T-Nederland

Misschien is wat Hedwich helemaal aan het begin van dit draadje schreef wel het enige correcte [sic] antwoord: "Ik weet het echt niet". Bij mijn intake bleef de vraag herhaald worden wat er anders was aan het leven als vrouw dan als man (ik leefde toen ruim een jaar als vrouw). Mijn antwoord was min of meer gelijk aan dat van Hedwich. Ik had daar simpelweg geen antwoord op en werd na de zesde keer dezelfde vraag een beetje kriegel. Misschien was dat wel de bedoeling...

'Motief om mannelijk/vrouwelijk te willen zijn' klinkt me wat vreemd in de oren, alsof het een keus is.

Ik was en ben vrouwelijk van nature en dat was indertijd hoe dan ook niet te verbloemen of te verdoezelen....met alle negatieve gevolgen van dien.

Tegenwoordig ben ik (uiteraard) nog steeds vrouwelijk maar 'past alles goed bij elkaar'...zodanig goed dat ik verder geen problemen ondervind in het dagelijks en werkzame leven.

Bij mij is het motief alleen lichamelijk: dat mijn lichaam past bij hoe ik me voel / mezelf ervaar. Het klopt nu gewoon niet.
Meer zou ik er niet van kunnen maken.

Ik zou er ook geen antwoord op kunnen geven. Het enige wat ik nu weet is, dat ik me eindelijk zelf veel liever in de spiegel zie.
Zelf een foto van mezelf kan me bekoren. Daar had ik vroeger een hartsgrondige hekel aan.
Er moet alleen onderaan nog een kleine aanpassing gebeuren en in de bovenkamer is er nog wel wat werk aan de winkel.

Patricia.

Eva, ik heb begrepen dat vragen vaak herhaald worden (soms ook anders verwoord) om te bevestigen dat je gevoelens en intenties eerlijk zijn.

EvaVanA schreef:Bij mijn intake bleef de vraag herhaald worden wat er anders was aan het leven als vrouw dan als man (ik leefde toen ruim een jaar als vrouw). Mijn antwoord was min of meer gelijk aan dat van Hedwich. Ik had daar simpelweg geen antwoord op en werd na de zesde keer dezelfde vraag een beetje kriegel. Misschien was dat wel de bedoeling...

Ik kan me deze vraag helemaal niet herinneren van mijn intake...

Motief om mannelijk of vrouwelijk te zijn is voor mij vrij simpel.Ik wil gewoon mijzelf kunnen zijn,ik wil als mijzelf naar bed gaan en weer opstaan als wie ik ben.Niet meer een strijd hoeven voeren met mijzelf waarom bio vrouwen gewoon vrouw mogen zijn en als je als jongen bent geboren dat niet mag.Weg met alle hokjes,dogma,s en vooropgezette gedachten van de maatschappij.

Mijn motivatie was voor hem een duidelijke.
Ik wilde mijn lichaam en geest een maken en daar had ik hun bij nodig.
De man was zo verbaasd dat hij even niets wist te zeggen, maar mijn reden wel begreep na een uur.

Wat je reden ook is, het zit in je binnenste en is voor idereen anders. Wat Hedwich zegt is inderdaad waar.
Soms weet je echt niet waar het vandaan komt en soms denk ik, laat het maar zo, ik wil het niet eens weten.

Joy

Arike schreef:Ik kan me deze vraag helemaal niet herinneren van mijn intake...

Vermoedelijk is de methode van interrogation verschillend per psych. Bovendien zou dat dan ook weer per psych/cliënt kunnen verschillen. Hoe dan ook, aan het eind van het gesprek schrapte ze mijn oude mannennaam door en verving die door 'Eva'.
Dat maakte veel goed

Dat lijkt mij ook,bevestiging voor de psych zeker