T-zijn in een gelovige gemeenschap

[Elisa]

Naar aanleiding van een televisieprogramma waarin ze twee jonge mensen volgden die in het huwelijksbootje wensten te stappen en in een gelovige gemeenschap leefden (met name Urk) is mijn belangstelling hieromtrent gewekt. Is het "uit de kast komen" van een transgender in een dergelijke omgeving moeilijker dan bijvoorbeeld in een grootstad of het doorsnee-platteland? Persoonlijk ben ik zo goed als overtuigd dat dit bijkomende problemen of zorgen met zich meebrengt en dan bedoel ik niet uitsluitend het "outen" maar tevens het verdere verloop van aanvaarding, al dan niet uitsluiting, verbreking van familiebanden enzovoort. Heeft iemand daar ervaring mee?

[Jessy]

Alle mensen zijn verschillend, en dat staat los van geloof. Dat sommigen het geloof "gebruiken" om zaken af te keuren vind ik dan ook gruwelijk fout. Komt me over alsof ze niet durven uitspreken dat zij het zelf afkeuren.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb alle respect en begrip voor religies. Voor mensen ook, maar dan moet het wel in 2 richtingen werken.

Over het T zijn... Sja het hangt af van wat voor mensen je mee te maken hebt, niet zozeer hoe gelovig ze zijn. Als ze zeer conservatief zijn kan ik me indenken dat begrip moeilijk op te brengen is.

[JessicaB]

Ik kom uit een zeer streng (orthodox) geloofsgemeenschap en daar is alles wat niet in hun straatje pas, of zoals zij zeggen, het staat in de bijbel bla bla bla, niet kan en dus niet mag! Voor wat hun betreft einde discussie. En ja, dat geeft extra veel spanning met zich mee, zo ervaar ik dat. Ik zit al heel wat jaartjes niet meer bij die schijnheilige zooi maar weet als geen ander hoe dat daar er aan toe gaat. En ja, ik ben voor dat iedereen moet doen en laten wat hij/zij wil zolang een ieder de andere in zijn/haar waarde laat. Maar als zij mij niet willen accepteren wie ik ben, dan oordelen ze feitelijk over mij en lopen ze meteen al een van de belangrijkste 10 geboden voorbij (oordeel niet, opdat gij niet geoordeeld wordt) dus wie is er in het begin al fout? Ik denk best dat er religies zijn die een soepeler beleid voeren. Maar toen ik van mijn vrouw af ging, niemand , maar dan ook niemand, nog wist waarom, hadden ze mij al veroordeeld en was niet meer welkom. Dat zegt mij genoeg...

Met andere woorden ben ik dus van mening dat het wel degelijk een zware stempel kan drukken op je coming-out.

En ondanks dat ik er aj een paar jaar niet meer kom heb ik wel de angst in mij over wat andere van mij zouden kunnen denken... en dat is niet grappig om mee te dealen...

[Eva]

Het verschilt nogal, zoals al aangegeven. Mijn zusje is predikant in een nogal zware hoek van de kerk. Behoorlijk steil in de leer, zeg maar. Heel goed in exegese, ofwel wat de god feitelijk bedoelt met wat er in hun bijbel staat. Het feit alleen al dat ze predikant is wordt door een aantal familieleden met grote verontwaardiging afgekeurd. Het ambt is namelijk niet weggelegd voor de vrouw, menen zij.
Mijn zusje meent dat mijn transitie de goedkeuring van haar god niet kan wegdragen. Mag niet, klaar. Toch accepteert zij het persoonlijk wel, zonder daar een moeilijke draai aan te geven. Afgelopen zomer bezochten we haar. Een heel gezellige middag zonder ook maar één enkele wanklank. Zij had mij alleen op foto gezien als Eva, dus het was nogal nieuw voor haar.
Bij het vertrek omhelsde ze me en sprak tot mijn verrassing "Dag lief zusje". Ook Emma werd omhelsd, met de woorden "Dag lief schoonzusje".

Het kan goed. Heel goed zelfs. "Oordeelt niet opdat gij niet geoordeeld wordt" is inderdaad heel toepasselijk hier.

[Elisa]

Hartstikke bedankt voor de reacties. Het bevestigt inderdaad mijn vermoeden dat dit een zware druk op je coming-out, je verdere transitie en je uiteindelijke keuzes kan veroorzaken. Veel hangt natuurlijk af van de persoonlijke ingesteldheid van de naasten. Religie kan een verrijking vormen maar tevens een verenging.