Ei kwijt

[EdwinJulian]

Ik wil als het kan even mijn verhaal kwijt over hoe ik zit op het moment.

Kort gezegd komt het erop neer dat ik het gewoon niet weet. Ik voel me geen meisje, ben niet ongelukkig met mijn lichaam, maar het past niet bij hoe ik me wel voel en wat ik zelf zie. Helemaal niet meer nu ik als ik alleen ben vaak m'n binder om heb. Het voelt daarna als een soort verkleden als ik weer een bh aantrek om beneden drinken te halen. Ik loop als een dief door het huis, ben als de dood dat mijn ouders achterkomen (hoewel ik het idee heb dat mijn moeder de binder al gevonden heeft).
Ik heb niet echt een toekomstbeeld, enige wat ik wil is samen zijn met mijn vriendin en eventueel kinderen. Mochten we ooit kinderen willen zou ik het fijn vinden en heel bijzonder om dat dragen ervan ook mee te maken, in mijn eigen lijf. Ik heb alleen het idee dat als ik verder ga met zoeken dat ik dingen tegenkom die me helemaal bang maken, dat het allemaal heel erg definitief wordt. Heb nu nog het idee dat ik nog terug kan, alleen wil dat ook niet...

Mijn vriendin weet dat ik erg twijfel en zoek, maar staat er niet om te springen. Mijn ouders weten nog van niks. Heb het er paar jaar geleden wel eens over gehad, maar toen was de reactie niet echt positief ("dat is alleen maar iets om anders te zijn dan anderen". Juist, net als mijn liefde voor vrouwen zeker??). Sindsdien heb ik me een paar keer voorgenomen om het erover te hebben met ze, maar ik durf steeds niet. Dus dat is er nog niet van gekomen.

Het komt misschien heel wanhopig over, maar ik snap het gewoon zelf niet meer.

[Jake]

Helemaal definitief is het nog lang niet, als dat überhaupt ooit het geval is. Op den duur als je te maken hebt met hormonen/operaties zal het wel moeilijker om te keren zijn natuurlijk, maar zover is het echt nog lang niet. Als jij nu maanden als Daan door het leven zou gaan, maar je van mening verandert, dan kun je altijd nog terug. Misschien is het juist goed om dingen uit te proberen als je twijfelt zodat je zekerder wordt van je zaak. De vraag beantwoorden of je gelukkiger bent als man of vrouw kun je het beste beantwoorden door het in de praktijk te ervaren. Je hoeft niet meteen helemaal "om", maar je zou eens een avondje uit kunnen gaan als Daan en kijken of dat bevalt.

Of je ook je ouders hierover moet inlichten vind ik lastiger. Eigenlijk vind ik het altijd het beste als je ouders erbij betrekt, maar dat is moeilijk als je het zelf nog niet zeker weet en je ouders er waarschijnlijk niet helemaal achterstaan...

[Claire]

Is heel moeilijk Daan en kan ik me heel goed voorstellen.
Maar blijf alles vooral van je afschrijven dat help echt.
Ik denk toch dat naar therapeut goed zal helpen.
Begin anders eerst met de huisarts.
Is transvisie niet een idee of is dat te ver weg?
Over je ouders die is ook heel moeilijk.
Ik ben zelf ouder en moet er niet aan denken dat mijn kinderen niet naar mij toe kunnen komen als ze met is moeilijks lopen als wat jij hebt.
( trouwens ben ik echt geen modelouder hoor)
Maar deze genderdysforie kan je wel opvreten en delen helpt echt.

[Jake]

Maar deze genderdysforie kan je wel opvreten en delen helpt echt.

Dat is absoluut waar. Mijn ma's reactie was niet al te best, maar toch was ik blij dat ik het eruit had gegooid en niet meer zo'n enorm geheim had.

[Mike]

Probeer buitenshuis een keer Daan te zijn. Veilig in een stad waar je niemand kent. Kijk hoe dat bevalt. Als je als jongen zou willen leven, hoef je niet persee hormonen te slikken.
Wat betreft je ouders. Misschien is het een idee om met je ouders te gaan praten, maar dat je ervoor zorgt dat je daarna ergens anders zou kunnen slapen. Dat het daardoor minder eng wordt. Of middels een brief? Waar je uitlegt dat je er mee worstelt en dat je graag de steun van je ouders wil hebben.

Je kunt er natuurlijk ook eerst voor kiezen om er zeker van te zijn dat je als man verder wil, voordat je je ouders in licht.
Zelf vond ik het fijn om iemand achter me te hebben staan, voordat ik mijn ouders het ging vertellen.

Ik denk alleen dat wanneer je als jongen verder wilt gaan leven, dat je dit wel tegen je ouders zult moeten zeggen.
Ik hoop dat je hier iets mee kunt en dat je uiteindelijk de juiste manier voor jou vindt om hiermee om te gaan!

[mick1984]

mee eens en praat er over.. je ka tuurlijk ook altijd naar een meeting komen

[Gabriël]

Ik denk dat het wel goed is om toch die gevoelens te onderzoeken en proberen uit te vinden wat je precies wil en hoe je je precies voelt. Het hoeft niet gelijk definitief te zijn; zelfs als je zou besluiten dat je liever verder wil gaan als een jongen, hoef je niet gelijk allerlei operaties en hormonen te doen. (zeker niet met die nieuwe wet). Maar ik denk zelf wel dat wanneer je weet hoe/wat je je voelt, dat een zekere rust mee brengt die beter is dan de onzekerheid waar je nu mee zit. (dat was mijn ervaring tenminste)

Over je binder uitdoen als je naar beneden gaat... Waarom hou je hem niet gewoon aan? Ik heb ruim driekwart jaar mijn binder gedragen voordat ik mijn coming out deed, en in die tijd had niemand wat gezegd over het feit dat ik ineens geen (zichtbare) borsten meer had. Maar voor mij voelde dat echt een stuk beter dan telkens weer die bh aan te moeten trekken.

"Mochten we ooit kinderen willen zou ik het fijn vinden en heel bijzonder om dat dragen ervan ook mee te maken, in mijn eigen lijf."
Er zijn transmannen die evengoed nog de keuze maken om zwanger te worden trouwens. Dus dat kan evengoed een optie blijven als jij je baarmoeder blijft behouden. (en met die nieuwe aankomende wet hoef je die ook niet meer te verwijderen als je officieel van geslacht wil veranderen)

Op het internet is echt een breed scala aan mensen te vinden. Transjongens die ook niet ongelukkig zijn met hun lichaam, transgenders die besluiten geen ingrepen of hormonen te doen, lesbische dames die prima tevreden zijn met hun lichaam, maar wel binden en zich meer identificeren als butch of tomboy. Misschien als je rondzoekt en hun verhalen leest, je iets tegen komt waarin je jezelf herkent en wat helpt voor jou om te vinden wat je precies wil.

En als je er zelf niet uit komt kan een therapeut of psycholoog ook heel waardevol zijn.

En inderdaad de tip die hier is gegeven is om eens te proberen als Daan naar buiten te gaan om te kijken hoe het je bevalt is ook een goeie ja.

Wat betreft ouders... Ouders zijn lastig. Zelf had ik mijn coming out gedaan naar mijn ouders toen ik me nog meer androgyn voelde en nog niet echt operaties wilde (omdat ik een aandoening heb waardoor ik lelijke littekens zal krijgen) en nog niet zeker was van de testosteron, en ondertussen wil ik dus wel operaties en testosteron en voel ik me gewoon een jongen, maar heb wel spijt dat ik het mijn ouders zo vroeg al heb verteld. Daardoor hebben zij meer zo iets dat het maar een fase is enzo (dat hadden ze bij mijn coming out al, maar dus nu door die verandering is dat erger geworden), en dat het niet echt is (ondanks dat mijn genderdysforie al een jaar of 13 speelt), en zou ik zelf als ik het opnieuw kon doen liever mijn coming out hebben gedaan wanneer ik er zeker over was wat ik wilde.

In elk geval heel veel succes!

[EdwinJulian]

Heel erg bedankt voor alle goede adviezen!

Ik heb het er net weer met mijn vriendin over gehad en zij heeft verteld dat ze er erg aan moet wennen, maar volledig achter me staat.
Besproken dat het inderdaad wel fijn zou zijn om het er met mijn ouders over te hebben. Ze hoeven het niet meteen te accepteren en er blij mee te zijn ofzo, maar dan weten ze in ieder geval wat er speelt en dat ik er mee bezig ben. Dat zou het voor mij ook makkelijker maken om ermee te gaan 'spelen'. Om kleding te kopen waar ik me echt goed in voel enzo.
Ik heb haar ook mijn binder laten zien en hem aangehad waar zij bij was en ze lijkt er een soort blij mee. Staat in ieder geval achter me

Wat is transvisie precies voor iets? Een soort groepsbijeenkomsten ofzo?

Ik heb het wel eens aangeprobeerd te geven bij mijn vorige behandelaar, maar die is er nooit evrder op in gegaan. Ik wil het eerst zelf een beetje uitzoeken en dan kan ik altijd nog naar de huisarts of iets dergelijks.

[Nathan90]

Transvisie bied hulp aan in verschillende vormen, waaronder groepen, maar je kan ook individueel langskomen. Mochten jou ouders daar in de toekomst behoefde aan hebben, zouden zij ook daar in gesprek kunnen gaan.
http://www.transvisiezorg.nl/" target="_blank

Voor Transvisie heb je geen doorverwijzing van de huisarts nodig en het is ook kostenloos.

Goed dat je vriendin er open genoeg voor is om jou die kans te geven dit te onderzoeken.

Edit: Transvisie zit in Amsterdam overigens.

[Sebastian]

Hey Daan, ik heb al met je gepraat vandaag en super tof om met jou te praten en veel herkenning!! Maar anyways, wat je schrijft, over het niet zeker weten of je zo'n definitieve keuze maakt is heel normaal. Als je bepaalde dingen wel kan accepteren aan het vrouw zijn, is het natuurlijk logisch dat je twijfelt. Maar toch voel je vanbinnen dat je een jongen bent, dus dan is het een weg, of je kiest om jezelf te worden, of je kiest voor wie je nu bent. Eigenlijk is het dan wel een keuze, want voor sommige Transen is het echt een ''Leven of dood kwestie'' daarom vind ik het ook zo lastig, want voor mij is dat ook niet zo. Soms wel eens dat gehad, dat ik dacht ik haat het leven als meisje, maar soms is het ook wel mooi. Dus het is een beetje een dubbel gevoel. En heel toevallig dat wij beide BPS hebben, waardoor het gevoel misschien heftiger is voor ons, het veranderen, het zoeken, want weet je dat mensen met BPS harder moeten zoeken naar hun identiteit? Omdat die wat minder stabiel is, snap je ?? bij mij zeiden ze op me 17e dat mijn identiteit heel erg verandert steeds. Dus heel moeilijk..

Maar hee wat een goeie tips heb je allemaal al..Gewoon als Daan uitgaan, of ergens heen gaan...Of je voorstellen in een meeting als Daan...Zijn allemaal manieren om te kijken hoe het voelt om daadwerkelijk als jongen te worden gezien..

Maar je komt er echt wel hoor, misschien beter om een gender therapeut te zoeken...Dan kun je je verhaal kwijt en praten met een deskundige en wie weet word dan alles meer duidelijk..

Ik wil trouwens ook kinderen, dus heb voor mezelf al een idee, of een draagmoeder, of EERST kind dragen (want wil echt een kind van eigen bloed en alles) en daarna hormonen, of ervoor als dat kan...Als ik er echt voor ga ^^

Ik heb zelf precies dezelfde twijfel at the moment, weet niet of ik nou een vrouw blijf (dan wel een tomboy, want echt vrouwelijk ben ik niet) of een jongen.

Maar het gevoel is wel sterk een jongen te willen zijn.

Je bent echt niet alleen!!

Ik hoop echt dat het makkelijker voor je word, dat je meer conreet voor jezelf weet wie je wilt zijn..Het is zo'n suffering om daarmee te worstelen, ik hoop dat we beide op ten duur weten, Dit ben ik, en het allerbelangrijkste: gelukkig zijn!!

BTW:

wauw Daan, wt ontzettend geweldig dat je vriendin je accepteert. Ze lijkt me een heel open minded type, die echt voor jouw geluk kiest. Top!!! Ik heb ook zo'n vriendin. Zij is dan hetero, maar ze weet dat ik niet zeker ben of ik voor de FTM transitie wil gaan. Dus ze wil voor mij bi zijn Maar ja..