Relaties & zo

[Anon20180501]

Yep

En daar zal ik me dan ook niet echt voor afsluiten. Laatst had ik op een terrasje in Woerden een vrouw ontmoet waarmee ik de hele middag en avond heb zitten borrelen en keuvelen. Gaandeweg ons onderonsje, temidden van haar collegas en vriendenkring, merkte ik dat ik me tot haar aangetrokken begon te voelen, zelfs verliefd begon te worden op haar. Had dit tafereeltje dichter bij huis afgespeeld had er wellicht meer uit kunnen groeien. Maar helaas, dat was niet het geval. Of moet ik nu volhouden en zeggen dat dat gelukkig NIET het geval was?

[Fay]

Ik vind dat je ook mag genieten van situaties als dit, niet meteen hoeven denken aan een relatie maar de ervaring laten voor wat hij is, en mocht er meer uitkomen, ook goed

Joyy

[Jessy]

Wat mij heel moeilijk lijkt is dat het moment dat je 'het' verteld, dat je dan in de ogen van die andere persoon altijd je originele geslacht zal blijven.

Mijn ervaring is dat toch niet. Wat ik meestal zie, is dat de eerste indruk het meest bepalend is.
(in geval van MtF)
Als men je als een man leert kennen en je presenteert je ineens als vrouw, vinden mensen dat vreemd. En hoe langer ze je kennen, hoe moeizamer de verwerking zal zijn. Maar leren ze je kennen als vrouw en ze horen later dat je als man geboren was, is dat even vreemd om te horen maar weten ze inmiddels niet meer beter dan dat je een vrouw bent (even ervan uitgaand dat je fatsoenlijk gekleed en een beetje passable bent).

Dan ben je gewoon beter af als je jezelf kunt zijn in het geslacht dat overeen komt met je gender, vooraleer je mensen ontmoet voor een serieuze relatie.

[La-Clau]

Even op Daniela reageren..........niemand boos worden.
Wat ik probeer te zeggen is dat je je er niet door moet laten belemmeren, alleen omdat je je hersenschimmen in je hoofd haalt die er niet zijn. Ik ben een fervent tegenstander van uitspraken dat je als "trans" DUS geen relatie kunt hebben. Wellicht heb ik ongelofelijk veel geluk gehad, omdat wij er wel zijn uitgekomen, maar aan de andere kant kan ik me ook niet voorstellen dat wij daarin de enigen zijn.
Ik ga er nog altijd vanuit dat een "echte" liefde je neemt zoals je bent, ook als je niet bent zoals je zou willen zijn, en op een later tijdstip anders wordt. Intimiteit is daarbij voor mij het uitwisselen van liefde voor elkaar op een fysieke manier, maar niet puur gericht op het fysieke gebeuren. Het belangrijkste daarin is dat je geniet van wat de ander je wil geven, en dan gaat, althans in mijn geval, het teruggeven ook vanzelf. Een stukje ontevreden zijn over jezelf, gevoel dat het niet klopt, of afkeer was daarbij voor mij een grens die te overschrijden was. Ook omdat ik dat wilde, omdat ik in een relatie een volwaardige partner wil zijn, en binnen een goede relatie geheimen en restricties niet nodig zijn. Maar dan moet je natuurlijk wel eerst die juiste persoon tegenkomen. Ik ben benieuwd, want zoals Joyy zegt: Resultaten uit het verleden............etc.

Claudia

[Eva]

Amen

[selena]

Zelf denk ik dat het belangrijk is om de verwachtingen van elkaar te weten in een relatie. Wanneer intimiteit een grote zorg is (wat voor velen van ons denk ik het geval is), dan zou je het daar al best vroeg over kunnen hebben. Er zijn vele manieren om intiem te zijn met iemand zoals al meerdere hier gezegd hebben. Op deze manier heb ik al een aantal relaties kunnen voorkomen omdat ik niet aan hun verwachtingen op dat moment zou kunnen voldoen. Daar in tegen heb ik toch leuke relaties gehad, ondanks dat het uiteindelijk toch mis is gelopen.

[Anon20180501]

Even op Daniela reageren..........niemand boos worden.
Wat ik probeer te zeggen is dat je je er niet door moet laten belemmeren, alleen omdat je je hersenschimmen in je hoofd haalt die er niet zijn. Ik ben een fervent tegenstander van uitspraken dat je als "trans" DUS geen relatie kunt hebben. Wellicht heb ik ongelofelijk veel geluk gehad, omdat wij er wel zijn uitgekomen, maar aan de andere kant kan ik me ook niet voorstellen dat wij daarin de enigen zijn.
Ik ga er nog altijd vanuit dat een "echte" liefde je neemt zoals je bent, ook als je niet bent zoals je zou willen zijn, en op een later tijdstip anders wordt. Intimiteit is daarbij voor mij het uitwisselen van liefde voor elkaar op een fysieke manier, maar niet puur gericht op het fysieke gebeuren. Het belangrijkste daarin is dat je geniet van wat de ander je wil geven, en dan gaat, althans in mijn geval, het teruggeven ook vanzelf. Een stukje ontevreden zijn over jezelf, gevoel dat het niet klopt, of afkeer was daarbij voor mij een grens die te overschrijden was. Ook omdat ik dat wilde, omdat ik in een relatie een volwaardige partner wil zijn, en binnen een goede relatie geheimen en restricties niet nodig zijn. Maar dan moet je natuurlijk wel eerst die juiste persoon tegenkomen. Ik ben benieuwd, want zoals Joyy zegt: Resultaten uit het verleden............etc.

Claudia

Waarom zouden anderen boos worden op jou als je op mij reageert, Claudia? Maak je maar geen zorgen om mij, ik ben alleen maar woest op je.....

Net als Eva in haar slotwoord zeg ik Amen tegen je ideeen en mening over tg-relaties. Ik vind het helemaal niet raar dat pre-, en non-ops elkaar vinden, verliefd worden en een (seks)relatie aangaan. Belemmerende hersenschimmen, waanideeen, hebben zich dan ook geen meester van mij gemaakt, zo psychotisch ben ik dan ook niet dat ik door het bos de bomen niet meer zou zien. Sterker nog, het is mijn ratio dat de voor mij onbegaanbare bospaden herkent en me behoedt die in te slaan. Niet omdat ik bang ben in het bos maar omdat ik niet wil struikelen en anderen mee wil/zal nemen in mijn val.

Achteraf weet ik dat al vanaf mijn ontmaagding er bij mij geen allesomvattende gezonde liefde en harsttocht voor mijn partnes aanwezig was, dat het er nooit heeft ingezeten dat ik me daar ooit aan zou kunnen overgeven. Ik gaf wel om mijn partners maar dat doe ik ook om mijn kinderen. Het waarom behoeft geen uitleg en tot op de dag van vandaag speelt dat in wezen nog. Wat wel veranderd is is dat ik omdat ik nu dichter bij mezelf sta en daar heel gelukkig om ben mijn emoties en gevoelens alle vrijheid genieten. Ik zal geen enkele inspanning leveren om die te beteugelen maar ze wel in bescherming nemen. Ik weet namelijk dat als ik dat niet doe ze gaan conficteren met mijn gevoelens van afkeer van mijn lichaam met een lokale knetterende psychologische oorlogsvoering als gevolg.

Het is al een paar keer gebeurd dat die strijd gewonnen is door mijn hartstocht en dat ik verliefd ben geworden. Tja, wat dat betreft zijn mijn pogingen om me daar tegen te beschermen, het idee dat ik dit zou kunnen tegenhouden een illusionoire hersenschim gebleken.

Liefs, Daniela

[jessica]

Net als Eva in haar slotwoord zeg ik Amen tegen je ideeen en mening over tg-relaties. Ik vind het helemaal niet raar dat pre-, en non-ops elkaar vinden, verliefd worden en een (seks)relatie aangaan. Belemmerende hersenschimmen, waanideeen, hebben zich dan ook geen meester van mij gemaakt, zo psychotisch ben ik dan ook niet dat ik door het bos de bomen niet meer zou zien. Sterker nog, het is mijn ratio dat de voor mij onbegaanbare bospaden herkent en me behoedt die in te slaan. Niet omdat ik bang ben in het bos maar omdat ik niet wil struikelen en anderen mee wil/zal nemen in mijn val.

Zo kwam ik deze film tgen op youtube, het gaat over tsen in iran. Ergens aan het einde zijn en tg
an en tg vrouw als switch gender in een relatie. Erg mooi om te zien hoe liefde elkaar kan vinden.

[boytomlife]

Hee allemaal,

Ik dacht eerst lesbisch te zijn, en heb dus alleen ervaring met vrouwen. Ik moet ook niks van het mannelijke hebben, behalve dus dat ik merk dat ik wel degelijk denk dat het aan me had moeten zitten. Die SRS voor transmannen vind ik veel te ingewikkeld, en aangezien ik weet dat en hoe ik kan liefhebben met het vrouwelijke aan mn lijf, denk ik dat ik zo ga blijven.
Feit blijft wel dat ik verder een man wil worden. Ik wil dus graag een liefje wat mij neemt voor wie ik ben, en voor wie het in de broek gebeuren niks uitmaakt. Ik wil niks van het mannelijke hebben, en ik heb het liefst dat zij dat ook niet heeft. Gek, want als dat meisje lesbisch 'moet' zijn volgens mijn bewoording, zou ze niet op mij vallen, aangezien ik een (pre-alles) transman ben. Mijn redenering is echter dat aangezien ik het mannelijke niet heb, niet (fatsoenlijk) kan krijgen, ik dus niet wil dat iemand naar iets verlangt wat ik niet bezit. Dat geeft mij het gevoel mismaakt te zijn, welk idee ik toch al bij me draag.
Ik was een piemelhater om het zo even te zeggen, maar dat is nu anders. Alhoewel, ik moet er nog niks van hebben. Ik val echt op vrouwen, maar mocht ik een man tegenkomen, of een transvrouw zonder SRS waar ik verliefd op word, dan doet het me er niks toe wat diegene in zn broek heeft.

Ik ben echter ontzettend bang dat ik nooit iemand zal vinden die ik niet af zal schrikken met mijn vrouwelijk deel tussen mn benen. Ik ben zo bang omdat de wereld een piemelliefhebberwereld lijkt, alsof dat ding per se nodig is. Toen ik lesbisch was vroeg men ook altijd of ik dat niet miste. Nee duh, je valt toch op een MENS toch niet op een vagina/piemel? Wat boeit dat nou weer? Aan homo's wordt ook niet (of nauwelijks) gevraagd of ze een vagina missen (maar ze worden wel uitgescholden idd). Het lijkt een obsessie van mij, penisnijd noemt een vriendin van me het. Het punt is ook dat ik dus geen speeltjes in bed wil MOETEN gebruiken. Experimenteren, sure, en zeker dat het vast meer zal kloppen in mijn hoofd. Maar als mijn lief dat per se wilt, wil ze dus een penis, die ik niet heb, en daarmee wordt bevestigd dat de wereld om penissen draait en ik niet goed genoeg ben.

Pff ik hoop dat iemand mijn angsten een beetje begrijpt?

In ieder geval heel erg bedankt voor de moeite het te lezen

Tom

[mick1984]

ik begrijp het..

ik val/viel ook altijd alleen op vrouwen.. soms twijfel ik daar nu over.. maar ik vind eht ook spannend