Bezorgd

[Anon20190516]

Ik heb hier al eens eerder over geschreven..probleem is dat ik woensdag weer naar de vu moet voor een gesprek met de psychologe.zij blijft maar hameren op het feit dat ik iemand moet meebrengen.punt is,heb nog maar een paar vrienden.slechte band met familie..vader te oud(89)in bejaardentehuis,gang uit is al wereldreis.met veel pijn en moeite een neef zo ver gekregen,maar ik ben zo bang dat hij afzegt..iemand anders zei het vorige maand ook al af..doordat ik zo moet zeuren bij iedereen heb ik nu ruzie met mijn beste vriendin..zij vindt dat ik doordram en haar voor het blok zet.psychologe vind dat ik een sociaal vangnet nodig heb.zijn heus wel een paar mensen die ik kan bellen als ik het moeilijk heb,maar willen niet mee naar de vu,omdat ze vinden dat het mijn reis is en ik dat zelf ook maar moet doen..bovendien sta ik er al jarenlang grotendeels alleen voor.kerstavond alleen..1e kerstdag alleen naar dierentuin geweest,2e kerstdag smorgens koffie bij neef en savons met een vriend gourmetten.oudjaarsavond alleen gezeten.ik beteken gewoon niet veel voor familie/vrienden blijkbaar...ik red me al jarenlang alleen,dus dit kan ik ook wel alleen.punt is psychologe liet doorschemeren dat het dan langer duurt voor ik aan de hormonen mag beginnen(misschien helemaal niet?)ik trek dit niet langer.ik moet gewoon die hormonen,qua kleding en makeup enzo klopt alles al en vind mezelf voor het eerst in mijn leven mooi..het lichaam blijft alleen achter...wat moet ik nou?????

[Anon20180501]

Hoi Rikki

Ik heb op advies van mijn psychologe ooit mijn kinderen en huisarts naar waarheid een brief laten ondertekenen dat ik al ruim 11 jaar 24/7 als vrouw leefde om zo te pogen mijn zorgverzekeraar de eis van een verplichte rle te laten vervallen. Helaas gingen ze daar niet in mee maar wellicht kan je je neef en vrienden en kennissen ook zo'n soort brief op laten stellen waarin ze verklaren wat ze willen horen en weten bij het VUmc..?? Misschien wel handig om je behandelaar eerst te vragen of dat wel geaccepteerd zal worden als alternatief.

grts Daniéla

[diederique]

Ik begrijp je pijn heel goed. Het is natuurlijk van de gekke dat jij perse iemand mee moet nemen om te demonstreren dat jij zo'n mooi vangnet hebt. Mocht komende keer het nu weer niet lukken iemand mee te nemen, draai het dan eens om en laat zien hoe goed jij je zelf redt; hoe jij de feestdagen doorkomt, toon de balans in je leven en laat zien hoe jij op jouw manier voorzien hebt in je vangnet.
Gaat vast lukken; succes.

[Veronica]

Ik was betreffende dat al voorbereidt, de waarheid verteld maar in andere woorden want ik ging naar school en het VU ging er vanuit dat ik daardoor een sociaal vangnet heb, niet dus maar die heb ik niet nodig (altijd liever een eenling geweest).

Maar ook hier deden ze extreem moeilijk over gesprek met mijn moeder, die is niet zo super gezond maar dat kon VU geen bal schelen, gelukkig gingen ze na gezeur akkord met een telefonisch gesprek met haar, anders had ik geen 6 maar 12 gesprekken...

Sterkte en succes Rikki, het komt hopelijk spoedig goed.

[NaomiClareNL]

Ik heb destijds niemand meegenomen en dat was ok. Heb simpelweg gezegd dat ik een medisch probleem heb dat medisch opgelost moet worden en dat mijn familie en vrienden nooit wat doorhadden en dus niets kunnen toevoegen aan mijn verhaal.

Gewoon volhouden, vertel ze dat je het geprobeerd hebt en dat niemand kan. Einde verhaal.

Overigens, mijn sociaal net was en is ook niet groot. En bedenk, ze meten draagkracht en draaglast oftewel, wat zit er nog meer in je rugzakje (dat van beperkt vangnet zal al wel aan de orde geweest zijn) en of ze denken dat je het aankunt. Bij mij dachten ze blijkbaar dat ik het wel aankon. Was ik overleden door zelfmoord in de afgelopen 4 jaren omdat het met de hormonen continue verkeerd ging dan hadden ze mooi in hun hemd gestaan met hun inschatting.

Mijn advies: op je strepen blijven staan / rug recht houden als je niemand mee kunt nemen dan is dat zo en dan werken ze er maar omheen. Wijfel je of geef je de indruk dat je beïnvloed kunt worden dan gaan ze daar op in.

[Anon20190516]

Dank jullie wel,dames voor de reacties.uiteindelijk is het goed gekomen en was mijn neef met me mee gegaan.heb nu 4 afspraken achter de rug,hopelijk nog 2x en dan hormonen....duimen maarrrrrrr..........hoe gaan jullie eigenlijk om met mensen(in mijn geval voornamelijk mannen) die stug je oude naam blijven gebruiken en hij en hem blijven zeggen????op mijn werk gebruikt 98% mijn nieuwe naam en zij/haar...maar die paar blijven maar eigenwijs..vraag je het dan zeggen ze,jaaa ik moet er nog aan wennen hoor en 1 collega wordt om elk vrouwelijk gebaartje,geluidje,zang boos..wil er ook niks over horen wat betreft mijn proces.komt er op neer dat hij liever een ongelukkige persoon ziet die een man immiteert dan dat hij een gelukkige vrouw ziet..hij zoekt continu de confrontatie op en das zeer vermoeiend en frustrerend..gelukkig heeft een andere begripvollere collega hem er op aangesproken,dat ie moet kappen met zijn gedrag...terwijl in de meeste winkels ik of als mevrouw aangesproken word of er geen aanspreektitel wordt gebruikt..vanmiddag toch weer in de supermarkt een wat oudere kassiere die het nodig vond,terwijl er een rij achter me stond hardop tegen me te zeggen:alstublieft uw kassabon "mijnheer"""....zucht,bij haar reken ik niet meer mijn boodschappen af.ik presenteer mezelf overduidelijk als vrouw en dan noem je me nog steeds mijnheer...kom nou zeg!!!!!!!kortommhoe gaan jullie met dit soort dingen om??

[Eveliene]

Bij de kassa het geld geven en zeggen alstublieft meneer en lachend weglopen, moet je kijken hoe beledigd ze dan zijn.

[Anon20180501]

Hoihoi Rikki

Fijn om te horen dat je Neef uiteindelijk wel is meegegaan en je daarmee van een zware last heeft bevrijdt. Met de laatste paar gesprekken zal het nu ook wel goed komen

Ik wil me aansluiten bij wat Eveliene zei over die kassière en wil daar aan toevoegen dat het met die ene collega die zegt er nog aan te moeten wennen wel goed zal komen waardoor die andere collega, die etter, waarschijnlijk op den duur wel zal inbinden want die komt dan alleen(?) te staan, en dan zijn ze meestal niet zo dapper meer. Maar wil of kan je hier niet op wachten kan je er natuurlijk nog altijd over in gesprek gaan met je (onder)baas... Ik ben eigenlijk tegen positieve discriminatie omdat ik gelijk ieder ander behandeld en beoordeeld wil worden op mijn bekwaamheid en niet op mijn uitzonderingspositie, maar dat ligt in dit geval toch even iets anders. Je baas kan dit niet aan zich voorbij laten gaan want die heeft (in Nederland althans) wettelijk te zorgen voor een veilige en 'geciviliseerde' werkplek, waaronder ook het voorkomen en aanpakken van pesten en discriminatie valt.

Maar gelukkig ben je dus verlost van dat andere probleem, daar word je alleen maar sterker van waar die etter van een collega waarschijnlijk ook de vruchten van zal gaan plukken, de hele wrange...

grts Daniéla

[Anon20190516]

Zo heb je aan de andere kant weer mensen die telkens zodra er een programma op tv komt dat bij mij melden..misschien is dat wel intressant voor je!!!ehhhhh,ik weet ondertussen alles erover hoor.bovendien wil ik zo langzamerhand niet meer de transgender zijn,maar gewoon een doorsnee hollandse vrouw........maar ach,daar moet ik misschien niet over zeuren,het is in elk geval goed bedoeld

[Amy]

Zo heb je aan de andere kant weer mensen die telkens zodra er een programma op tv komt dat bij mij melden..misschien is dat wel intressant voor je!!!ehhhhh,ik weet ondertussen alles erover hoor.bovendien wil ik zo langzamerhand niet meer de transgender zijn,maar gewoon een doorsnee hollandse vrouw........maar ach,daar moet ik misschien niet over zeuren,het is in elk geval goed bedoeld

Dat gebeurde mij ook vaak, ik vertel ze meestal dat ze het beter zelf kijken en er over kunnen leren en dat er voor mij toch niets nieuws meer in die programma's te halen valt. Dat niet transgender willen zijn ken ik ook goed.