Depressie

[Anon20180501]

Vanaf mijn 11e ben ik na een dramatische gebeurtenis in de familie in een depressie verzeild geraakt die naarmate ik ouder werd steeds zwaarder werd.
Pas na 26 jaar is deze depressie ontdekt nadat ik mijn geestespijn, emoties, gevoelens en gedachten de vrij loop liet ten overstaan van een psycholoog.
Na ongeveer 5 weken een antidepressivum slikken sloeg deze aan en ging bij mij voor het eerst weer 'het licht' aan.

Ik heb dus 26 jaar lang de symptomen genegeerd. Deels omdat mij zoiets gewoon nooit zou kunnen overkomen, daar was ik in mijn ogen veel te nuchter voor en deels omdat ik mijn klachten niet goed wist over te brengen en bang was om verkeerd begrepen te worden. Voor de rest was vooral moedeloosheid en gebrek aan energie de reden dat mijn depressie zolang heeft kunnen doorwoekeren.

Uitleggen wat je precies voelt is verdomd moeilijk, je kan er bij jezelf de vinger niet precies opleggen.
Een ervaringsdeskundige is dit nu wel gelukt en die heeft er een zeer verhelderend verhaal over geschreven.
Ook geeft hij aan hoe je er (mogelijk) vanaf kan komen en hoe je omgeving er het beste mee omgaat.

http://krag.nu/mensen/blog/Depressie-wa ... eigenlijk/" target="_blank

Liefs Daniéla

[Fay]

Juist diegene die ogenschijnlijk vrolijk en immer opgewekt door het leven gaan zijn juiste diegene die meer lijden dat je op het eerste gezicht zou zien/merken en vaak de kwetsbaren onder ons

Eigen ervaring is dat ook ik mijn leven in heel veel jaren heb kunnen 'volhouden' door dat eeuwige automatische vrolijke masker op te zetten, om het te redden, een mariginaal maar cruciaal stuk mechanisme

Opvallend en goed, dat door de dood van Williams, mensen, hier, jij Daniela, maar ook in mijn omgeving, facebook, real life, mensen langzaamaan ook naar buiten durven te komen door te erkennen dat ook zij te kampen hebben met depressies,en hun verhaal doe, open en bloot, dapper, positief!

Het moet nog meer bespreekbaar worden, het kan ook niet ontkent worden, 1 miljoen nederlanders aan de antidepressiva, daar kun je niet omheen

Goed dat je dit post!

Fay

[Steffen]

Hey Daniéla,

Droevig te horen dat je er zo lang hebt mee rondgelopen. Ik kan je wel heel goed begrijpen wat het is zo lang depressief te zijn. (Ikzelf kamp al al sinds mijn 3de met depressies, afgewisseld met goede periodes, maar toch redelijk chronisch. 0ndanks medicatie gaat het licht bij mij uiteindelijk toch maar half aan precies, 't is volgens mij maar een peertje van 20watt dat er bij mij inzit ) Maar ik ben superblij voor jou dat je medicatie je zo goed helpt! Dat heb je wel verdiend, na 26 jaar
Is dit dan nog redelijk recent, dat je je beter voelt?

Knuffel,

Stevie

[Anon20180501]

Hartelijk dank Stevie.

Antidepressiva heb ik geslikt van begin 2000 tot eind 2006. Ik begon me direkt beter te voelen maar ik ben ermee gestopt omdat ik nogal suïcidaal werd, 1 van de mogelijke bijwerkingen.
De depressie is gelukkig niet teruggekomen maar natuurlijk nog altijd latent aanwezig. Door de jarenlange verwaarlozing van de depressie zit ik nu wel opgescheept met een chronische angststoornis maar daar is op te anticiperen zodat ik nog redelijk 'normaal' kan functioneren.

Ik hoop voor jou dat het dichter bij jezelf komen het einde zal betekenen van je depressieve gevoelens, dat dat peertje je gaat verlichten als een spaarlamp van 20 watt.

x'jes en liefs
Daniéla

[Steffen]

Bedankt Daniéla, ik hoop het ook!

Het zijn lelijke beesten, depressies en angsten :/ En de chronische vormen zijn als lelijke beesten met een carnavalsmaskertje van één of andere clown (als dat niet te vreemd is uitgedrukt )

Veel sterkte nog!

Dikke knuffel,
Stevie

[Anon20180501]

Hi Stevie

Je kan ook spreken van chronische eenzaamheid...

Ik moest na het lezen van je metafoor hieraan denken...

https://www.youtube.com/watch?v=rsXQJMceCjQ" target="_blank

x'jes en liefs
Daniéla

[Steffen]

Bedankt Daniéla,

Inderdaad. En herkenbaar.

Nog eentje; (hoewel gelukkig minder letterlijk herkenbaar)

https://www.youtube.com/watch?v=7lNq4dYHKlQ" target="_blank

Knuffel,
Stevie

xx

[Anon20180501]

Hi Stevie

De link met "Pierrot, the Sad Clown" had ik ook meteen gelegd maar was inderdaad niet letterlijk genoeg.
Het nummer echter wel maar dat kende ik niet. Het verwoord het gevecht dat je met jezelf voert heel goed.
(zie ook je PB'tje )

x'jes en liefs
Daniéla