het je vader vertellen

[Kenta92]

Heya,

Kenta hier ^^ Yo...
Euh hoe zal ik eens beginnen, ik zou het graag aan mijn pa willen vertellen dat ik een jongen ben. van binnen dus en niet van buiten...
Maar hij is een moeilijk man helaas. Hij heeft er niks tegen, dat weet ik wel, maar ik ben toch zijn ''dochter''...
een half jaar geleden had ik het er ook al over gehad maar werd er min of meer om heen gepraat... terwijl het mijn gevoelens zijn.
ik had het toen een beetje uit angst denk ik weggestopt, en uiteindelijk kwam het twee keer zo hard terug die gevoelens, gevoelens waarvan ik mijzelf al bewust ben, en het geaccepteerd heb.
hiervoor ben ik ook al naar de huisarts gegaan enz.

Maar het probleem is dat ik het alsnog mijn vader wil vertellen.
onze band is goed net zoals ik die met mijn moeder heb (gescheiden ouders)
zei weet het al en had het eigenlijk gelijk al geaccepteerd, wat heel fijn is.

maarja hoe nu verder? :/

ik hoop dat iemand een tip heeft of dat iemand ook zo'n ervaring heeft gehad of beide ouders?

thanks anyway

groet,

Kenta

[Anon20180501]

Ik zal mijn reactie die ik eerder postte ook hier even herhalen, blijft het wel zo overzichtig...

Kenta schreef;
het probleem is alleen hoe vertel ik het iemand die daar moeilijk over gaat doen? :/

Niet??? Je hebt gelukkig al veel steun aan je moeder en je relatie met haar moet je koesteren.
Stel je vader is het er pertinent niet mee eens en die gaat in gesprek met je moeder, het is dan afwachten
hoeveel invloed hij (nog) heeft op haar mening over jou en je proces...
Misschien als de tijd rijp is of als je al werkelijk aan het traject begonnen bent vertellen, is net zo 'veilig'.

Liefs Daniéla

[Kenta92]

Ik zal mijn reactie die ik eerder postte ook hier even herhalen, blijft het wel zo overzichtig...

Kenta schreef;
het probleem is alleen hoe vertel ik het iemand die daar moeilijk over gaat doen? :/

Niet??? Je hebt gelukkig al veel steun aan je moeder en je relatie met haar moet je koesteren.
Stel je vader is het er pertinent niet mee eens en die gaat in gesprek met je moeder, het is dan afwachten
hoeveel invloed hij (nog) heeft op haar mening over jou en je proces...
Misschien als de tijd rijp is of als je al werkelijk aan het traject begonnen bent vertellen, is net zo 'veilig'.

Liefs Daniéla

Hey Daniéla,

heel erg bedankt voor je advies ik wacht er inderdaad dan nog even mee,
invloed op mn moeders mening uitoefenen kan hij niet meer haha, ze hebben elkaar al iets van 5 jaar niet meer gezien of gesproken.

groet,

Kenta

[Anon20180501]

Hai Kenta,

Ik denk dat je een goede beslissing hebt genomen maar bekijk het van 'dag tot dag' of je er niet van af wil wijken.
Ingevingen vanuit jezelf of door anderen aangewakkerd geven je op den duur mischien nieuwe of andere inzichten.

Wat de invloed van je vader op je moeder betreft zit het gelukkig wel goed...

Liefs Daniéla

[Kenta92]

Hai Kenta,

Ik denk dat je een goede beslissing hebt genomen maar bekijk het van 'dag tot dag' of je er niet van af wil wijken.
Ingevingen vanuit jezelf of door anderen aangewakkerd geven je op den duur mischien nieuwe of andere inzichten.

Wat de invloed van je vader op je moeder betreft zit het gelukkig wel goed...

Liefs Daniéla

Hey Daniéla,

dat ga ik zeker doen ^^
vandaag de huisarts weer gebeld en kan volgende week een verwijsbrief ophalen voor het VUMC te Amsterdam
dus dat is gelukkig al in zn werking.

groet,

Kenta

[Anon20180501]

Hai Kenta,

Ik hoop niet dat je hebt zitten wachten op die verwijsbrief van je huisarts om je aan te melden want die heb je bij het VUmc niet nodig.
Zo ja, hoef je hiermee dus ook niet tot volgend week te wachten als je dat toch al van plan bent.

Liefs Daniéla

[Ted]

Hoi, even laten rusten nog maar. Je hebt energie genoeg nodig voor je hele traject.
Ik heb er veel moeite mee gehad het aan mijn moeder te vertellen.
Heb uiteindelijk opgeschreven wat ik wilde vertellen. Dat gaf mij de mogelijkheid het rustig op een rij te zetten.
Daarna laten liggen, wachtend op het juiste moment. Drie weken geleden de stap gezet.
Heb haar verteld dat ik iets wilde voorlezen, zonder onderbreking of tussentijdse vragen.
Dit ging goed. Nu moet ze wennen, maar dat is logisch (ben al 51, laatbloeier...).
Misschien heb je hier iets aan..

[Kenta92]

Hoi, even laten rusten nog maar. Je hebt energie genoeg nodig voor je hele traject.
Ik heb er veel moeite mee gehad het aan mijn moeder te vertellen.
Heb uiteindelijk opgeschreven wat ik wilde vertellen. Dat gaf mij de mogelijkheid het rustig op een rij te zetten.
Daarna laten liggen, wachtend op het juiste moment. Drie weken geleden de stap gezet.
Heb haar verteld dat ik iets wilde voorlezen, zonder onderbreking of tussentijdse vragen.
Dit ging goed. Nu moet ze wennen, maar dat is logisch (ben al 51, laatbloeier...).
Misschien heb je hier iets aan..

Hey Ted,
bedankt voor de tip! ik denk dat ik het inderdaad maar ga opschrijven dan schrijf ik het ook een soort van mij af,
en kan ik altijd nog nakijken of ik nog iets wil veranderen en wanneer de tijd er gunstig voor is.
Hoe staat je moeder er nu tegenover? hopelijk gaat het allemaal goed
groet,
Kenta

[Ted]

Nou, mijn moeder zegt dat ze het in haar hart heeft geaccepteerd, maar er erg aan moet wennen.
En dat vind ik persoonlijk best positief klinken voor iemand die 78 jaar is, en nog nooit in haar omgeving dit heeft meegemaakt.
Ze stelt soms vragen die ik niet wil beantwoorden, bijvoorbeeld over intimiteit, transitie (waar ik nog niet helemaal zelf uit ben).
Maar dan zeg ik gewoon dat ik niet wil antwoorden.
Mijn oudste zus heeft meer geduld met haar, en die doet wel slimme dingen. Zo heeft ze een uitzending van de Wereld draait door gekeken, waarin Maxim Februari te gast was. En dat helpt haar wel. We zullen er wel komen, stapje voor stapje..
Veel succes met het opschrijven, vast opluchtend!

[Anon20190712]

Hallo mede-Leidenaartje
Mijn ouders zijn ook gescheiden, en ook moeilijke mensen.
Pas toen ik echt duidelijk had gemaakt dat dit geen bevlieging is, niet iets tijdelijks. En dat het echt allemaal staat te gebeuren, dat de keuzes die maak, mijn keuzes zijn, voor mij zelf, om gelúkkig te worden, viel het kwartje pas echt bij ze, en hebben ze het ook geaccepteerd. Ik heb het via de mail gedaan, zodat ik mn hele verhaal kon doen zonder in de rede gevallen te worden, en zodat zij het ook makkelijker konden laten bezinken. Je hebt nog een hele weg te gaan, en dus ook nog lang de tijd om het duidelijk te maken...
Neem je tijd zou ik zeggen, en inderdaad, schrijf je verhaal op