Lijkt mij eerlijk gezegd niks hoor, zo'n hersentransplantatie en dan in een compleet vreemd lichaam wakker worden.
Tuurlijk, er zijn dingen van mijn lichaam waar ik niet blij mee ben. Gender gerelateerd. Die borsten en baarmoeder mogen ze van mij hebben, en die vrouwelijke vetopslag ook. En het liefst was ik ook wel een paar centimeter groter. Maar voor de rest vind ik mijn lichaam wel ok. Het is sowieso vertrouwd. Ik vind mijn kleur ogen mooi. En ik ben trots op mijn lange haar. Mijn lange dunne vingers zijn een ramp met handschoenen kopen in de winter, maar ze horen wel bij mij.
Ik vind bijvoorbeeld Billy Idol toen hij nog in de jaren 80 was een mooie jongen/man. Maar evengoed zou ik niet morgen ineens in zo'n lichaam wakker willen worden. Dat past gewoon niet bij mij.
Hersentransplantatie lijkt de ideale oplossing, maar los van de technische problemen levert het natuurlijk ook sociale problemen op. Je voelt je dan misschien nog wel jezelf, maar je omgeving ziet je niet meer als jezelf.
Hersentranspantatie zou je de mogelijkheid geven in één keer de juiste volledige lichaam te verkrijgen die je wenst.
Alleen de uitvoering lijkt mij onmogelijk aangezien alle neuronen in je hersenen zijn aangepast aan het lichaam die zij moeten sturen.
Buiten de sociale impicaties die een ander lichaam met zich meebrengt.
Wit_Delta_Marter schreef:Zie ook maar een donor te vinden voor een compleet, functionerend lichaam dat je zou willen hebben....
Dat lijkt me erg lastig, vooral omdat het dan niet meer 'jouw lijf' is maar iets volledig anders dat je niet gewend bent en nog nooit hebt gezien. Zou je er aan kunnen wennen als je opeens een heel ander hoofd had?
Dan ga ik denk ik liever voor de vrouwelijke versie van mijn eigen lijf.
Ik weet het zo net nog niet. Ben nooit tevreden geweest met mezelf, maar daar speelde de GD natuurlijk een grote rol in.
En toch... als ik kon kiezen tussen een 100% bio-vrouwelijk lijf met een nieuw koppie, of een vervrouwelijkte versie van een bio-mannelijk lijf, dan wist ik het toch wel.
Ik moest enkele jaren geleden voor mijn werkgever aangifte gaan doen van skimmen met pin-apparatuur. Op het bureau Marconiplein in Rotterdam zat een brede, kortgeknipte nogal stevig uitziende dame in uniform achter de balie.
"Goedemiddag mevrouw, ik kom namens mijn werkgever aangifte doen van fraude met een pin-apparaat". "Heeft u een legitimatie bij u?". "Ja, maar daar staat nog wel een oude foto op".
Ik overhandigde haar mijn (toen nog niet aangepaste) ID-kaart waarop ze me aankeek en zei "Nou, je bent er wel op vooruit gegaan!" ik vond het schitrerend!
