De mensheid soms niet meer snappen?

[intrans]

Hallo iedereen,

Dit is iets waar ik best wel heel mijn leven eigenlijk aan denk, dus ik dacht, laat ik het maar even delen.

Soms kan ik niet begrijpen waarom bepaalde mensen elkaar afkraken en niet gewoon in elkaars waarde laten.
Ik kan het ook niet begrijpen waarom mensen elkaar moeten labelen en in hokjes plaatsen.

Nu weer, met die nieuwe wet in Rusland en al die andere onnodige wetten in achterlopende landen.
Ik ben een hele lange tijd verdrietig geweest en nu soms nog steeds als ik al die negatieve berichtjes lees, met wat andere mensen moeten doorstaan.

Ook kan ik het niet begrijpen waarom mensen altijd een oordeel hebben over iets.
Altijd maar dat bemoeizuchtige gedrag en hun neus in andermans zaken steken.

Ik heb zo'n ontzettende moeite gehad en nu nog steeds om mij aan te passen aan dit gedrag op bijvoorbeeld de werkvloer of andere sociale plekken.
Soms heb ik wel eens het gevoel dat ik gewoon op een andere planeet geboren had moeten worden.

Elke keer als ik weer iets negatiefs meemaakte kwam er weer een kruimeltje bij op die grote berg en raakte ik steeds weer meer afgeknapt op de mensheid.
Ik ben daarom ook best wel lang geïsoleerd geweest en wilde niks meer met andere mensen te maken hebben.

Dingen die niet persoonlijk iets met mij te maken hebben kan ik al helemaal overstuur van raken.
Ik ben iemand die de pijn van andere aanvoelt en ik help daarom het liefst iedereen die het heel moeilijk heeft.

Het grappige is dat veel mensen die mij voor het eerst leren kennen mij vaak niet kunnen plaatsen, puur omdat ik altijd heel erg afwijk qua interesses/praten.
Er zullen hier vast allemaal antwoorden op zijn, dat maakt mij verder ook niet veel uit, ik wilde het gewoon graag delen.

Herkent iemand dit en hoe denken jullie hierover?

Groetjes,

Intrans.

[Barbarella]

Hoi Intrans

Ik ervaar buiten mijn trans zijn om een diepe crises. het gevoel wezenlijk contact te missen met mensen en de wereld van een afstand te aanschouwen. tegelijkertijd zie ik er uit als een she-male en voel ik me bekeken en tot publiek bezit gemaakt

Ik heb een totaal onbegrip tenopzichte van de buraucratie en vind de mensheid bot, kortzichtig en sexistisch. maar dan wordt ik weer geraakt door iets van kunst ofzo en dan zie ik weer hoe mooi de mens ook kan zijn.

Levendula

[Merel77]

Wat mij heel erg geholpen heeft is dat - als ik de mensen niet begrijp en iedereen maar gemeen vindt - om te zien dat ikzelf ook een mens ben en dat ikzelf ook faal. Eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, is er ook niet veel wat ik niet begrijp: hebzucht, jaloezie, haat, verdriet, geluk, vooroordelen, spot en noem maar op. Ik heb niet 'echt' het recht om mezelf een alien te vinden o.i.d...

[Barbarella]

Daar heb je wel weer gelijk in Merel.

Het is best wel een gevecht om trouw te zijn aan je eigen idealen en ik heb een hoop dingen gedaan waar ik spijt van heb.

Levendula

[intrans]

Niemand is natuurlijk perfect, ikzelf ook niet en ik zal ook tig fouten gemaakt hebben, maarja toch is het wel is een ingewikkeld gevoel wat sociale contacten belemmerd.

[LisaM]

een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest...

[FAtham]

Precies de reden dat ik soms wekenlang "verdwijn" en niets te maken wil hebben met anderen. Even de batterij van mijn schild opladen zeg maar.

Ik probeer zelf altijd te helpen en niet te kwetsen maar voor je mening uitkomen word tegenwoordig al snel als te bot ervaren, dat is weer de andere kant. Ik schijn daar zelf nogal in te falen en hard over te komen(altijd online echter IRL sta ik bekend als een negotiator).
Mijn grootste hekelpunt is hoe mensen altijd denken mijn leven beter te kunnen leven zonder dat ze het hele plaatje hebben. Dat doet pijn. Dan denk ik wel eens; loop maar eens één dag in mijn schoenen. Ik ben veel meer dan wat ik laat zien, heb dingen meegemaakt die niemand mee zou moeten maken. Daarom ben ik zelf altijd voorzichtig iemand's situatie meteen te beoordelen als "gelukt/gefaald in ...".

Ik probeer dan maar me bezig te houden met de dingen die me wel vertrouwen in de mensheid geven.

[Merel77]

Mijn grootste hekelpunt is hoe mensen altijd denken mijn leven beter te kunnen leven zonder dat ze het hele plaatje hebben. Dat doet pijn. Dan denk ik wel eens; loop maar eens één dag in mijn schoenen. Ik ben veel meer dan wat ik laat zien, heb dingen meegemaakt die niemand mee zou moeten maken. Daarom ben ik zelf altijd voorzichtig iemand's situatie meteen te beoordelen als "gelukt/gefaald in ...".

Helemaal mee eens.

Ik probeer dan maar me bezig te houden met de dingen die me wel vertrouwen in de mensheid geven.

Dat is ook heel mooi gezegd, maar nu ben ik wel benieuwd naar een voorbeeld.

[Simão]

Tja, daarom houd ik van dieren. "De mens" is een naar wezen. Maar ik ga gewoon zoveel mogelijk met positieve individuen om en trek me niks aan van de negatieve.
Ik help waar ik kan op de manieren die voor mij mogelijk zijn, zoals steunbetuigingen via Facebook, en mensen die niet zo openminded zijn proberen wat inzicht te geven, maar verder laat ik veel los waar ik gewoon eigenhandig niks aan kan doen. Dat geeft mij innerlijke rust.

Verder, elk huisje heeft z´n kruisje. Soms lijkt het of anderen het beter hebben, maar daar is dan ook wel weer wat aan de hand. Zal met niemand willen ruilen.

[diederique]

een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest...

Zoals Lisa al aangeeft; is het niet gewoon bang zijn? Een bang gevoel bij je zelf en eerst verdedigen voor je denkt; bang zijn als groep en al treiterend en schreeuwend laten zien dat je schijnbaar de sterkste bent (en je bange gevoelens even kan verbergen); bang zijn als land voor al die onbeheersbare stromingen en groepen.
Angst dus en weinig meer.