Schrijf eens wat dat vrouw voelen nou is

[Zwart_Hermelijn_Reiger]

Dat was de vraag van de psycholoog van het genderteam toen, schrijf eens wat dat vrouw voelen nou is. Ik heb het toen geprobeerd en kwam nooit verder dan vertellen wat ik ooit dacht en meemaakte, maar ik kon het gevoel niet vertellen. Er was wel iets maar dat kon ik niet vertellen omdat het gewoon algemene gekte was, dan zouden ze mij nooit in transitie laten gaan.
Nu, ruim 30 jaar later, durf ik het wel te vertellen. Ik wilde geen vrouw zijn maar ik was het wel, niet van buiten maar van binnen. Het uitte zich vooral lichamelijk, tenminste, zo ervaarde ik het. Ik had bijna de overtuiging toen ik 11 was dat ik een vagina had, dat die ergens verborgen zat, ik had bijna de overtuiging dat ik te veel vrouwelijke hormonen had, het leek wel alsof ik het zenuwstelsel van een vrouw had, ik raakte er bijna van overtuigd dat mijn lichaam van binnen vrouwelijk was, ik een baarmoeder en eierstokken had. Dit moest haast wel want ik kon het niet anders verklaren waar anders dat gevoel vandaan kwam. Geen gevoel in de zin van emotie, maar hoe je je lichaam van binnen ervaart. Ik vond dat volkomen waanzin wat ik ervaarde dat ik het nooit heb durven te vertellen, en nu besef ik pas hoe het mij geholpen kon hebben als ik het juist wel verteld had.
Zijn er hier meer mensen die het zo sterk ervaren (hebben), het lichaamsgevoel van binnen contra was van wat je wilde of probeerde te zijn?

[Trots_Spreeuw_Moeras]

Tegenwoordig krijg je volgens mij dat soort vragen niet mee.

[Groot_Beek_Das]

mooie vraag
Voor mij voelde het dat ik met mijn voetbalschoenen en scheenbeschermers op het volleybalveld sta. Ik heb lang mijn best gedaan om mee te voetballen, maar diep van binnen wist ik altijd al dat ik volleybalster was.

Ook vind ik het optutten heerlijk, vooral voor een avondje uit bijvoorbeeld. Ook het eindeloos twijfelen tussen mijn outfits.. en het wisselen ervan.. hoe irritant ook misschien, maar ik vind het heerlijk en gender-bevestigend

[Zonnig_Ree_Berg]

Ik heb dit ooit geprobeerd en mij lukt het niet. Ik heb het opgegeven: in het lichaam en het leven dat ik nu voor mezelf "gemaakt" heb, ben ik stukken gelukkiger dan in het lichaam en leven dat ik vroeger had, dus daar laat ik het dan maar bij.

Ik vind wel dat in dit soort threads het je vrouw voelen (whatever dat voor iemand inhoudt) en gedrag dat door de maatschappij als vrouwelijk gezien wordt heel snel door elkaar heen gaat lopen. Het lijken mij twee hele verschillende dingen. Ik weet zeker dat in een maatschappij zonder gendernormen heel veel mannen optutten óók heerlijk zouden vinden. Je hoeft geen vrouw zijn (of je zo te voelen) om hobby's te mogen hebben of gedrag te mogen vertonen dat door de maatschappij als heel vrouwelijk wordt gezien.

[Lila_Bruinvis_Gans]

Een interessant maar kwetsbaar onderwerp, waar ik eigenlijk graag een antwoord op weil geven.
Uit respect voor mijn dochter, die ook op dit forum aanwezig is en dit dus kan lezen, heb ik het antwoord in mijn dagboek geschreven.

[Machtig_Libel_Spreeuw]

Ik heb deze vraag weleens aan een vriendin (cisvrouw) gesteld, en zij wist het tot haar eigen verbazing ook niet.

[Groot_Berg_Bruinvis]

Ik denk(ik weet het ook niet precies) dat als je een meisje word geboren je er gewoon inrold en niet beter weet.
Zelfde als jongetje denk ik.
Om voor mijzelf te spreken heb ik altijd van kinds af aan het idee gehad dat ze mij in het verkeerde lichaam hadden gestopt dat er tijdens de zwangerschap iets erg fout is gegaan of dat ze ergens daarboven een hele domme grap hebben uitgehaald om mij in dit lichaam te stoppen.

[Kalm_Woud_Dolfijn]

O wow, ik vind het vet interessant om te lezen wat je schrijft, omdat ik voor mijn gevoel hetzelfde ervaren heb/ervaar (maar dan andersom). Volgens mij is de incongruentie tussen de interne belevenis en de externe "hardware" dan ook precies de definitie van genderdysforie. Het doet me ook denken aan dat ik eens las over een onderzoek naar hersenen van transgender personen, die zouden qua structuur dichterbij het gender zitten wat ze ervaren te zijn dan wat er bij de geboorte was opgeplakt. (kan dat onderzoek zelf niet vinden, maar dit is een kort nieuwsbericht in het Nederlands:https://www.gezondheid.be/artikel/menta ... ekse-17095 en hier is een recenter onderzoek in het Engels: https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC8955456/)

[Klein_Dolfijn_Rivier]

Ik heb deze vraag weleens aan een vriendin (cisvrouw) gesteld, en zij wist het tot haar eigen verbazing ook niet.

Lang geleden, nog vóór dat ik met de transitie was begonnen, kwam dit onderwerp ook toevalligerwijs eens voorbij. Een vriendin (ook cis) wist dat ook niet. Het ging erover dat sommige vrouwen zich zo uitgesproken vrouw kunnen voelen en dat ook duidelijk uit kunnen spreken. Dat had zij juist niet.

Die vraag is aan mij in de gesprekken met de genderpsycholoog gelukkig nooit gesteld.

[Vief_Zeester_Woud]

De maatschappij zorgt ervoor dat ik me vrouw voel. De traditionele splitsing tussen man en vrouw waarin ik me niet thuisvoel bij de mannen maakt dat ik vanaf mijn vroegste jeugd wilde dat ik een meisje was.

In een minder traditionele maatschappij waarin de splitsing minder zou zijn denk ik dat ik het langer had volgehouden.