Badminton ervaring

[Jake]

Ik wilde het al een tijdje weer sporten en ik heb vandaag gewoon gratis een keer meegedaan met de recreanten

Het badminton was de eerste 10 minuten wel leuk, maar toen kwam een oud leraar van het vwo binnenlopen... Dat heb ik weer. Hij herkende me volgens mij meteen en ik voelde me nogal ongemakkelijk . Vooral omdat ik me vlak daarvoor had geïntroduceerd als Jake. Hij zei niets, maar ik zag hem wel een aantal keren kijken. Na afloop bleef hij verdacht lang in de zaal rondhangen, waardoor ik als een lafaard snel m'n zooitje uit de kleedkamer heb gehaald, en in korte broek op de fiets naar huis ben gegaan. Het was toch maar 5 minuten fietsen.

Misschien had ik beter meteen kunnen vertellen wat er aan de hand was, maar het was zo fijn dat niemand er verder vanaf wist. Helemaal toen de coach mij vertelde (toefluisterde) om naar de vrouwelijke tegenspeelster te spelen, omdat "vrouwen nou eenmaal zwakker zijn". Ik vond het een nogal verkeerde opmerking, maar ook vond ik het komisch dat hij mij dat vertelde. Ik was echt even "one of the guys".

[Holden]

Wel fijn dat je gewoon als "one of the guys" werd behandeld . Balen dat je oud leraar ook daar was maar ik denk niet dat je hem iets verschuldigd ben ofzo - als hij niets zegt waarom zou jij het dan ter sprake brengen? Ga je nog een keer langs om te badmintonnen?

[Fay]

Lastige situatie, je zal altijd mensen uit je verleden tegen blijven komen vrees ik, die je herkennen,hoe ga je daarmee om?

Heb geen id eigenlijk, gewoon jezelf blijven denk ik

Vicky

[Venka]

Ik ken de situatie alleen dan niet met een leraar,maar met iemand die ik kende vanuit mijn kinderjaren.Hij weet dat ik geen biologische zus heb maar hij zat mij idd ook aan te kijken van is HIJ dat nou maar........het is een ZIJ,wat is er aan de hand.Ik kan heel goed met zulke situatie omgaan,ik kan mensen herkennen(en zij ook e.v.t. mij) maar ik laat nooit een lichamelijke reactie zien.In mijn hoofd kan er een lichtelijke paniek (of iets van die aard) ontstaan maar dat zal nooit aan mijn gezicht te zien zijn.Mochten ze mij recht op de vrouw vragen wie ik ben dan nog denk ik dat ik zal ontkennen.

[laurien]

maar toen kwam een oud leraar van het vwo binnenlopen... Dat heb ik weer. Hij herkende me volgens mij meteen en ik voelde me nogal ongemakkelijk .

Van alle mensen die je tegen kan komen, kan juist een docent hier goed mee om gaan. Althans dat zou je verwachten. Dat ongemakkelijke gevoel herken ik, maar ik zeg dan altijd tegen mezelf dat ik me nergens voor hoef te schamen.

Ga je nog een keer langs om te badmintonnen?

Ik zou het zeker aanraden

Lastige situatie, je zal altijd mensen uit je verleden tegen blijven komen vrees ik, die je herkennen,hoe ga je daarmee om?

Heb geen id eigenlijk, gewoon jezelf blijven denk ik

Ben ik het helemaal mee eens

Mochten ze mij recht op de vrouw vragen wie ik ben dan nog denk ik dat ik zal ontkennen.

Zou je echt ontkennen? Ik sta zelf ook niet te popelen om iedereen te vertellen dat ik geen man meer wil zijn, en zeker niet om alle ongewenste sociale gevolgen die er bij komen. Maar ik vind het veel erger om mezelf mijn hele leven te verstoppen en me te schamen voor wie ik ben. Dat doe ik nu al 14 jaar, en dat is wel genoeg naar mijn smaak. Misschien een wat filosofische gedachte over schaamte en acceptatie: Je kan je afvragen of je wel van je omgeving mag verlangen jou te accepteren, als je dat zelf niet doet. Of speelt er hier iets anders?

[Janny]

Als ik dit zo allemaal lees dan denk ik verloochen je verleden niet het was er dus wat maakt het uit .Zelf werk ik in het openbaar vervoer en kom ik regelmatig mensen tegen die het nodig vinden om mij te schofferen nou dan hebben ze pech bij mij want dan mogen ze weer uitstappen en een ander Bus nemen of ik leg het en dan voor al scholieren even uit hoe het zit en dan zijn ze stil en heb ik er geen last meer van. Dit is mijn werk wijze en het werkt althans bij mij dit hoeft natuurlijk niet bij iedereen zo te zijn maar aangezien ik al mijn leven lang het verlangen heb gehad een vrouw te zijn en dit ook in mijn vrije tijd ook was alleen die laatste stap nooit heb kunnen maken is het voor mij makkelijk praten. En mijn omgeving is met mij mee gegroeid en daar heb ik geluk mee na een TV optreden wist iedereen het en hoefde ik mij niet meer te verstoppen. Voor zover mijn verhaal.

[Jake]

Ik denk er nog even overna of ik lid wil worden, want het is toch best duur (140,- per jaar). Maar als ik weer heenga dan neem ik misschien die oud-leraar even apart om 't een en ander uit te leggen. Ik ben hem niets verschuldigd, maar dan zou ik tenminste die "awkwardness" uit de lucht krijgen. Als ik lid word wil ik me niet constant druk maken om die ene oud leraar. Als ik het hem gewoon vertel hebben we dat tenminste gehad, en dan hoeft de rest van de vereniging in principe niets te weten. Niet dat ik me voor mezelf schaam of mezelf niet accepteer, maar 't is gewoon fijn als je wordt behandeld als "one of the guys", zonder dat mensen denken "maar da's eigenlijk een meisje". Want hoe accepterend mensen ook zijn, de meeste mensen zien je niet als 100% man, maar als transgender. Dat idee heb ik tenminste.

Bovendien merkte ik gisteren dat de meeste jongeren gewoon in sportkleding aankomen en vertrekken, zonder ooit de kleedkamer binnen te gaan, dus dat doe ik dan ook gewoon Want als ik hem naakt zou tegenkomen dan zou 't wel een hele vreemde situatie worden

[Mike]

Ik denk dat het idd wel heel erg slim is om die oud-leraar even apart te nemen.
En de rest zou ik ook niets vertellen. Gewoon lekker jezelf zijn

[EdwinJulian]

Gaaf hoor. One of the guys zijn Goed gedaan!

Die leraar kan je misschien wat uitleg geven, maar de rest zou ik niet wijzer maken dan ze zijn. En dat hele omkleden is wel makkelijk om gewoon thuis te doen