Afwijzing/ontkenning

[Warm_Strand_Berg]

Hoi allemaal,

Buiten het feit dat het voor mij tijd lijkt om naar een therapeut te stappen. Zou ik graag het volgende tegen jullie aan willen houden om te horen of jullie het ook meegemaakt hebben en hoe je daar mee om ging/gaat.

Waar sommige een keiharde afwijzing krijgen van hun familie. Heb ik te maken met mijn moeder die het letterlijk bestempeld als een fase. Of mijn horoscoop zegt het zus of zo, ik heb er een kaart opgelegd en bla, bla, bla. Ze heeft nog nooit er iets over aan mij gevraagd. En dat terwijl ik door haar liefdevol ben opgevoed en geleerd heb om te luisteren naar andermans problemen en zij die je dierbaar zijn te ondersteunen.

Ik ben een sterk persoon, sta op mijn eigen benen. Ik ben zelfredzaam. Ik begrijp ook dat het een lastig iets is om te bevatten door omstanders. Poef.. Opeens zegt je zoon tegen je, ma, ik ben een transgender en ga voor mijzelf uitzoeken wie ik echt ben.

Wat ik eigenlijk kwijt wil is dat het mij enorm kwetst. Niet omdat ik een goedkeuring vraag van haar. Maar haar, mijn inziens, ontkenning voelt als een regelrechte afwijzing van waar ik doorheen ga.

Komt dit iemand bekent voor? En zou je jouw ervaringen of tips hoe daar voor jezelf mee om te gaan willen delen?

X

[Eerlijk_Zwaan_Dolfijn]

Pfoe,Joukje.lastig.zelf ben ik 46 en mijn 88jarige vader(moeder op 73jarige leeftijd gestorven)heeft het gelijk ge-accepteerd en ziet mij nu als dochter.anderen die ik heb ingelicht reageren ook positief.alleen het punt is:ze zeggen allemaal dat ik moet doen wat me gelukkig maakt e nzo,maar verder gebeurt er niets.geen telefoontjes,of ze iets voor me kunnen doen,hoe het met me gaat,als ze alleen maar vragen om samen te shoppen ofzo....maar ik sta er uiteindelijk zo ook alleen voor.dus Joukje ook al toont men begrip.het wordt ter kennisneming aangenomen en verder......... niets is ook een soort van negeren.ik weet ook geen pasklare oplossing voor jou,sorry......knuff Rikki

[Zonnig_Delta_Vlinder]

Hoi Joukje, ik moet me eigenlijk wel een beetje aansluiten bij wat Rikki zegt. Zo is het voor mij ook wel een beetje...

[Zonnig_Kikker_Vallei]

Volhouden, doorgaan, en laten zien dat je het meent en kunt. Zo is mijn moeder ook geleidelijk omgegaan, een proces dat trouwens nog steeds bezig is bij haar.

[Mistig_Havik_Vlinder]

In de loop van 10 jaar tijd heb ik met regelmaat mijn moeder toevertrouwd dat ik vrouwenkleren droeg als ik thuis was. Ieder keer reageerde ze hetzelfde : "vrouwenkleding ? jij ? oh. " Haar gezicht stond aan het eind van die zin op 'flabbergasted', en ze viel dan stil. Ik liet het daar dan bij. Ze verdrong het ter plekke, en vergat het gewoon.
Op een dag kwam ze plots op bezoek met haar man. Het was zomer, en ik droeg een fleurig zomerjurkje. Beetje make up misschien toen al. Echt opvallender kon niet. Niets hebben ze gezegd, en nu was ik flabbergasted. "Nog een kopje koffie, Wim ? mam ? " Later heb ik ernaar gevraagd, maar ze wist zich dat niet te herinneren.

Totdat ik (stiekum) aan de hormonen ging. Op een bepaald moment was het nodig om het haar te vertellen. Toen drong het eindelijk door.

Mijn verhaal is heel anders dan het jouwe, het was wel raar, er zaten elementen van ontkenning in, maar niet van afwijzing, en ik heb vreselijk geluk gehad met hoe het daarna is gegaan. Ze is achter me gaan staan.

Ik hoop voor je dat het bij jouw moeder ( bij iedereen) uiteindelijk ook doordringt dat het gewoon zo is. Volhouden denk ik ook, jezelf zijn, bij jezelf blijven, en en dat volhouden.

[Kwiek_Zeester_Libel]

Ik heb het mijn ouders nooit kunnen vertellen maar toen ik aan mijn moeder vertelde dat ik ging trouwen , was haar reactie " dan heb ik eindelijk een dochter " ..... Ze bedoelde mijn toenmalige vrouw . Twee dagen later stierf ze .


Ik had het haar graag verteld ........

[Roze_Krab_Moeras]

Heftig, Renée...

[Warm_Strand_Berg]

Hoi en bedankt voor het delen van jullie verhaal. Dat doet mij goed en had ik ook echt ff nodig.

Het eenzame van waar we blijkbaar toch met ze allen doorheen gaan is wat ik vaak het moeilijkst vind. Terwijl ik mij ook heel erg goed begrijpen kan, dat het voor de mensen die het weten, dat het een soort cultureshock is.

[Warm_Strand_Berg]

Pfoe,Joukje.lastig.zelf ben ik 46 en mijn 88jarige vader(moeder op 73jarige leeftijd gestorven)heeft het gelijk ge-accepteerd en ziet mij nu als dochter.anderen die ik heb ingelicht reageren ook positief.alleen het punt is:ze zeggen allemaal dat ik moet doen wat me gelukkig maakt e nzo,maar verder gebeurt er niets.geen telefoontjes,of ze iets voor me kunnen doen,hoe het met me gaat,als ze alleen maar vragen om samen te shoppen ofzo....maar ik sta er uiteindelijk zo ook alleen voor.dus Joukje ook al toont men begrip.het wordt ter kennisneming aangenomen en verder......... niets is ook een soort van negeren.ik weet ook geen pasklare oplossing voor jou,sorry......knuff Rikki

Rikki,

Dit is zo herkenbaar wat je daar nu zegt. Bedankt voor het delen.

[Warm_Strand_Berg]

Ik heb het mijn ouders nooit kunnen vertellen maar toen ik aan mijn moeder vertelde dat ik ging trouwen , was haar reactie " dan heb ik eindelijk een dochter " ..... Ze bedoelde mijn toenmalige vrouw . Twee dagen later stierf ze .


Ik had het haar graag verteld ........

Ja heel heftig