Mijn naam is nog best een heel verhaal. In mijn beginperiode heb ik diverse namen gehanteerd, vooral exotisch en spannend klinkend.
Toen bleek dat ik meer met mijn vrouwelijke kant wilde gaan doen moest er een "serieuze" naam uit de hoge hoed worden getoverd.
Daarbij vielen gelijk wat mogelijkheden af: De naam die ik gekregen zou hebben wanneer ik als meisje geboren zou zijn is een paar jaar later al door mijn zusje ingepikt, en een vrouwelijke vorm van mijn jongensnaam bracht me al gauw op in mijn oren tuttig klinkende namen.
Toch moest mijn naam aan voorwaarden voldoen. Ten eerste moest die normaal beschouwd voorkomen bij vrouwen van mijn leeftijd. Daarnaast mocht de naam niet te veel associaties hebben met een persoon uit mijn familie- of kennissenkring. En het moest in mijn oren ook nog een beetje klinken. Zo is het dus Claudia geworden. De twee namen die ik daar later nog aan heb toegevoegd vertegenwoordigen een verbastering van de voor mij bestemde meisjesnaam, en een soort "eerbetoon" aan de naam waarmee ik geboren ben.
Dat de betekenis van Claudia (mank, hinkend) grote overeenkomst vertoont met mijn gevoelens is alleen maar meegenomen.
Tenslotte hink ik nog steeds op verschillende gedachten.
Claudia
bekt wel lekker.... zie wel een deurbordje wel zitten J.M.C D...achternaam
had ik voldoende tijd om grondig na te denken 
