lichaam uit willen trekken

[Mowgli]

Als autistisch kind kon ik me niet goed uiten. Ik kon niet aangeven in woorden als ik ergens mee zat, want ik was me vaak niet bewust van wat ik voelde. ik kon alleen maar verschrikkelijk boos zijn.

Die hele veranderingen in de pubertijd die heb ik denk ik op dat moment ook niet bewust meegemaakt, het gebeurde allemaal en ik was niet meer dan een toeschouwer daarvan. Pas op mijn 20ste toen ik op mezelf ging wonen en klaar was met school en alle druk van me af viel, begon ik weer ruimte te krijgen om te voelen. Ik raakte compleet in paniek, er was zoveel wat voor mij niet goed voelde, maar ik kon dat nog steeds niet vertalen wat er nou allemaal was. Ik kreeg een hoop medicatie om mijn gevoel uit te schakelen, maar het werkte alleen tijdelijk. Ik hen 10 jaar lang allerlei verschillende medicatie gehad om mijn paniek en agressie te onderdrukken.

Afgelopen 10 jaar tot nu toe heb ik ieder moment van de dag het gevoel mijn huid af te willen schuren en te willen douchen. Het enige wat ik hierover kon zeggen tegen begeleiding was dat ik me vreselijk vies voel en dat ik eruit wil, ik wil geen lichaam. Ik kwam bij een ademtherapeut terecht en die merkte op dat ik helemaal geen contact heb met mijn lichaam en dat ik daarom dus ook regelmatig knock-out ga. Ook kwam ik bij een haptotherapeut terecht en die moest me wel zo hardhandig aanraken voordat ik iets kon voelen met mijn lichaam.

Zou dat allemaal een reactie kunnen zijn dat ik in een verkeerd lichaam zit?
Reageer ik inmiddels zo heftig op mijn eigen lichaam omdat ik als kind niet kon aangeven dat ik in een verkeerd lichaam zat? En mijn medicatie mijn bewustwording nog eens 10 jaar uit heeft gesteld?
Zou ik daarom van baby af aan een allergie hebben voor vrouwen (zelfs bv voor mijn eigen zus), omdat ik van buiten net als zij ben, maar dat dit voor mij niet klopt?

[Daphne]

Hey,

Het is echt moeilijk denk ik om een echte reden hiervoor te plaatsen. Je reactie is wel verstaanbaar hoor. Wat vaak gebeurt is dat pas op latere leeftijden het besef komt omdat we dan even ademruimte krijgen en toegeven aan de gevoelens die we jaren hebben gehad. Dus dat je rond je 20ste die reactie hebt gehad is zeker normaal. Over medicatie die dit soort gevoelens "uitschakelen" heb ik zelf niet echt ervaring mee dus kan ik niet echt iets over zeggen.

Het feit dat je een hekel hebt aan je eigen lichaam komt zeker voor bij transgenders. Ikzelf heb dat ook zeer lang gehad en nu zelf nog steeds. Je voelt je niet goed in je lichaam en gaat zo dan gaan reageren. De afkeer en besef kan echt zeer plots komen waardoor je dan vaak als transgender die eerste stappen gaat gaan zetten. Ik zou hier zeker bij professionele mensen eens voor verder gaan luisteren.

Dat komt zeker allemaal wel goed. Die afkeer kan je dus wel nog even hebben zelf al heb jij uiteindelijk een identiteit vast gesteld want hier ben je nog niet volledig aan uit hé ? Maar dit zie ik toch zeker als een signaal van genderdysforie.

[Mowgli]

Ik heb geen hekel aan mijn lichaam, het is niet dat ik het lelijk vind ofzo, maar het voelt als een verkeerd jasje dat ik aan heb.
De afkeer komt bij mij ook niet helemaal plotseling. Ik loop al 10 jaar rond met schuurneigingen maar het is alsof mijn hoofd niet kon vertalen wat hier de reden van is.
Tja en antipsychotica heeft allerlei prikkels uit de omgeving gedempt, maar helaas ook de interne (alarm) signalen.

[Daphne]

Dat is ook wat ik bedoel met dat het aanvoelt als iets verkeerd. Hoeft daarom niet te zijn dat je het lelijk vind maar dat je wel merkt dat het niet past bij hoe je je voelt en bent. Het feit dat je er ook zo lang mee rond loopt duid toch op iets aan.

[Erik_Ezrin]

Mowgli, mijn situatie is dan wel minder "ernstig" dan de jouwe, maar ik herken je gevoel van "niet verbonden zijn met je lichaam" heel erg. Als kind had ik dat al, en toen ik in de puberteit kwam werd het stukke erger. Ik had gewoon totaal geen connectie met mijn lichaam (en zijn behoeftes. Ik negeerde mijn lichamelijke verzorging dus nogal en dronk of at maar eens per dag omdat ik er gewoon niet aan dacht dat dat 'nodig' was). Ik zag onbewust mijn lichaam als een 'noodzakelijk kwaad' een 'ding' wat ik 'nodig' had om me in de wereld te kunnen voortbewegen. Een voertuig. Niets meer. Het kon me niet schelen of ik 'knap' of 'lelijk' of 'vies' of 'schoon' was, want het voelde toch aan als iets 'buiten mij'.

[Mowgli]

Oh fijn die herkenning.
Ik voel inderdaad ook de behoeftes van mijn lichaam niet goed, of ik voel het wel maar negeer het iedere keer. Had er niet bij stilgestaan dat dit zou kunnen komen doordat ik letterlijk niet lekker in mijn vel zit. Heb ik toch zo'n 7 jaar begeleiding gehad om overal structuur in te brengen, maar het heeft nooit geholpen.
Ik zie mijn lichaam ook als een ding/vervoersmiddel, maar ben me wel bewust dat ik er goed voor moet zorgen. Alleen het doen is een hele opgave.

[Erik_Ezrin]

Nee idd, ik ook niet. Het gaat nu wel wat beter, in de zin dat ik nu idd ook goed voor mijn lichaam zorg enzo. Maar dat is voor mij nu ook meer vergelijkbaar met een auto die je af en toe moet wassen, bijtanken en laten keuren als je wilt dat ie mooi blijft en lang meegaat. Als ik me meer met mijn lichaam zou verbinden zou ik de dag niet eens doorkomen, het is gewoon pure zelfbescherming (maar ik doe het dan weer niet bewust). Ik geef nu wel om mijn lichaam, in tegenstelling tot 'vroeger' (maar toen gaf ik ook zo weinig om mijn leven... de enige reden dat ik geen zelfmoord pleegde was omdat ik mijn familie en vrienden geen verdriet wou doen), maar nog steeds als een "ding" weliswaar een meer dierbaar ding, iets wat ik niet wil dat het kapot gaat, maar nog steeds een ding.

Ik stel het me eigenlijk voor... voor mij is mijn lichaam een auto met vierkante wielen. Zo'n auto rijd niet en is niet praktisch, en dus liet ik vroeger het maar gewoon 'verstoffen', want waarom zou je moeite doen iets te onderhouden wat nutteloos is? Nu heb ik echter ontdekt dat die wielen er ook afgehaald kunnen worden en vervangen kunnen worden voor ronde, dus zelfs al heeft de auto nu nog steeds vierkante wielen wil ik hem wel in goede staat houden voor wanneer hij WEL werkt, en afgezien van de wielen is het een prima ding, en dus ben ik er -afgezien van die irritante en nutteloze wielen- ook wel aan gehecht.

[Mowgli]

Mooi en helder voorbeeld!
Voor mij is het wellicht ook een zelfbescherming om me niet te verbinden met mijn lichaam. Het lukt me ook vaak echt niet, of alleen maar heel even.
Ik heb een verzwaringsdeken om onder te liggen en regelmatig ga ik op de grond onder mijn matras liggen om mijn lichaam te kunnen voelen. Ook wat yoga oefeningen helpen me wel even terug te komen in mijn lichaam. Als ik alleen in de natuur ben, heb ik geen last van mijn lichaam.
Maar verder is het hier een drama. De hele dag door moet ik opletten 'oh ja wel door blijven ademen'

Het voelt als een hoop innerlijk verdriet of iets wat ik mee draag. Ik beschreef mijn gevoel een paar maanden geleden alsof ik me herken in de mensen met een fysieke beperking, waarvan gedacht wordt dat ze ook een ernstige verstandelijke beperking hebben, terwijl ze juist erg begaafd zijn maar niet de mogelijkheid hebben om op een 'normale' manier te communiceren.
Zou het kunnen dat mijn binnenste (mijn IK?) mijn lichaam niet herkent of afstoot? Het probleem is namelijk ook dat ik me ontzettend naakt voel en geen verschil tussen een ander en mij kan voelen. Met als gevolg dat ik heel veel van andere mensen zie en voel (emoties, denken, klachten....) en regelmatig met korsluiting op de grond ben beland.

Sinds ik nu bewust ben dat ik me echt geen vrouw voel of ben en dit heb uitgesproken, ben ik me ineens gaan zien als man (eerder zag ik niets). Ik ben hierin ook meteen open naar anderen toe. Ik ben nu voor mezelf een hij, ondanks dat ik een vrouwenlichaam draag. Als anderen me aanspreken met zij/haar dan zeg ik ook graag dat ik een hij ben. Soms voel ik me net een klein kind dat enthousiast wil springen en roepen met een smile op mijn gezicht: 'ik ben een hij, ik ben een hij, ik ben geen zij maar gewoon een hij'

[Paul]

Hey Mowgli,

ik herken heel veel in wat je zegt. Heb ook 10 jaar zware medicatie gehad om allerlei gevoel lam te leggen.
Sinds pubertijd ook een bloedhekel aan mijn lichaam gehad, en heb er nooit iets mee willen doen. Dat resulteerde in overgewicht (want het boeide me toch niet hoe ik eruit zag). Liefde en seks was rampzalig, want ik wilde niet dat iemand aan me kwam.

Dat je gevoel hebt dat bij andere mensen hoort, herken ik ook. Dat is niet alleen doodvermoeiend, maar ook nog eens frustrerend. Dat betekend dat je zover van je eigen lichaam verwijdert bent, dat het ongezond is geworden.
Zelf heb ik hier ook geen oplossing voor, ik merk persoonlijk wel dat sinds ik in transitie ben, ik wel beter met min lichaam match, maar dat het nog steeds niet helemaal klopt. Ik heb ook nog steeds issues met aanrakingen.

Werkt het wel om naar een haptotherapeut te gaan?

Overigens, als je een keer wilt praten, een pb-tje sturen mag altijd!