"tussen ons verandert er niets"

[Romy Danielle]

Ik wilde het volgende eigenlijk in mijn dagboekje plaatsen hier op ons forum, maar de beslissing daarover laat nogal op zich wachten.
Het gaat over iets wat mij dwars zit, mij toch bezig houdt.
Het behoeft wel een kleine inleiding.
Ik werk al jaren met hetzelfde clubje mensen bij hetzelfde bedrijf, wij zijn een echt hecht team. Alleen gaat het door de jaren heen niet zo goed met ons bedrijfje. We rolden van faillissement naar doorstart tot overname. Maar altijd bleven wij bij elkaar, zelfs na die overname hadden wij ons eigen bv'tje. Wij vormden bij dat bedrijf dat ons had overgenomen eigenlijk een apart clubje. En bij dat nieuwe bedrijf boterde het niet zo goed, zeg maar gerust slecht, tussen ons en onze werkgever. Er waren dan ook al vergevorderde plannen om daar weer weg te gaan.
Toen ik begin dit jaar uit de kast kwam, heb ik dus alleen mijn collega's uit mijn clubje alles verteld, niet de overige collega's en werkgever.
Mijn collega's van het eerste uur reageerden allen fantastisch, soms een beetje onbeholpen maar wel goed bedoeld.
Eentje zei zelfs "tussen ons verandert er niets, ik heb je altijd al een prima kerel gevonden". Beetje rot geformuleerd, maar ik begreep hem wel, het was eigenlijk heel lief.

En daar zit nu precies datgene wat mij dwars zit "tussen ons verandert er niets", maar is dat nou wel zo?

Toen ik op een zaterdag bij mijn kapster was, haartjes mooi gekapt, lekker opgemaakt, zat ik nog wat na te kletsen in het keukentje. Iedereen zei dat ik er zo vrouwelijk uitzag, mij zo vrouwelijk uitte, de maniertjes, de gebaartjes, zelfs mijn stem leek anders.
"Nee toch" zei ik, "daar moet ik dan zo snel mogelijk vanaf!". Want de volgende dag zou ik naar mijn ouders gaan en ook mijn tante zou er dan zijn en die wist nog van niks. En de dag erna moest ik weer gewoon naar mijn werk en ja, die andere collega's mochten ook nog niets merken. Dus weg met die maniertjes en gebaartjes. Ik wist alleen niet hoe, want echt, ik had zelf niets in de gaten.

Afgelopen zondag was ik bij mijn ouders, en die zeiden "Nadat je ons alles verteld had, ben je echt totaal veranderd. Voor die tijd hebben we nooit iets gemerkt, maar sindsdien? Nu ook, je bent echt, echt heel anders".

Wij zijn nu met ons clubje weg bij dat ene bedrijf en ingetrokken bij een ander bedrijf. Met nieuwe collega's ook. En die weten nu ook alles van mij, willen mij ook zelfs aanspreken met Romy. En dat vind ik heel fijn. Ondanks alle ellende met het werk, ons bedrijfje, is dat een hele verbetering, een grote stap vooruit.
Maar hoe zit het nu met mijn collega's van het eerste uur?

Ook al zeiden ze toen "tussen ons verandert er niets", maar als ik zo ontzettend veranderd ben - volgens mijn ouders dan, zelf merk ik het niet - wat heeft dat dan voor invloed op hen? Ik voel toch een verwijdering, een afstandelijkheid, hoor bepaalde zaken pas achteraf, zaken die ze me vroeger direct vertelden. En nu ben ik de laatste die het te horen krijgt en dan ook nog meestal bij toeval.

Van een van mijn collega's had ik al gemerkt of gevoeld dat het anders was, misschien verbeeldde ik het me. Wij reden altijd samen naar het werk en ook weer naar huis. Nou ben ik toch altijd al de grootste kletskous, maar hij gaf altijd gewoon antwoord als ik wat zei of vroeg, deed ook altijd mee in het gesprek wat ik met hem begon tijdens de rit.
Maar daarna voelde het toch anders, de laatste weken dat ik nog met hem meereed toen nog bij dat andere bedrijf, als ik dan wat zei, reageerde hij niet of nauwelijks, soms kortaf en toegebeten en besloot ik tijdens de rit mijn mond stijf dicht te houden. Hij moest maar eens een gesprek beginnen, niet ik steeds. Hij deed dat niet. Nadat wij een aantal dagen de hele rit zwijgend naast elkaar hadden gezeten, was ik het zat, ik was verdrietig en kwaad.

Ja en wat is nu eigenlijk mijn vraag? Weet ik eigenlijk niet zo goed. Het is een van die dingen die ik van mij af wilde schrijven in mijn dagboekje.
Misschien herkennen jullie het of hebben jullie iets soortgelijks meegemaakt? En hoe hebben jullie dit dan opgelost?

Liefs, x RomyD

[Hedwich]

Mensen hopen dat er niets gaat veranderen, maar dat gaat toch gebeuren. Het is een goed voornemen om alles zo te willen laten doorgaan zoals het vroeger ook was, maar een genderwissel heeft niet alleen gevolgen voor jou intern, maar ook in relationeel opzicht. Het is onontkoombaar maar het hoeft niet heel erg te zijn. Waar het lastig wordt, is als mensen veel willen vasthouden aan de oude relaties, terwijl die eigenlijk verdwijnen. Van beide kanten moet er een investering komen in een nieuwe relatie. En dat is erg moeilijk, want je kent elkaar al zo lang en zo goed. Als je op het oude spoor verder wilt gaan, zul je vast lopen, omdat je dan dingen gaat ontkennen die er wel spelen.

Vergelijk het met een goede vriend die na jaren terugkeert uit het buitenland. Het is heel fijn als je samen met hem de oude vriendschap weer oppakt en het is alsof hij niet weg is geweest. Je gaat je alleen wel afvragen: wat heeft hij nou al die jaren uitgespookt in den vreemde en heeft het hem niets gedaan? Doorgaan alsof er niets gebeurd is, is eigenlijk onmogelijk; voor vriendschap zul je met elkaar verder moeten, waarbij zowel oude als nieuwe zaken hun invloed doen gelden.

Ik heb het zelf meegemaakt met mijn oude Wageningse vrienden. Van begin af aan was er 100% acceptatie en ondersteuning. Gaandeweg zijn we echter uit elkaar gedreven. Niet allen doordat ik een heel ander leven ben gaan leiden, maar ook zij: hokken en trouwen en kindjes krijgen etc. Daarnaast zal ik nooit meer de vriend zijn die ik tot voor 3 jaar terug was. Ik ben nog wel dezelfde persoon, maar ik heb andere gewoonten, uitingen en interesses gekregen. daarnaast vereist de algemene etiquette in onze maatschappij dat er nu als vrouw anders met mij wordt omgegaan dan als man. En dat terwijl ik in feite dezelfde persoon ben.

Het zal nooit meer zo zijn zoals het was en dat doet me wel eens verdriet. Want het was toch best een fijne tijd die ik met al die mensen heb gehad. Som zie en spreek ik ze nog, maar de intimiteit van vroeger is weg. De relatie van vroeger is onhoudbaar geworden. Voor een vernieuwde relatie zal er een investering moeten komen van mij en mijn vrienden. En die is gewoon heel moeilijk op te brengen, omdat momenteel ieder zo met zhaar eigen bezig is. Daarnaast wil ik ook niets forceren; dat zet gewoon gen zoden aan de dijk. Ik moet maar zien wel wat er wordt van al die vrienden en kennissen van vroeger. Vooreerst ben ik een nieuw leven ingetuimeld, waarin zowel plek is voor oude als nieuwe dingen.

[Anon20180501]

Na flarden heb ik nu je hele verhaal gelezen, RomyD.

Heb je er wel eens aan gedacht dat je collega's, omdat ze weten van je proces, misschien bang zijn dat een opmerking maken over je veranderingen nogal al dom over zou kunnen komen??? En ze hoeven het ook niet altijd te zien omdat je familie en goede vrienden/kenissen het zien. Die laatste merken subtiele veranderingen aan je houding, gedrag, beweging en stem veel sneller op.

Je norse carpool-genoot kan zo reageren op je omdat die in een negatieve spiraal zit qua werk. Jij ook maar je 'andere' leven zit in een positieve spiraal. Beleef jij 2 uitersten van emotie's die samen een neutrale mix vormen, je collega heeft alleen negatieve emotie's te verwerken... en die kunnen egoisme en norsigheid in de hand werken. Zo ook op jullie werk, en met dezelfde effecten. Maar dat wil dus niet zeggen dat ze jou expres 'vergeten' schat.

Veel liefs, Daniela

[Jessy]

Sja, de eerste reactie is vaak eentje om de ander maar goed te laten voelen. Dat is toch mijn ervaring. Of het op dat moment oprecht is, of niet, laat ik in het midden want dat zal verschillen per persoon. Alleen tijd zal het antwoord geven of er werkelijk niets verandert.
Als hun houding naar jou toe niet is veranderd (bijv. afstandelijker) zie ik dat wel als een goed teken.

PS: je hoeft niet persé een vraag te hebben om een topic te openen hoor. Als je gewoon wat kwijt wil mag dat ook
De dagboekjes zijn we nog even over aan het brainstormen hoe we het realiseren. Het idee is er, alleen nog even uitzoeken hoe.

[Romy Danielle]

Bedankt Hedwich, bedankt Daniela, bedankt Jessy

Ik kreeg gisteravond een heel lief berichtje via Facebook van die collega die destijds nogal onbeholpen zei: "tussen ons verandert er niets, ik heb je altijd al een prima kerel gevonden" en dat wil ik hier toch even met jullie delen:

Je bent er qua houding wel op veranderd. Je stelt je vrouwelijker op dan voorheen. Dat is overigens ook logisch. Maar voor ons groepje is het wel ff wennen en dat zal nog even duren. Het is niet iets waar je dagelijks mee te maken hebt. Als je het zelf niet aangeeft aan mensen dan trekken zij zelf conclusies en hebben een bepaalde gedachten. Jij zou dat toch moeten weten als drs. in de Psychologie? Niet dat er geroddeld wordt, integendeel... de nieuwe collega's (lees: dames) weten het inmiddels allemaal en die kijken er anders tegen aan dan wij. Wij hebben meer dan 10 jaar samen gewerkt. Het is niet negatief ff voor de goede orde. Het is gewoon anders, jij bent anders. Nogmaals het is je goed recht en ik ben blij dat je jezelf toont, dus je ware ik. Je bent alleen zo onzeker als wat en dat straal je uit. En daardoor ga je je anders opstellen denk ik ook? Geen idee hoe het werkt, wat jij voelt en hoe je er mee om zou gaan. Ik vind het alleen maar goed van je dat je het nu eindelijk uit en ben blij voor je. Maar probeer niet te denken in negatieve zin. Geef ons de tijd/ruimte om aan je te wennen en dan komt het helemaal goed.

Lief hè? Ik ben zo blij.

[Hedwich]

Dat is een fijne, open houding! Hoera!

[jacqueline]

dat zijn de ECHTE vrienden

[Jessy]

Helemaal mee eens!
Echte vrienden zijn mensen die zelf laten weten hoe ze zich erbij voelen, en wat er speelt, en niet gaan wachten tot je ze met alle info achterna loopt.

Ook een begrijpelijke reactie. Het is bij velen van ons wel zo dat we in ons "oude leven" terughoudender waren, op de achtergrond zaten, verlegen overkwamen. En er in onze "tweede kans" ineens een dosis zelfzekerheid ontketent die mensen die ons kennen, niet van ons gewoon zijn.

[Romy Danielle]

Helemaal mee eens!
Echte vrienden zijn mensen die zelf laten weten hoe ze zich erbij voelen, en wat er speelt, en niet gaan wachten tot je ze met alle info achterna loopt.
Ook een begrijpelijke reactie. Het is bij velen van ons wel zo dat we in ons "oude leven" terughoudender waren, op de achtergrond zaten, verlegen overkwamen. En er in onze "tweede kans" ineens een dosis zelfzekerheid ontketent die mensen die ons kennen, niet van ons gewoon zijn.

Dat is ook het enige wat mij nog een beetje dwars zit, ik ben veranderd maar straal onzekerheid uit.

[Hedwich]

Ook ik ben naar oude bekenden toe veel stiller geworden. Omdat de oude onderwerpen en lijntje niet meer van toepassing zijn op mij; geen interesse, geen behoefte, vrouwelijker gedrag... terwijl de de manier van omgaan van vroeger ook voor mij nog door mijn hoofd gaat. Dat maakt het voor mijzelf vaak ook moeilijk om met oude bekenden om te gaan.