Transitie heeft een vreemd omgekeerd effect

[velouria]

Hoi Allemaal,

Het is heel gek... maar ik merk al langer dat transitie op mij een soort omgekeerd effect heeft. Niet ongewenst overigens.
Maar ik was toen ik nog als jongen leefde heel vrouwelijk. Ik was/ben erg gevoelig, plaatste mezelf nooit op de voorgrond,
was onderdanig eigenlijk (niet dat ik dat associeer met vrouw-zijn) maar ik was het wel, ik cijferde mezelf altijd weg...ik
was afhankelijk enzovoorts.

Nu dat ik van buiten wat vrouwelijker ben lijk ik juist mannelijker te worden van binnen. Ik heb soms een positief gevoel
van mannelijkheid over me... ik wil dominant zijn, mezelf laten gelden, ruimte innemen, overwinnen enzovoorts... heel
anders dan toen ik nog als jongen leefde.

Mijn uiterlijk vind ik wel te mannelijk nog en mijn seksualiteit is gewoon vrouwelijk (ontvangend). Maar qua karakter
wil ik veel meer man-zijn... en stoer... Dat voelt op dat moment dan ook goed maar ook wel eens een beetje dubbel
omdat ik me nu soms juist mannelijk wil gedragen terwijl ik er meer als een vrouw uitzie... en vroeger was het dus
omgekeerd

apart hoor zo'n transitie!

Liefs
Velouria

[velouria]

Ik heb ook altijd gezegd dat ik me vrouw voel maar dat ik het niet wil zijn. Als je dat zegt begrijpen mensen je soms niet meer.
Maar je kunt een vrouw zijn van binnen en toch man willen zijn. Ik heb van die buien dat ik een man wil zijn. Maar dan vooral
qua karakter. Niet van buiten.

[Irene_de_Vreede]

Ik denk dat het heel normaal is, dat je je meer durft te laat te gelden als je lekkerder in je vel zit, geloof niet dat het typisch mannelijk of vrouwelijk is.

[Gabriël]

Ik sluit me aan bij Irene... Als je zelf lekkerder in je vel zit, dan is het logisch dat je ook meer ruimte enzo durft in te nemen.

En die dingen die jij opnoemt (gevoelig zijn, jezelf niet op de voorgrond plaatsen, dominant zijn, ruimte innemen) die zijn zelf niet echt mannelijk of vrouwelijk. Ja de maatschappij plakt overal een genderlabel op natuurlijk, maar in feite zijn het gewoon menselijke eigenschappen, ongeacht welk gender dat mens heeft.

[Fay]

Ik associeer het meer met kracht, energie, jezelf steeds meer kunnen zijn en je daar sterk bij voelen, krachtig, los van of dat nu mannelijk of vrouwelijk is, het voelt bevrijdend

Niet meer depressief met hoofd naar beneden schouders omlaag, juist fier en trots rechtop de wereld in wandelen

Vicky

[velouria]

Ik vind ook dat mannelijkheid en vrouwelijkheid een soort culturele concepten zijn en dat je je daar niets van aan hoeft te trekken.

Bijvoorbeeld, iemand zei laatst tegen mij dat het fijne handwerk zoals bijvoorbeeld borduren typisch vrouwelijk is... maar dan denk
ik aan al die mannen die urenlang priegelen om een modelvliegtuig of boot in elkaar te lijmen, die kunnen echt wel borduren hoor als
ze dat zouden willen.

Wat ik vervelend vind aan de typeringen mannelijk en vrouwelijkheid is dat het vrijwel altijd tegen me wordt gebruikt, als middel
om mijn identiteit te ontkennen.

Toen ik als jongen leefde kreeg ik veel commentaar/afkeuring wanneer ik vrouwelijk was... en nu ik als vrouw leef is het juist
precies andersom... de focus van andere mensen lijkt juist op het mannelijke te liggen, alsof ze juist dat willen zien.

Dan gaat het vooral over fysieke dingen zoals uiterlijk of wanneer ik een basstem opzet voor de grap. Zoiets wordt soms gelijk
geïnterpreteerd alsof dat helemaal bij mij hoort en authentieker is dan mijn vrouwelijke kant. Ik heb die basstem alleen
maar vanwege de hormonen hoor. Nergens anders om. Niet omdat ik mannelijk van binnen ben.

Om terug te komen op het onderwerp. Ik ben als man compleet gefaald. Ik ben daarin misschien iets anders als andere transen.
maar het heeft mij groot verdriet gedaan dat ik geen man kon zijn of mannelijk kon zijn.

Typisch vrouwelijk was ik altijd wel. Zeker qua karakter. Maar daar werd je juist op aangevallen als man. Pogingen om
mannelijk te zijn liepen altijd uit op een fiasco. Ik kon het gewoon simpelweg niet, het zat er niet in.

Nu dat ik als transvrouw leef (een belangrijke nuancering hier want ik vind het heel iets anders dan als vrouw kunnen leven),
merk ik dat ik juist alsnog een man wil proberen te zijn. Soms als ik mij een man voel, voel ik mij ook zelfverzekerder...
terwijl vrouwelijke gevoelens me regelmatig echt kunnen ondermijnen.... bijvoorbeeld: typische vrouwelijke onzekerheid,
de schuld van dingen die verkeerd gaan bij jezelf zoeken, emotioneel/gevoelig zijn enzovoorts.

Daarbij komt nog eens dat ik het leven als vrouw ook nog eens helemaal niet leuk vind. Ik ben een vrouw. Maar dat
betekent nog niet dat ik het leuk vind. Dat heeft voor een groot deel ook te maken met transvrouw moeten zijn.
Ik zit toch met een aantal uiterlijke beperkingen maar als je het echt aan mij vraagt wil ik niet elke dag bezig moeten
zijn met mijn uiterlijk en wil ik gewoon de deur uit... ik wil geen tut zijn... ik wil die behoefte aan bevestiging van
mijn vrouwelijkheid niet hebben en de behoefte aan een flirt enzo. Maar het zit er allemaal in alleen ik kan het niet
laten verdwijnen.

Ik zou het fijner vinden sommige vrouwelijke eigenschappen in mij te kunnen temperen en juist mannelijker te worden.
Het resultaat zal wellicht zijn dat mensen dan weer denken dat ik altijd mannelijk ben geweest of eigenlijk een man ben.

En dat is niet zo. Ik ben nooit een man geweest. Vandaar misschien ook mijn verlangen. Ik wil laten zien dat ik WEL
een man kan zijn! Ik wil kunnen wat een man ook kan! Ik wil daarin niet doorschieten maar ik wil niet meer met dat
gevoel van falen rondlopen.

En vrouw-zijn? Dat is als biovrouw veel leuker dan als transvrouw. Ik vind er weinig aan in elk geval.
Ik heb absoluut geen spijt van mijn transitie, er was ook geen sprake van een keuze wel of niet, het moest gewoon.

[velouria]

Daarbij wil ik uit die sociale gevangenis. Ik heb me vroeger altijd gevangen gevoeld vanwege de afkeuring van mijn vrouwelijkheid (die kant wordt je dus enorm in geremd) maar ook in de mannelijke kant ontwikkelen werd ik geremd. Ik onderpresteerde voor een jongen. Dat heeft een grote deuk in mijn zelfvertrouwen gegeven. Ik durfde op een zeker moment niks meer te doen. Niet mannelijk te zijn of vrouwelijk.

Het vervelende van trans-zijn op dit moment is dat mensen vaak denken dat je van Man naar Vrouw gaat. Maar voor mij voelt het heel anders. Het voelt soms eerder alsof ik van vrouw naar Man ga. Dat ik nu eindelijk de man kan zijn die ik vroeger ook al was maar die ik niet mocht/kon zijn.

[Fay]

Sjee wat complex

Maar ergens kan ik het wel volgen en ergens denk ik ook dat je zeker als trans nooit uitgeevolueerd bent en er de rest van je leven dit soort vraagstukken naar boven zullen komen, ik zie het eerder als in balans zien te geraken en dat kost tijd

Vicky

[Anon20180501]

Hai Velouria,

Een transitie heeft niets te maken met je karakter en persoonlijkheid, die evolueren niet mee. Gevoelens en emoties precies hetzelfde verhaal maar het is allemaal afhankelijk van in welke mate je (geforceerd) hebt proberen te leven zoals van je verwacht werd. Des te meer 'mate' des te meer je je ware ik hebt weggestopt, hebt onderdrukt. (na aanvang van de hrt word je veel emotioneler en gevoeliger maar dat is een hormonenkwestie)
Je zegt (en dat is beslist niet uitzonderlijk ) dat je als man totaal mislukt bent, dat vind je zelf in elk geval. Mij lijkt het dat je hiermee niet doelt op het onderdrukken en wegstoppen van jezelf maar dat je juist immer dezelfde Velouria bent geweest in haar doen en laten en op emotioneel vlak. Alleen je genderidentiteit voel(t)de niet goed maar dat staat daar buiten.

maw, ben dus blij, je hoeft niets 'aan of af te leren', behalve dan misschien de andere dingen die ik niet genoemd hebt

Liefs Daniéla

[velouria]

Hai Velouria,

Een transitie heeft niets te maken met je karakter en persoonlijkheid, die evolueren niet mee. Gevoelens en emoties precies hetzelfde verhaal maar het is allemaal afhankelijk van in welke mate je (geforceerd) hebt proberen te leven zoals van je verwacht werd. Des te meer 'mate' des te meer je je ware ik hebt weggestopt, hebt onderdrukt. (na aanvang van de hrt word je veel emotioneler en gevoeliger maar dat is een hormonenkwestie)
Je zegt (en dat is beslist niet uitzonderlijk ) dat je als man totaal mislukt bent, dat vind je zelf in elk geval. Mij lijkt het dat je hiermee niet doelt op het onderdrukken en wegstoppen van jezelf maar dat je juist immer dezelfde Velouria bent geweest in haar doen en laten en op emotioneel vlak. Alleen je genderidentiteit voel(t)de niet goed maar dat staat daar buiten.

maw, ben dus blij, je hoeft niets 'aan of af te leren', behalve dan misschien de andere dingen die ik niet genoemd hebt

Liefs Daniéla

Ik heb wel degelijk een hele hoop af te leren...en ik heb ook erg veel aan te leren... in mannelijke als vrouwelijke zin, omdat beide geremd waren.
Ik heb ook wel zeker mijn identiteit moeten onderdrukken. Wanneer je je vrouwelijke identiteit onderdrukt betekent dat niet automatisch dat je dan een geslaagde jongen of man kan worden...of zelfs maar geloofwaardig als jongen/man. Ik ben nooit door heteromannen als een gelijke behandeld en vond alleen aansluiting bij vrouwen en vrouwelijke homoseksuele mannen.

Van binnen in je ziel ben ik wel altijd dezelfde geweest...maar totaal gevangen en opgesloten in mijn lichaam...ik heb mij nimmer als meisje nog als jongen kunnen socialiseren. Slechts als "afwijking" met de hoop negatieve feedback die daarbij hoort.

Ik ben vaak jaloers op transvrouwen die zich (redelijk) hebben weten te redden als jongen of zelfs man. Ik heb dat nooit gekund. Daarom wil ik dat nu.

Het leven als transvrouw is ook heel anders dan leven als "afwijking" omdat sociale interactie wel degelijk verandert als vrouw.

Mijn contact met heteromannen is bijvoorbeeld sterk verbeterd waar ze eerst niet eens in mijn buurt wilden zijn.