensen, word ik niet snel als rivaal of bedreiging gezien. Ik word, geloof ik, vooral gezien als "gezellig", hoewel ik ook wel eens overkom als hork, maar daar verontschuldig ik me meestal bij voorbaat voor in nieuw gezelschap...

[Janna]

Ik ben (helaas ) nog niet om, maar ik heb wel een in mijn ogen opvallende ervaring.

Een tijdje terug heb ik een Facebook-pagina aangemaakt voor mijn vrouwelijke alter-ego. Het gaf me wat mogelijkheden me als vrouw te presenteren, ook met mijn eigen foto's. Ik had en heb steeds bevestiging nodig dat het wel goed komt met een transitie.

Op mijn mannelijke pagina heb ik op z'n hoogst een stuk of dertig 'vrienden' gehad. Allemaal mensen die me kennen. Op mijn vrouwelijke pagina heb ik ondertussen 1000 'vrienden' gehad, waarvan (vrijwel) niemand me echt kent. Duizend! Alleen omdat ik single ben en - vooral - vrouw. Zo apart. En nee, er staan geen spannende foto's of berichten op, integendeel. Alles is suf en saai, net als mijn leven.

Ik word veel benaderd via Messenger. Zoveel mannen die met me uit willen of domweg seks willen. De meesten nemen niet eens de moeite zich voor te stellen of me te leren kennen. Ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik verre van knap ben, dus dat is het niet. Nu is Facebook niet maatgevend voor de hele maatschappij, maar ik kan me nu wel een beetje voorstellen hoe het is om als vrouw als object gezien te worden.

Ik hoop dat mijn ervaringen in de praktijk straks anders zullen zijn, maar ik wilde dit toch wel delen.

Groetjes,
J

[Amy]

Dit past hier misschien ook wel bij. Wat mij al een paar keer opgevallen is als ik met mijn vriend over straat loop is dat mensen vaak hem aanspreken als ze iets willen vragen in plaats van mij of ons beiden. Ik moet het dan uiteindelijk toch oplossen want hij spreekt alleen engels. Wat ik er misschien wel bij moet zeggen is de keren dat dit gebeurde het mensen met middenoosterse afkomst waren.

De keer eerste dat dit gebeurde was best vreemd, twee vrouwen in een auto stopte langs ons en draade het raam op en begonnen te roepen "meneer, meneer" ik dacht van huh hebben die het tegen mij? Ik ben al 2 jaar of zo geen meneer meer genoemd, toen keek ik goed en zag ik dat ze naar mijn vriend keken. Het was in Eindhoven in de stad en ze wilde de weg weten, ik ben er maar tussen gegaan want mijn vriend wist totaal niet waar het over ging en ik heb ze geholpen voor zo ver dat ik de weg weet in Eindhoven.