Omgaan met eenzaamheid?

[Anon20190516]

Ik leef alleen,geen partner..heb nog 2 mannelijke vrienden,die 1 maal in de week koffie komen drinken,maar steeds minder gemeen mee heb door de verandering die ik doormaak.1 vriendin die ik pas ken,maar die zo'n druk leventje heeft dat ze nooit tijd heeft af te spreken.een andere vriendin is door ruzie over door die reden,ze had nooit tijd,maandenlang geen contact,soms een berichtje op fb chat..laatste keer half jaar geen kontakt,op het laatst ruzie met haar gekregen hierom,omdat ik niet begrijpen kan dat je in een half jaar tijd geen half uurtje vrij kan maken voor een vriendin.mijn 2 broers spreek ik nooit,alleen als ze bellen als er iets is met mijn vader,maar nooit wordt gevraagd hoe het nu met mijn situatie is.meegaan naar het vu vertikt iedereen(het is jouw ding,dus moet je dat zelf maar doen).heb alleen met veel zeuren 1 maal een neef mee weten te krijgen.buren ken ik verder niet,met 1 uitzondering,waar ik dus heeeeeeel soms es een kop thee mag komen drinken.als ik es aan iemand vraag of ze ergens mee naar toe willen heeft niemand tijd,zin of vind het niet intressant.met als gevolg dat ik altijd in mijn eentje naar musea,dierentuin,huishoudbeurs,yoga,shoppen enzenz moet.doordat ik ook niet meer uitga,ivm reuma en medicijnen waar ik geen alcohol meer mag drinken is daar voor mij weinig meer aan om nuchter tussen een zootje dronken te zitten..ik probeer uit alle macht overal om me heen vrienden te maken,ook al omdat de vu psychologe dat beter vind ivm hormonen en operatie later dat ik opgevangen wordt als ik het moeilijk heb..alleen het tegenovergestelde lijkt te gebeuren dat het isolement steeds groter wordt en de eenzaamheid groeit.na mijn werk zit ik maar alleen thuis,dus ga ik maar shoppen om mensen om mij heen te hebben en dus teveel geld uitgeef.altijd tv aan hier,zodat er gepraat is in huis en niet zo stil..ben wel es in mijn woonplaats naar een T-avond geweest,maar voelde me zeer ongemakkelijk daar.mensen die in vrouwelijke kleding als een man wijdbeens op een kruk zittend of met een mannelijk loopje ,met een mannelijke stem pratend in een kroeg zittend geven mij meer een idee van een travestie-avond dan een transgender-avond.ik zit hier thuis regelmatig in mijn eentje te huilen me af vragend of ik echt zo'n vreselijk persoon ben dat mensen niet met me om willen gaan.gevoelsmatig zit ik op het randje van instorten en weet niet hoe lang ik nog verder kan..ik bedoel ik kan mensen toch niet met een mes gaan dwingen ofzo om vriendinnen te worden met mij?ik ben zo fokking eenzaam en ga er langzaam aan kapot en niemand boeit dat iets...heeft iemand van jullie dit zelfde probleem en hoe ga jij hier mee om???

[Anon20180501]

Heel pijnlijk om te lezen Rikki, ik kan me heel goed voorstellen hoe eenzaam en verdrietig je je moet voelen...

Ik heb ook jaren in dezelfde situatie gezeten en had daarbij zelfs geen werk voor wat aanspraak. Ik had weinig geld dus uitgaan deed ik maar mondjesmaat, maar dat was wel een manier om met mensen in contact te komen. Daaraan heb ik gelukkig wel een aantal los/vaste contacten overgehouden. Met mijn buren had ik op 1 na alleen oppervlakkig contact maar die is inmiddels verhuisd en de nieuwe buren heb ik nog niet gesproken. Behalve met mijn kinderen (die ik vanwege de woonafstand minder vaak zie dan ik zou willen) en een paar zussen en kinderen daarvan (waar ik via fb contact mee heb) heb ik verder met niemand van mijn familie contact.

Voor mij is het niets al dat verplichte gedoe maar is het verenigingsleven iets voor jou..? Hoeft niet persé een vereniging te zijn die aansluit bij je hobby's maar veel vriendschappen ontstaan wel daar...

Ik weet niet waar je woont maar als het niet te ver is wil ik best wel af en toe keer bij je op bezoek komen en samen wat leuke dingen gaan doen. Ik heb het financieel niet zo breed dus daar hangt het een en ander wel vanaf...

Ik hoop dat er nog anderen zijn met leuke ideeën of die bij je in de buurt wonen en het wel een leuk vinden om af en toe een keer af te spreken.

Een knuffel en veel liefs..
Daniéla

[Anon20190516]

Hee daniela ik woon in de kop van noordholland .lijkt me leuk es met een vriendin te gaan shoppen in amsterdam of naar de bios ofzo.ben pas begonnen met yoga,hoop daar nog een vriendschap aan over te houden

[Eva]

Tja Rikki, dat klinkt wel naar. Heb je al eens overwogen om lid te worden van het een of ander? Dat kan een zangkoor zijn of voor mijn part een politieke partij. Aan vrijwilligers is vaak een enorm gebrek. Soms ontstaan daar totaal onverwachte dingen uit. Voorbeeld: ik ken iemand die bij toeval in aanraking kwam met terminale zorg. Er was iemand nodig en zij was (en is) van het type dat moeilijk nee kan zeggen. Ze bleek dat goed te kunnen en er bovendien tegen bestand te blijken. Wat ze in haar tijd 'als man' nooit voor mogelijk had gehouden gebeurde, ze is inmiddels verpleegkundige.
Dit is vast een verkeerd voorbeeld. Ander voorbeeld dan. Een paar jaar geleden was ik nogal teleurgesteld in het COC en ik had eigenlijk mijn lidmaatschap al opgezegd. Toen Emma dat hoorde zei ze "Hoezo opzeggen? Als ze het niet goed doen, DOE daar dan wat aan. Jijzelf dus". Ik heb mijn opzegging herroepen en ben actief geworden. Mensen begeleiden die nog helemaal pre-transitie zijn, de straat op met een groep andere vrijwilligers en leuke (en heel nuttige) evenementen helpen organiseren en zo voort. Enige tijd geleden hebben we een training gevolgd en we geven nu ook voorlichting op middelbare scholen. Vooraf leek dat nogal wat, maar in de praktijk valt dat niet alleen mee, maar het is vaak nog leuk ook!
Van het een rollen we in het ander. Iemand vertelde vorig jaar dat ze een modeshow ging organiseren maar dat ze moeilijk mensen kon vinden die de catwalk op wilden. Nu had ik dat een aantal jaren geleden al eens gedaan en ik reageerde direct dat dit gewoon leuk is om te dien. We worden nu vaker uitgenodigd om kleding te showen.
We moeten inmiddels een beetje oppassen dat alle contacten die we inmiddels hebben met andere (meestal ook lieve) mensen soms zelfs wat teveel tijd in beslag dreigen te nemen. Als dat gevoel lijkt te ontstaan nemen we heel bewust een dagje vrij.
Oh, en nog even van die kroeg, wij drinken ook nauwelijks en meestal zelfs geen alcohol en toch kan het heel gezellig zijn. En dat je op een T&T-avond wel eens mensen aantreft die nog niet erg passabel zijn, wel, misschien kunnen die een (heel erg voorzichtig) adviesje soms wel eens gebruiken. Voor je het weet word je zelfs een voorbeeld

[Anon20180501]

En ik woon haast in de kont van "Holland"...

Veel tg's wonen in of in de buurt van Amsterdam, zal vast wel een keer iets van komen dan, hoop ik toch voor je.
Hoop ook dat je wat contacten opdoet bij de yoga... of via T-ned.

[LunaWeisse]

Rikki, je verhaal is herkenbaar en inderdaad, eenzaamheid is afschuwelijk.

Gedachten als die je opnoemde waar je je afvraagt of soms een vreselijk persoon bent zonder het zelf door te hebben zijn een logisch gevolg, maar je weet toch hopelijk wel dat dat niet het geval is?
Als je dat soort gedachten krijgt, zou je het eigenlijk direct moeten ombuigen naar het tegenovergestelde, hoe moeilijk dat ook is.
Om je daarbij te helpen zou je bijvoorbeeld Mindfulness kunnen proberen, dat heeft mij persoonlijk enorm geholpen om uit een immens zwart gat te komen. Als je dat wat lijkt heb ik wel een site om je daarbij te helpen(Kost niets). Baat het niet, dan schaad het niet.

Wat betreft vrienden maken, er zijn heel veel mensen die daar moeite mee hebben, en er zijn een aantal sites puur bedoeld om gelijkgestemden te leren kennen (geen datingsites, maar echte vrienden-maak-sites.)
En snelle google bracht me al gelijk op iets dat misschien wat voor je is? http://www.vriendinnenonline.nl

Het is de moeite waard om het proberen, lijkt me, je weet maar nooit. (Heb zelf mijn beste vriendin op een random chat site, omegle, ontmoet terwijl ik daar uit verveling zat te trollen. Alles kan.)

Probeer je hoofd boeven water te houden in niet in mentale valkuilen te stappen. Veel sterkte en succes.

[Anon20180311]

@ Rikki, ik kan u volledig volgen ! Maar toch even dit : Ik woon al 20j in het zelfde dorp/ voor en na !! Met andere woorden iedereen kent me als trans-zijnde, ik ben ook al 20j de enige trans in ons/mijn dorp !! In het begin was het net alsof ik één of andere vorm van" besmettelijke kanker" had !! Nu na al die jaren merken ze, dat ik gewoon een mens ben net als ieder ander in ons dorp ! maar die, trans is !! Ik verloor eveneens veel vrienden, maar waren dat echte vrienden ? De nieuwe mensen die ik inmiddels leerde kennen, doen er niet moeilijk over ! Ik ben na al die jaren: Gewoon de Nick, die anders is/trans is ! Ik ben eveneens vrijgezel ( min of meer ) ! Waarom ? Men ziet het niet aan me, maar ik weet het !! Ik zal nooit een bio-man zijn, of met andere woorden: bang om de afwijzing! om wat ik in mijn broek ken ! Een bio-man kan ik niet zijn (nooit), omdat ik Trans ben !! Soms, slaat de eenzaamheid mij zo hard toe, dat ik mij de vraag stel ? Mag en kan/zal ik mijn geluk van mezelf een beetje te kunnen zijn , ooit met iemand liefdevol en oprecht kunnen delen !

Grtz Nick

[Anon20190122]

Moeilijk allemaal ik heb er totaal geen last van ik ben blij als ik eens een dagje voor mezelf heb!
Ik zou zeggen ga eens iets doen met een hobby waarbij je mensen ontmoet!

[diederique]

Het lastige van nieuwe vriendschappen op oudere leeftijd is dat de kaarten vaak al voor een groot deel geschud zijn. Ik sluit me aan bij al die anderen die roepen dat je iets zou kunnen gaan doen (vrijwillig, hobby etc), maar geef het vooral de tijd. Het duurt gewoon (behalve als je gloednieuw een Vinexwijk intrekt waar de hele straat net de sleutel heeft gekregen) een tijd voor je jouw kaart tussen de geschudde kaarten hebt gestoken. Hoe vol en investeer, vroeg of laat lukt het en begint het opbouwen van nieuwe vriendschappen.

[Bregje]

Wat vervelend dat je eenzaam bent. Ik ga wat directe dingen zeggen die je hopelijk helpen:

Je wilt van anderen dat ze je accepteren zoals je bent en graag met je omgaan. Maar geef je hetzelfde wel terug? Het werkt alleen als het twee kanten op gaat.

Als ik al als travestiet wordt neergezet omdat mijn loopje niet vrouwelijk genoeg is en mijn stem nog te laag, tja dan ben ik niet snel geneigd vrienden met je te worden. Niemand voldoet aan het perfecte beeld van jouw vriendin. Probeer dat los te laten en mensen te waarderen om wie ze zijn en je zult merken dat je contact leuker en makkelijker wordt.

Ik kan het prima begrijpen dat je sommige vrienden een half jaar niet ziet. Sommige van mijn vrienden zie ik een keer per jaar. Maar die keer is het dan wel heel leuk en hebben we elkaar veel te vertellen.

Misschien moet je zelfs wel gelukkig zijn met jezelf om gelukkig te kunnen zijn met anderen.

Hoop dat je er iets aan hebt!