Eenzaamheid

[Fay]

Hi mieke, dankje voor je reactie

Vandaag matig, besef dat ik ontzettend ver over eigen grenzen ben gegaan, nu aan het terugzoeken, heeft ook te maken met het voldoen, tevens mijn hele leven gevlucht, wat niet meer kan,door hrt wordt je wel behoorlijk op jezelf teruggeworpen, je kan energiek een hoop minder, hebt een heel hoop te verwerken, komt een verleden naar boven wat je niet had verwacht, en het kost tijd, veel tijd dat allemaal een plek te geven, en tegelijkertijd ging de hrt gewoon door en werd ik min of meer gedwongen en daarin ook stappen te nemen, pauze is niet mogelijk, je kan een hrt niet zomaar stopzetten, hoe graag ik dat ook wel zou willen om ff pauze te ervaren in dit heftige proces

Momenteel is simpelweg zijn al een heel opgave, want mijn hoofd zit elke dag propvol en ruimte is er te weinig

Ik vindt het prettig dat jullie willen helpen, en ben blij met tips en reacties, zal het echter toch zelf moeten doen

Goed voor jezelf zorgen, en heel opgave als er nooit voor jou is gezorgd en je daarbovenop voor anderen moest zorgen (oa, moeder alcoholiste)

Maar het wordt hoog tijd dat ik dat nog beter ga doen

Heb iig lekker gekookt net voor mezelf, klein pluspuntje, of grote

Liefs

Fay

[Anon20180501]

Ik hoop dat het je gesmaakt mag hebben, Fay.

Hoe ging je gesprek met je Coach gisteren?

[Ilse]

Momenteel is simpelweg zijn al een heel opgave, want mijn hoofd zit elke dag propvol en ruimte is er te weinig

met het simpelweg kunnen zijn, jezelf zijn heb je een begin, dan hoef je misschien steeds minder te denken aan het voldoen en wordt het misschien wat minder propvol in je hoofd.
hopelijk krijg je na een tijdje wat meer ruimte in je hoofd voor andere dingen en gedachten, prettige gedachten

je hebt gelijk dat je zegt; je zal het uiteindelijk wel zelf moeten doen, maar je vergeet één ding, je hoeft het niet alleen te doen
ik ken je familie niet, maar dat zorgen voor anderen en het alcoholisme van je moeder is dat nog recent of was dat in je jeugd?
in je introductie had je het erover dat je moeder jou steunde.
je zus dan, zou ook zij je niet af en toe willen laten weten dat je even achterover mag leunen als het moeilijk wordt en dat zij er voor je is?
ze kunnen niet de weg voor je bewandelen, maar ze kunnen je misschien wel helpen om op die weg te blijven.

welterusten want het is alweer laat zie ik,
groetjes mieke

[Paul]

Hi Fay,

k herken wel wat je schrijft, dat je op een gegeven moment zo'n punt in je leven bereikt waarop je gaat denken dat als je de volgende morgen niet meer wakker zou worden, dat het eigenlijk wel prima is.
Ik vraag me af; is dit nu meer een echte depressie, of komt dit daadwerkelijk voort uit eenzaamheid?

Het kost enorm veel moeite om uit een degelijke 'dip' te komen als waar jij je nu in bevindt. Ik spreek uit ervaring.
Daarom kan ik je wel zeggen dat, hoe onlogisch en bijna onmogelijk het ook lijkt, dat je hoop moet houden tot er een betere tijd aanbreekt, en daar aan vast moet proberen te houden.
Natuurlijk moet je dat allemaal zelf doen, maar mijn ervaring is dat praten toch echt helpt, zeker met een goede psycholoog, rust nemen voor jezelf, mediteren (is echt een fijne remedie), bachbloesem gebruiken, afleiding zoeken met fijne vrienden en vriendinnen, leuke uitstapjes ondernemen ( en ja, dat lijkt soms zinloos maar thuis blijven zitten is echt geen optie), de dingen van je afschrijven en desnoods verbranden.
Misschien kun je - tot het weer beter gaat - tijdelijk medicatie van de huisarts krijgen.

Ik zou zo graag willen dat ik je op een of andere manier zou kunnen helpen. Ik herken echt zoveel in wat je zegt.
Voor nu kan ik alleen deze tips geven en natuurlijk een welgemeende virtuele hug sturen
Heel veel sterkte, houd moed en geloof in jezelf.

[Fay]

Lieve mensen

De grens is voor mij bereikt, het is genoeg geweest, er moet wat veranderen, en idd, ik kan het niet meer alleen

Ik realiseerde me dat mijn oeroude mechanisme om te overleven,me nu kapot maakt

Dat mechanisme is het opslaan van gevoelens, in hoofd

Mijn hoofd zit propvol, ik voel bijna niets meer, een laatste middel om overend te blijven, maar niet meer te doen

Ik kom niet meer bij mijn gevoel,het is te heftig wat daar onder zit,ik durf het niet toe te laten, er zit enorm veel angst op voelen

Ik besef dat ik hulp nodig heb, dit kan ik niet meer alleen

Morgen ga ik met huisarts bespreken hoe het verder moet,want ik ben ten einde raad, en trek dit niet langer meer

Wat betreft omgeving, mijn moeder is een wrak, kan niet veel geen steun aan, mijn, vader , 77, doet wat hij kan maar kan me niet helpen, er is teveel aan de hand, mijn zus helpt , praten, maar dit is te heftig

De lieve vriendin,ik heb geen ruimte meer voor haar, ze doet teveel met me, ze maakt onwijs veel bij me los en ik kan alleen maar in mijn hoofd schieten want te pijnlijk, ook de liefde die ze me geeft, ik kan het niet meer binnenlaten

Ik weet niet hoe het verder moet, oxazepam neem ik niet want dat dempt je gevoelens, en ik voel al bijna niets meer

Er is een hoop meer voor nodig om mijn problemen aan te pakken,ok, het moet dan maar, ik sta overal voor open, morgen bespreken met huisarts, idd, ik hoef dit niet meer alleen

Alle liefss

fay

[Anon20180501]

Hai Fay,

Als alleen ambulante hup niet (meer) baat zou je eens over een (korte) opname kunnen na gaan denken.
Even helemaal weg uit de omgeving die gelijk staat aan negatieve gevoelens. Je bent niet doorgedraaid,
dat wil ik er niet mee zeggen, maar het risico dat het gebeurt is zeker aanwezig.

Ik verlies je liever even uit het oog dan voorgoed, al kan je natuurlijk overal het net op als het mag.

Zet nu door, zoek echt hulp en pak die aan.

Veel sterkte.

xoxo Daniéla

[Ilse]

De grens is voor mij bereikt, het is genoeg geweest, er moet wat veranderen, en idd, ik kan het niet meer alleen

Ik besef dat ik hulp nodig heb, dit kan ik niet meer alleen

Morgen ga ik met huisarts bespreken hoe het verder moet,want ik ben ten einde raad, en trek dit niet langer meer

hoi Fay,

vind het heel rot voor je dat het zover heeft moeten komen, maar toch ben ik opgelucht dat je nog in staat bent om te realiseren dat je hulp nodig hebt en ook daadwerkelijk die stap gaat zetten.

denk dat de tips van Paul en Daniéla je ook zeker kunnen helpen

Het kost enorm veel moeite om uit een degelijke 'dip' te komen als waar jij je nu in bevindt. Ik spreek uit ervaring.
Daarom kan ik je wel zeggen dat, hoe onlogisch en bijna onmogelijk het ook lijkt, dat je hoop moet houden tot er een betere tijd aanbreekt, en daar aan vast moet proberen te houden.

wat Paul ook schrijft is helaas zo herkenbaar, maar ik probeer ook maar vast te houden aan wat misschien nog kan komen
kan in ieder geval zeggen dat ik mijn best heb gedaan en dat geld ook voor jullie allemaal

veel sterkte morgen bij de huisarts en ik hoop dat je alles eerlijk kunt vertellen

groetjes mieke

[Engel]

Hoi Fay,
Sterkte morgen bij de huisarts. Hoop dat je goed geholpen kunt worden.

[Fay]

Lieve mensen

Update, mijn zus had gisteren enorm het gevoel dat ze naar me toe moest en dat klopte want ik zat finaal aan de grond en kon alleen nog maar voor me uit zitten staren

Die besloot spoedeisende hulp te bellen, en ik dacht ok, laat anderen het maar even van me overnemen,anderen maar even beslissen wat goed voor me is, want ik kan niet meer

Andere medicatie gekregen, gaf wat rust, wat bijgeslapen

Opname gaat niet gebeuren, heb toen ik 15 jaar geleden de paaz afdeling afliep me voorgenomen nooit meer opgenomen te worden op welke afdeling dan ook, is ook niet nodig

Ik weet wat er speelt, wat mijn troubles zijn,met mijn verstand is niets mis, ik weet deels welke hulp goed voor me is, ga ik vanmiddag met huisarts en coach bespreken

Inmiddels een healing op afstand gehad die me erg goed deed, zometeen afspraak bij masseur bindweefselmassage waarvan ik weet dat die helpt om energie weer te laten stromen,weer wat op aarde te komen, verder, stap voor stap kijken hoe verder,day by day

En dan hoop ik toch een keer een dag mee te maken zonder angst, want dat heb ik in mijn leven nog nooit meegemaakt

Liefs

Fay

[Anon20180501]

Hai Fay,

De PAAZ is mij ook bekend, 2 keer met spoed opgenomen daar waarvan 1 keer ruim 3 maanden lang, zo gevaarlijk was ik voor mezelf geworden.
Nee, als het even anders kan ook geen opname meer voor mij maar dat is meer wensdenken van mij dan iets waarin ik zal kunnen volharden als
hetzelfde me weer zou overkomen. Als het onverhoopt weer zou gebeuren heb ik helemaal niets meer te willen, ja dood, dat wilde ik toen.

Ik begrijp je dus wel en ik hoop voor je dat al het andere dat je wel oppakt je soelaas zal bieden.

Liefs Daniéla