doorslag beginnen met hormonen

[willie91]

beste iedereen

ik had een vraag en misschien word dit als persoonlijk ervaren, maar ik denk dat het mij gaat helpen met stappen te zetten.
wanneer hebben jullie besloten dat jullie echt als het andere geslacht door het leven wilde als het andere geslacht
of misschien beter wat gaf je het idee dat je in het verkeerde lichaam zat.
en hoer ervaren jullie het geslacht zijn waar je mee geboren bent

greetz willie

[Freetouch]

Eigenlijk wist ik het al toen ik een paar jaar oud was... maar ik dacht dat ik gek was en heb het gevoel onderdrukt totdat er iets traumatisch gebeurde in mijn leven...
Toen kwam het besef dat als ik dit blijf doen het helemaal verkeerd zou gaan....

Ik ervaar het geslacht waarin ik leef als walgelijk! ik heb een enorme hekel aan mijn lijf... het belemmerd mijn dagelijks leven, dus hoe eerder ik mijn srs heb hoe beter, pas dan ben ik echt gelukkig...

[Sabrina]

Sinds ik in groep één van de basisschool zat kan ik me herinneren dat ik de wens had om ook een meisje te zijn. Waarom wist ik niet precies, maar ik vond dat ze leukere kleertjes aanhadden en gezelliger speelden. Ik dacht dat ik raar was en wist lange tijd niet wat het was tot ik ooit oppikte dat er mensen waren die "in het verkeerde lichaam geboren waren" en "omgebouwd konden worden." Toen wist ik dus dat het wel degelijk iets was en dan zou ik later als ik groot was een vrouw worden. Met name door de negatieve reacties van mijn vader op het fenomeen had ik er alsnog niemand over verteld en kleedde ik me aan het einde van de basisschool dan ook stiekem in mijn moeder's kleren.

Daarna veel problemen gehad met mijn moeder (niet gender-gerelateerd), wat veel van mijn tijd opslokte. Toen dit achter de rug was probeerde ik bij mijn vader als een jongen te leven met in het achterhoofd nog steeds de gedachte dat ik liever een meisje zou zijn. Dit ging een tijdje goed, totdat ik geen doel meer zag in het leven. Waardoor het kwam wist ik niet en ik raapte mezelf maar op om na de vakantie een nieuw schooljaar in te gaan. Aan het einde van dat jaar was ik 16 en begon ik stiekem meisjeskleren voor mezelf te bestellen. Ik kwam toen op YouTube langs een filmpje van een meisje uit Hawaï van ongeveer dezelfde leeftijd die in transitie was. Dat wou ik ook, maar ik accepteerde het niet van mezelf.

Inmiddels was mijn lichaam flink gehavend door de puberteit en begon ik een hekel aan de geslachtskenmerken te krijgen. Toen ik jonger was wou ik een meisje zijn, maar had ik niet per definitie een hekel aan mijn lichaam. Dit was inmiddels anders geworden en na oa. ruzie met mijn vader en een vakantie met hele ruimdenkende mensen heb ik mezelf leren accepteren. Ik ben toen in mijn examenjaar op zoek gegaan naar meer informatie en kwam uiteindelijk op het punt dat ik mezelf vroeg dat als er een manier was om ook lichamelijk vrouw te worden ik dit zou doen. Mijn antwoord was ja en even later heb ik me toen aangemeld bij het VUmc. Op dat punt stond voor mij al vast dat ik de hormoonbehandeling wou ondergaan.

Nu ik er over nadenk en het vergelijk ervaarde ik het moeten leven als jongen als een last. Ik deed dingen omdat ze van me verwacht werden en niet omdat ik me daar prettig bij voelde. Het lichaam dat in de puberteit gevormd werd paste al helemaal niet bij wat ik prettig vond. Ik wou gewoon zoals de andere meisjes zijn.

[LauraB]

Geen enkele keuze of beslissing. Ik dacht altijd al dat ik een meisje was, totdat ik er achter kwam dat andere meenden dat ik een jongen zou zijn. Ik heb nooit gesnapt hoe ik dit kon denken en dacht dat ik gek was tot ik er op mijn 14de achter kwam dat er iets als transseksualiteit bestond. Dat ik jaren lang toch als man heb proberen te leen was enkel omdat ik niet anders kon; ik mocht geen vrouw zijn ik moest een man zijn, ik moest accepteren wie ik was en niet vluchten en ontkennen wie ik was: een man met een erfelijke beperking die enkel bij mannen voorkomt. Dat ik toch na jaren als mezelf ben gaan leven kwam doordat ik zelf steeds meer tegen de muur, die ik om mij heen had opgetrokken aan rende. En uiteindelijk terwijl ik al aan de afgrond van mijn bestaan stond, door een vrachtauto, in de vorm van nieuwe medische feiten, in volle vaart door die muur heen ben geramd. Mezelf zijn of niet verder kunnen in/met het leven is geen keuze; hooguit een beslissing door te blijven leven.

[Fay]

Weten , en dat is het

5 of 6 jaar oud, om je heen kijken, je kapotschrikken, want beseffen, dus ik ben blijkbaar een jongetje!

Maar dat klopt helemaal niet, dat kan niet! paniek,wegstoppen, nooit meer aan denken, te groot probleem om mee te dealen op die leeftijd

Het is eigenlijk - heel banaal- geen besluit, ik zeg vaak, het is iets wat ik moet doen, rechtzetten wat nooit heeft geklopt, jaren en jaren later

Mijn geboortegeslacht ervaar ik als verschrikkelijk

Fay

[Raisa]

Vermoedens en wensen had ik net als de vorige reacties al een tijdlang, met name vanaf het begin van de puberteit. Maar hiermee neem je nog niet de stap om echt als het andere geslacht te gaan leven en hormonen te nemen. Willen en doen zijn immers 2 verschillende dingen.

Wat echt de doorslag heeft gegeven om met de hormonen te beginnen was toen ik merkte dat ik kaal begon te worden. Voor mij was dat een wake-up call: "Het is nu of nooit meer!"

[diederique]

In lijn met de reactie van Raisa en alle anderen, wanneer precies weet ik eigenlijk niet. Ondanks de pogingen van de VU weet ik eigenlijk niet goed meer hoe het me verging 50-55 jaar geleden op de kleuter en lagere school. Wat ik nog wel als de dag van gisteren weet is dat ik ruim 45 jaar geleden een Panorama artikel las ("het Panorama artikel uit "Andere Tijden"") dat in een keer mijn ogen opende "het kan dus.. alsof er een reddingsboei voor me werd uitgeworpen"

Daarna heb ik 35 jaar geworsteld als knipperlicht tussen toegeven en ontkennen, mezelf tonen en verstoppen, me kleden en ontkleden.

Vanaf 2008 leef ik gaande weg steeds meer in de rol van het andere geslacht, waarna ik me vanaf 2010 ook voor vrijwel 100% als vrouw toonde en gedroeg. Sinds dat moment 3,5 jaar geleden ben ik (wederom) ook hormonen gaan gebruiken, sinds dat moment continue en volgens de "normale" VU dosis.

[Engel]

Eigenlijk vanaf mijn puberteit. Op de middelbare school begonnen steeds meer dingen niet meer te kloppen. Echter mijn dubbelleven volgehouden tot mijn 55ste toen ging het echt niet meer.....daarna ging/gaat alles best wel snel(hoewel niet snel genoeg voor mij) maar ik wil graag mijn omgeving ook meenemen die is ook heel erg belangrijk.

[leonie]

even eerst , ik ben een raar schepsel
ben belgische , uit antwerpen , woon in Bretagne-frankrijk , en wil daar de bretoenen doen begrijpen wat transeksuelen juist zijn .

ik ben aan men transitie begonnen een goeie 2 jaar geleden , toen was ik 65 , nu dus 67 jaar ( erg oud he )

in mijn jeugd sprak men niet over transseksuelen en zo , die tegenslag had ik , eigenlijk zonder dat ik het wist .
ik speelde al van men 3-4-5 .... jaren met het speelgoed van men 2 zusters , rond men 12 jaar begon ik de kleding van men zusters aan te doen , als er niemand huis was , vraag of vroeg me toen niet wat daar prettig aan was , voor mij gewoon zalig , zo zonder meer .
heb bijna 50 jaar met leonie in mij geworsteld , zonder dat ik het door had , tot rond het jaar 2000 , had toen ook al een pc , ik op een website kwam over transseksualiteit , toen besefte ik pas echt wie ik was , maar accepteren , neen , kon ik niet , stel je voor , als vrouw gaan leven , en toch ...sprak me dat aan , met veel tegenkantingen
Uiteindelijk , na 5 zelfmoord pogingen , ja , veel he , kreeg men eigen nu dood , hahaha , ben ik dan gekapituleerd voor leonie in me , dat was einde mei 2011 .
Nu op 27 mei 2013 , heb ik men srs gekregen in het UZ gent , en daarna nog een operatie van 2 uur , op 19 september , korrektie van de schaamlippen , ben nu dus post-op , en voel me zalig .
Om te antwoorden op de vraag , hoe ik het geslacht ervaar waarmee ik geboren ben , man dus , mischien voor mij ook wat speciaal , toen , tussen men 5 jaar en 11 jaar wou ik dat er liever af , die vieze piemel , vond meisjes beter plassen .
op 12 jaar kreeg ik de bof ( dikoor ) en sloeg op men linker teelbal , gevolg die verdween , maar de rest was er nog , ik liep dus voortaan als verminkte man door het leven , en zo heb ik dat ding tussen men benen maat getolereerd ongeveer 50 jaar , omdat ik niet wist dat er intussen alternatieven waren , medisch
de eerste 50 jaar van men leven had ik van men penis en teelbal eigenlijk zo geen hinder , ik wist niet beter , dat was er en ja zo was je .
men echt groot geluk is gekomen na men srs ,