In het licht van mijn zijn

[Jessah]

Het is avond en de zon maakt langzaam aan
plaats voor de nacht en haar maan.
Inmiddels is het tegen twaalfen en in gedachten
fiets ik een doodlopende straat in.
Een omringende bouwlamp zet mij plots in het volle licht.
Het gevoel is allerminst fijn en doet me denken aan
het moment waarop ik het vertelde,
hetgeen me zolang benauwde.
Mij in de diepte en ook lege gevoelens had gebracht van mijn leven.
Al langere tijd was het alsof ik het daglicht ontweek
en 's nachts zocht naar mijn ware aard.
Als een gevoel dat ik het daglicht niet wilde zien omdat anders mijn anders zijn zich zou gaan openbaren.
Niemand zag immers 's nachts mijn tranen, mijn worsteling en mijn verlangens liever verenigd te zijn met mijn Schepper. Gelukkig maar.
Al pratende met mijn Vader in de Hemel schonk Hij mij op een gegeven tijd Zijn antwoord.
Alsof Hij zei: "Vlucht niet langer de nachten in en ontwijk toch niet langer het daglicht wat ik ook geschapen heb."
Langzaam aan keerde de rust terug in mijn binnenste
en voelde ik een sprankje hoop.
Een vertrouwen om mijn angst in het licht te brengen,
het licht van de dag.
Zo brak op een gegeven moment de dag aan waarop ik het vertelde, hetgeen mij zo onduidelijk was.
Voor al die verwarring had gezorgd en ook de vele levensvragen had doen ontstaan.
Nu niet langer de vraagtekens. Tevens geen uitroeptekens,
maar enkel een glimp van de zon op mijn gezicht die maakt dat ik het vertel wat mijn anders zijn is.

2013
Tessa