Karakter

[Janna]

Mijn derde berichtje al deze ochtend. Hopelijk worden jullie nog niet moe van me. Ik lees me helemaal suf op het forum, en ben zoooo gelukkig! Alleen al door hier te zijn. Door te lezen over mensen met dezelfde gevoelens, dezelfde problemen. Veel vragen zijn al gesteld door anderen, maar er is nog zoveel te ontdekken.

Zoals ik al ergens heb geschreven twijfel ik vaak aan mijn gevoelens. Soms tegen beter weten in, lijkt het wel. Dat komt voor een groot deel (denk ik) door mijn karakter. De aard van mijn karakter dan. Ik heb namelijk een stereotype(!) vrouwelijk karakter. Stereotype even met nadruk genoemd, want ik weet ook wel dat er grote verschillen zijn tussen vrouwen op deze wereld. Toch zijn diemtyperingen niet zomaar ontstaan, denk ik. Er zit wel waarheid in. Als ik naar mijn kinderen kijk zie ik verschil tussen de zoon en de dochters, en dat ligt echt niet aan de opvoeding en de maatschappij.

Terug naar mezelf. Ik ben gewoon een vrouwtje qua karakter. Op van die leuke tests op internet scoor ik onveranderd 'zeer vrouwelijk', ook als ik een minder vrouwelijke periode heb. Ik lees bij mijn schoonouders ook veel liever de Margriet dan de Autoweek - tot frustratie van mijn schoonvader, die alleen maar dochters heeft en nu ook nog zo'n niet-mannelijke schoonzoon. Gelukkig heeft hij wel een hele goede band met mijn zoon, die echt een jongen is. Oeps, weer een zijweggetje.

Mijn grote vraag is wat mijn karakter voor invloed heeft op mijn gendergevoelens. Ben ik 'gewoon' een vrouwelijke man, of is er meer? Denk ik dat ik een vrouw wil zijn omdat het beter bij mijn karakter zou passen? Ik heb eigenlijk alleen maar vriendinnen. Dat klikt beter dan met mannen, maar ik hoor er toch nooit echt bij omdat ik een m... eh... omdat ik geen vrouw ben. Misschien is dat meer de basis can mijn gendergevoelens? Ik wet het gewoon niet....

Kan iemand hier iets over zeggen? Over de invloed van het karakter op je gendergevoelens eigenlijk.

Nu ga ik stoppen. Er moeten wat paardenstaarten gelegd worden in de haren van twee meiden.

Groetjes, Jolanda

[FAtham]

Interessant om over na te denken wel, qua karakter ben ik meer mannelijk dan vrouwelijk. Toch heb ik ook enkele vrouwelijke trekken wat niet gek is. Je moet immers het grote deel van je leven in de andere rol doorbrengen, of dat nu vrijwillig is of niet, en dan pik je natuurlijk wel wat op.

Maar hoe mijn karakter ook is, mijn lichaam klopte gewoon niet. Dat was voor mij het grote rode signaal "dit klopt niet!". Wat mijn karakter dan verder is, tja het is zoals het is, de verpakking hoorde naar mijn gevoel daar gewoon niet bij.

[Simão]

Mijn karakter? Vredestichter, dienstbaar, bemiddelaar, geduldig, kan anderen tot grote hoogtes brengen maar hoeft zelf niet in de schijn werpers en toch vaak het middelpunt van de belangstelling, happy go lucky, positief.

Zeg nu maar of ik man of vrouw ben.

Ik geloof niet dat karakter eigenschappen iets met man of vrouw te maken hebben. Alle karakter eigenschappen kun je in mannen en vrouwen vinden.
Hoe je emoties uit hebben geloof eerder te maken met aangeleerde rollen. (Mannen mogen niet huilen enzo)

Ik geloof wel dat testosteron zorgt voor geilheid en agressie, hoe je het ook wendt of keert. Dat wil niet zeggen dat vrouwen dat dan niet kunnen hebben, maar ik denk dat het gewoon minder doorschemert. Ik denk dat hormonen (en niet je gender op zich, maar dat zit bij cis mensen aan elkaar verbonden) dus wel invloed hebben op hoe je doet.

Los daarvan voel ik me als pacifistische aseksueel in een vrouwenlichaam dus met meest vrouwelijke hormonen TOCH man. Waar dat in zit weet ik niet, maar karakter heeft er niets te maken, het is meer dat mijn lichaam niet klopt.

Toen ik klein was had ik wel van die dingen als geen bikini topje willen dragen, jongenskleding dragen, met auto´s spelen (al in de kinderstoel) jongensstrips lezen... Een jongens-achtig meisje zou je zeggen, maar die dan wel een die ook echt kwaad is dat het lichaam niet klopt. (Hoewel ik dat uiteindelijk geaccepteerd heb.)
Ik denk dat hoe je naar je lichaam kijkt meer inzicht geeft over gender dan je karakter.

Maar ik weet het verder ook niet. Heb er niet voor gestudeerd.

[Jessy]

Maar het klopt wel, Simão. Het is een totaalplaatje. Het karakter is maar een factor, maar belangrijker is hoe je je voelt in jouw huidige lichaam, over jouw uiterlijk, en vooral jouw lichaam en geslachtsdelen? Ben je daar tevreden mee, of heb je er een afkeer van en klopt het plaatje dat je in de spiegel ziet niet?

[LauraB]

Als kleuter, en eerder, dacht ik dat ik een meisje was, tot aan het voortgezet onderwijs had ik enkel vriendinnetjes. In de vroege pubertijd kreeg ik problemen met mijn lichaam, het klopte niet en ik wilde niet wat er ging gebeuren. Al ging bij mij de pubertijd niet standaard zoals bij de meeste jongetjes qua lichamelijke ontwikkeling. Maar dit weet je niet vooraf. Aan de ene kant schaamde ik me voor mijn vrouwelijke lichamelijke trekken, aan de andere kant haatte ik de mannelijke trekken.

Mijn karakter? Zorgzaam, betrokken, sta voor anderen klaar, bewust van goed en kwaad, enz.

Interesses? Ik haat voetbal, heb niets met auto's, superman of heman. Ik houd van mode, make-up, tutten, roddelen en gezellig beppen, koken enz.

Ben ik dan helemaal super vrouwelijk? Nee, ik heb ook interesse en vind het (meestal) leuk om met elektronica, programmeren, creatief houtbewerken en klussen bezig te zijn.

Wat ben ik dan? Een vrouw, altijd zo gevoeld, eigenlijk te vanzelfsprekend om over te twijfelen. Ik kan mezelf ook eigenlijk identificeren met trans of MTF zijn. Het zijn labels die voor sommige situaties in de buitenwereld nodig zijn. Als ik zou moeten omschrijven wat ik ben, dan moet ik zeggen dat ik voor mijn gevoel en wat ik deed op mijn 15de, gedwongen door de omstandigheden, in transitie ben gegaan FTM en daarna op mijn 35ste kon detransitioneren en nu bezig ben om ook de laatste stukken van mijn lichaam 100% vrouwelijk te krijgen.

[Janna]

Dank jullie voor de reacties. Het geft toch een ander beeld dan ik dacht, maar dat is niet verkeerd natuurlijk. Ik vind het juist prettig om reacties te lezen die een ander licht werpen op onderwerpen.

Als ik het goed begrijp dan is het karakter heel erg ondergeschikt, en is het vooral de ervaring van het lichaam dat telt. Zeg ik het zo goed? Dat zou het voor mij wel makkelijker maken. Met mijn lichaam heb ik geen goede band. Mijn gevoelens ervoor variëren van weerstand (in een rustige periode) tot walging (in een heftige period, zoals nu. ). Op dagen als vandaag wil ik niet eens in de spiegel kijken. Het enige wat ik mooi vind aan mijn lichaam zijn mijn slanke armen en handen. Gelukkig is dat het deel van het lichaam wat ik het meeste zien.

Het is niet dat ik zo'n gruwelijk lichaam op zich heb, het past gewoon niet. Alsmik zou mogen kiezen tussen het meest prachtige mannenlichaam en een lelijk vrouwenlichaam, dan koos ik voormhet laatste. Met heel mijn hart.

Eigenlijk maakt het alles juist niet makkelijker. Het zou makkelijker zijn als zou blijken dat het gevoel onzin en inbeelding zou zijn, en dat ik gewoon mij huidige leven zou kunnen leiden. Het lijkt er meer en meer op dat dat niet het geval zal zijn. Er zullen keuzes gemaakt moeten worden vrees ik.......... Moeilijk!

groetjes, Jolanda

[LauraB]

Als ik het goed begrijp dan is het karakter heel erg ondergeschikt, en is het vooral de ervaring van het lichaam dat telt. Zeg ik het zo goed?

Voor het grootste deel wel ja. Al zijn er ook mensen hier die in transitie zijn en niet echt een hekel aan hun lichaam hebben. Bij hun telt het gevoel dat ze zich man of vrouw voelen.

Eigenlijk maakt het alles juist niet makkelijker. Het zou makkelijker zijn als zou blijken dat het gevoel onzin en inbeelding zou zijn, en dat ik gewoon mij huidige leven zou kunnen leiden. Het lijkt er meer en meer op dat dat niet het geval zal zijn. Er zullen keuzes gemaakt moeten worden vrees ik.......... Moeilijk!

Dit heb ik me héél erg lang voorgehouden. Ik beeld het me maar in, ik ben niet goed bij mijn hoofd, het is niet waar, niet aan toegeven enz. Dit werd alleen steeds moeilijker en werd onmogelijk toen mijn grootste excuus/belemmering uit mijn leven weg viel. Niet onmogelijk om nog te denken dat ik het me allemaal maar inbeeld, maar onmogelijk om zo nog langer door te leven.