Ons gesprek heeft me doen beseffen hoeveel ik gegroeid ben en vooruit ben gegaan sinds december. Ik ben er constant mee bezig in m’n hoofd en als je er dag in, dag uit mee bezig bent, dan zie je de geleidelijke verandering niet zo snel. Omdat m’n psychologe me zo lang niet gezien heeft was alles een stuk duidelijker te relativeren.
In het begin was ik erg onzeker en zat ik constant te twijfelen of ik wel goed bezig was. Ik was voor een deel nog erg in de ontkenningsfase en twijfelde of ik echt trans was. Maar nu ben ik er bijna van overtuigd dat ik goed bezig ben. Hoe dichterbij m’n eerste gesprek bij de VU komt, hoe zekerder ik wordt. Ook kan ik nu veel helderder uitleggen wat ik ervaar en heb ik veel meer vertrouwen in m’n eigen gevoelens.
Hoewel ik momenteel nog als man door het leven ga, heeft ze me aangeraden om bij m’n vrienden/familie, die het al van me weten, me alvast af en toe als vrouw te presenteren. Op die manier kan ik alvast een beetje wennen voor als ik aan de RLE moet beginnen, waar ik toch nog best zenuwachtig over ben. Daarbij kunnen m’n naasten ook een beetje wennen aan het gebruiken van “zij” en “haar” en “Nadia” inplaats van m’n jongensnaam.
Al met al, ben ik enorm blij met m’n psychologe. Ben met een enorme glimlach weer naar huis gegaan, na ons gesprek.
Zijn er nog anderen die bij PsyQ zitten? Van wat ik heb gelezen hangt de kwaliteit van zorg erg af van de stad en de psycholoog die je krijgt.
