Eerste stapjes...

[Ykotja]

Vandaag een telefonisch gesprek gehad met Ruth van Transvisie. Vond het erg spannend want het werd de eerste keer dat ik erover zou gaan praten. Zelf ben ik niet zo een prater en al helemaal niet over mijn gevoelens.

Om 12:30 ging de telefoon en begon het gesprek. Heb alle vragen beantwoord en ook vragen gesteld, daarnaast geprobeert mijn gevoelens goed te verwoorden..

Na een klein half uur begonnen we met het afronden van het gesprek en vertelde zij mij dat wat ik haar vertelde, haar allemaal niet vreemd in de oren klonk. Ze herkende de gevoelens die ik omschreef en heeft daarna uitgelegd wat ze voor mij zou kunnen betekenen.

We hebben afgesproken dat zij mij donderdag zou bespreken in het overleg dat zij daarvoor hadden. Daar zou zij mij voorleggen bij de psycholoog. En dan mailt zij mij vrijdag of dinsdag wat eruit is gekomen. Wel vertelde ze dat het waarschijnlijk is dat de psycholoog met mij enkele gesprekken wil hebben. Vooral omdat ik het niemand nog in mijn omgeving heb durven vertellen.

Opzich was dit best al een overwinning voor mezelf want het is de eerste keer dat ik erover gesproken heb, weliswaar via een telefoonverbinding maar toch.. ik heb het uit mijn eigen mond horen zeggen tegen iemand.

Wel merk ik dat, sinds ik op dit forum ben en ook contact heb met Transvisie, het gevoel van verdriet wegebt. Ik krijg meer rust in mezelf, daardoor denk ik weleens dat het gevoel maar tijdelijk was.. maar als ik dan weer geconfronteerd word met dat ik nogal tijd een man ben, en dus niet mezelf kan zijn weet ik het toch wel zeker.. Ik wil liever vrouw zijn! En helemaal niet een man..

Hebben jullie ook gehad dat er een soort rust kwam toen je erover begon te schrijven/praten? Het maakt me aan de andere kant ook onzeker, er blijven vragen staan voor mijn gevoel, onzekerheden. Doordat ik rust heb vraag ik me dan af of ik echt wel transgender ben, want ik heb toch rust? Heb ik er dan vrede mee? Op sommige momenten heb ik er denk ik vrede mee, andere momenten weet ik zeker dat ik vrouw wil zijn. Vooral als ik ermee geconfronteerd wordt niet de dingen te kunnen doen, die ik wil doen, omdat ik een man ben, en geen vrouw... helaas...


Dank voor het lezen en mijn excuus dat het bericht onduidelijk geschreven is maar ik wou mijn gevoel opschrijven en dat vind altijd heel moeilijk. Ik hoop dat hetgeen ik geschreven heb begrijpbaar is. Herkennen jullie deze gevoelens, deze twijfels?

[Emma]

Een herkenbaar soort twijfel, Ykotja. Ik ken het, het steekt bij mij ook geregeld de kop op. Vreemd genoeg vergeet ik dan even dat de rust komt doordat ik bijna 24/7 mezelf kan zijn. En dat bijna dat zijn dan de douche- en wc-momenten, dat ik denk, oh ja, da's waar ook. Ik kan me niet eens meer precies herinneren wanneer ik voor het laatst ben gemeneerd...

Maar de rust zorgt voor twijfel, die zorgt weer voor onrust, en daarna besef ik dat ik er nog heel lang over ga doen om mijn doel te bereiken. Hoewel dat doel dus zo vaag is als de pest. En als het leven dan weer een tijdje zijn gang gaat komt de rust weer terug

[Claire]

Wel merk ik dat, sinds ik op dit forum ben en ook contact heb met Transvisie, het gevoel van verdriet wegebt. Ik krijg meer rust in mezelf, daardoor denk ik weleens dat het gevoel maar tijdelijk was.. maar als ik dan weer geconfronteerd word met dat ik nogal tijd een man ben, en dus niet mezelf kan zijn weet ik het toch wel zeker.. Ik wil liever vrouw zijn! En helemaal niet een man..

Hebben jullie ook gehad dat er een soort rust kwam toen je erover begon te schrijven/praten? Het maakt me aan de andere kant ook onzeker, er blijven vragen staan voor mijn gevoel, onzekerheden. Doordat ik rust heb vraag ik me dan af of ik echt wel transgender ben, want ik heb toch rust? Heb ik er dan vrede mee? Op sommige momenten heb ik er denk ik vrede mee, andere momenten weet ik zeker dat ik vrouw wil zijn. Vooral als ik ermee geconfronteerd wordt niet de dingen te kunnen doen, die ik wil doen, omdat ik een man ben, en geen vrouw... helaas...


Dank voor het lezen en mijn excuus dat het bericht onduidelijk geschreven is maar ik wou mijn gevoel opschrijven en dat vind altijd heel moeilijk. Ik hoop dat hetgeen ik geschreven heb begrijpbaar is. Herkennen jullie deze gevoelens, deze twijfels?

Ik vond en vind nog steeds echt fijn om erover te praten een begrijpend oor is gewoon super.
Twijfels heb ik ook weleens hoor het is natuurlijk ook niet niks waar je mee bezig bent.
Geef jezelf tijd en blijf praten. (dat help mij in ieder geval goed)

[LauraB]

Heel herkenbaar t je gaat twijfelen als je rust in jezelf vind. Is het dan wel nodig? Ja, omdat je jezelf meer bent vind je meer rust.

Zelf heb ik nooit zo'n rust gevonden door er enkel over te kunnen praten, al luchte dat enorm op. Mijn echte rust kwam pas toen ik als rouw ging leven en ook zo door de meeste mensen (bekend en onbekend) gezien werd. De grootste onrust had ik toen ik, al weer 20 jaar terug, wel als man moest gaan leven, toen ik geen vrouw mocht zijn die ik min of meer toen wel was. <ijn onrust en depressies waren vooral sterk aanwezig als er tegenslagen waren of mensen van mij verwachtten/eisten dat ik lekker kon meepraten over typische stoere mannen dingen. Als ik gewoon niet zo sociaal hoefde te zijn, maar lekker met mijn hobbies of werk bezig kon zijn de gehele dag was er niet zo veel aan de hand. Zat dan lekker in mijn eigen genderloze wereldje verstopt.

[Bianca]

Wel merk ik dat, sinds ik op dit forum ben en ook contact heb met Transvisie, het gevoel van verdriet wegebt. Ik krijg meer rust in mezelf, daardoor denk ik weleens dat het gevoel maar tijdelijk was.. maar als ik dan weer geconfronteerd word met dat ik nogal tijd een man ben, en dus niet mezelf kan zijn weet ik het toch wel zeker.. Ik wil liever vrouw zijn! En helemaal niet een man..

Hebben jullie ook gehad dat er een soort rust kwam toen je erover begon te schrijven/praten? Het maakt me aan de andere kant ook onzeker, er blijven vragen staan voor mijn gevoel, onzekerheden. Doordat ik rust heb vraag ik me dan af of ik echt wel transgender ben, want ik heb toch rust? Heb ik er dan vrede mee? Op sommige momenten heb ik er denk ik vrede mee, andere momenten weet ik zeker dat ik vrouw wil zijn. Vooral als ik ermee geconfronteerd wordt niet de dingen te kunnen doen, die ik wil doen, omdat ik een man ben, en geen vrouw... helaas...

Dank voor het lezen en mijn excuus dat het bericht onduidelijk geschreven is maar ik wou mijn gevoel opschrijven en dat vind altijd heel moeilijk. Ik hoop dat hetgeen ik geschreven heb begrijpbaar is. Herkennen jullie deze gevoelens, deze twijfels?

Heel erg herkenbaar.
Mijn migraine is weg, heb veel minder vaak "gewone" hoofdpijn en inderdaad veel meer rust
De twijfel is als eb en vloed, ik probeerde mezelf ook te overtuigen dat ik dit allemaal niet wil, maar bijna meteen kreeg ik een pak slaag met de werkelijkheid, ik wilt dit niet, maar ik MOET! (in mijn geval dan ) .
Sinds ik het heb durven erkennen, ben ik wel wat instabieler en emotioneler, maar dit zal ook de twijfel zijn, de redelijke onzekerheid in de toekomst, gecombineerd met een schommelende zelfhaat.

[jacqueline]

migraine weg? O wat zou dat mooi zijn als dat bij mij ook gebeurde. Ik lijd hier enorm onder. Vanmorgen moest ik nuchter blijven voor de nulmeting. Dat nuchter blijven leverde mij een forse migraine op. Ik was de hele ochtend hondsberoerd. Met deze stress heb ik zeker 3 aanvallen per week. Maar goed....ik heb wel de moontjes nu

[Tanja]

Hoi,

Heel herkenbaar die migraine helaas.
In mijn jeugd heb ik er zelfs allerlei testen voor moeten ondergaan, maar een oorzaak was er nooit.
Heb er nog geregeld last van en moet dan echt plat helaas.

[Bianca]

Migraine is soms gedeeltelijk stress-hoofdpijn.
Ik moet nog zien dat het weg blijft, maar heb er nu alweer een tijdje geen last van gehad.
Nog wel eens "gewone" hoofdpijn, maar dat verschil is extreem, en heb daar niet zo'n last van.

[Saskia]

Het zou heerlijk zijn als de migraine zou verdwijnen. Dacht dat het het geval was maar heb alweer twee gehad de laatste twee week.

Saskia

[Freetouch]

stop eens met koffie, cola.....