Afgelopen maandag vertelde ik mijn ouders over mijn doorverwijzing naar het VUmc. Diep geschokt, gebroken en totaal van de kaart waren ze. Helaas... Maar het was ook geen totale verrassing, deels door de vele stille hints. Maar vast ook wel door bepaald vrouwelijk, of beter: anti-mannelijk, gedrag zoals alles scheren, baard weg laten laseren. Kon de dip en de verwarring niet groot genoeg zijn, dit hakte er natuurlijk stevig in. Al geldt voor mij wel weer dat de uiteindelijke pijn minder was dan het uitzicht op de pijn die gaat komen. Ik had al verwacht dat deze coming out een stuk heftiger zou zijn dan die als bi.
De week kroop voorbij. Weinig zin om te werken, concentratie problemen. Dan plofte ik s'avonds maar weer op de bank in een jurkje, panties aan en even helemaal tot mezelf komen. Bijna therapeutisch, raar misschien, maar wat werkt dat werkt.
Na zo'n dieptepunt ook een gigantisch hoogtepunt beleefd, de eerste echte real life test. Gisterenavond ben ik met 2 transvrouwen uit geweest in Den Haag. Gewoon een normaal stapavondje. Alleen dit keer mooi opgemaakt, in een leuk rokje met die nieuwe laarzen die we van de week gekocht hebben. Helemaal het dametje en zo het Paard van Troje in. Wat een ervaring was dat. Als jongetje ging ik het liefst aan de kant staan proberen me een houding aan te meten. Had niet anders dan zin om me lekker te laten gaan, lekker dansen en dat zonder drank (BOBinneke). Toen de nerveusiteit wegviel van de binnenkomst vergat ik ook al snel dat er nog een mannenhoofd op zit.
Zo in de massa opgaan én je lekker in je vel en kleding voelen is een verademing. Niemand kijkt echt om en de reacties die komen variëren van positief tot ronduit hilarisch.
Wel was het nog even spannend of ik niet de dames WC uitgetrokken zou worden door de beveiligers, maar zelfs dat viel me mee. Hooguit een glimlach van de 'echte' dames.
Het feest ging na sluitingstijd zoals dat hoort in de shoarmatent door. Daar kwam een nieuwsgierige Surinaamse dame toch eens even informeren hoe het zat. Ze sprak een van de vriendinnen aan. Vol verbazing en interesse. Het duurde best wel even voor ze doorhad dat van de rest er nog twee in transitie zaten.
Pas echt spannend werd het toen ik de andere dames thuis had afgezet en het benzinelampje begon te knipperen op de A12. M'n pruik lag al op de achterbank. Er was geen ontkomen aan, er moest langs de snelweg getankt worden. Alleen. Het was al bijna half 8 s'ochtends, begon licht te worden en het tankstation gevuld met truckers en ander stoer werkvolk. Hoofd omhoog, tank volgegooid en naar binnen geparadeerd. Geen onvertogen woord, geen rare blik. Wauw...
De glimlach is nog steeds niet van m'n gezicht af.
I did it!
