VUmc ervaringen

[laura2016]

Regelmatig lees ik mindere berichten over het Genderteam in Amsterdam. Ik heb daar geen mening over omdat ik er niet over kan oordelen wat er persoonlijk met iedereen gebeurt en hoe iets ervaren wordt. Ik kan alleen over mijn eigen ervaringen iets zeggen. Veelal worden alleen negatieve ervaringen gemeld op forums etc....
Enkele weken geleden ben ik voor intake bij een psycholoog geweest. Ze was heel aardig en begripvol. Ik voelde me erg op mijn gemak bij haar en ze wist direct de kern te raken.
Vandaag was ik bij Endocrinoloog Dr. wever voor het 2e deel van intake. Ook zij was bijzonder aardig en duidelijk. Ze gaf op al mijn vragen een duidelijk en eerlijk antwoord.
In tegenstelling tot afspraken in andere ziekenhuizen houden ze zich perfect aan de afgesproken tijd en de Mevrouw aan de balie was niets teveel. Ze was vriendelijk en behulpzaam.
Uiteraard ben ik er pas 2 x geweest, maar de start was warm en hoopvol.
Laura

[SophiaW]

Fijn dat je het zo positief ervaart! Voor mij gelde hetzelfde bij de intake, alles was keurig op tijd en de psychologe was echt heel goed en het was een superfijn gesprek.

Maar nu ik iets verder in het traject merk ik ook veel negatievere dingen. Ik kreeg bijvoorbeeld eens in de maand een gesprek, en daar keek ik iedere keer heel erg naar uit omdat het mij het gevoel gaf dat ik de goede kant op ging en dat ik verder kwam in mijn transitie.

Op het einde van de diagnostische fase beloofde mijn psycholoog om me te bespreken op een bepaalde datum, dus ik was superblij en ik keek er heel erg naar uit. Maar op die datum hoorde ik niets, een week later had ik nog steeds niks gehoord en weer een week later had ik mijn laatste (telefonische) afspraak.

Ik keek daar dus heel erg naar uit want ik wilde weten wat de uitslag was! Maar ik werd gewoon helemaal niet gebeld, en het voelde alsof ik gewoon compleet vergeten werd door ze. Dus ik belde zelf naar het vu om te vragen naar de afspraak. Nou na een halfuur in de wachtrij gestaan te hebben nam de telefoniste eindelijk op en werd ik kort daarna teruggebeld door mijn psycholoog. En hij was mij inderdaad gewoon vergeten...

Ik vind dat eerlijk gezegd wel erg kwalijk en onprofessioneel. Ik kijk er heel erg naar uit en het is niet zomaar een onbelangrijk telefoontje.

En dan heb ik het ook nog niet gehad over de wachttijden 25 weken voor start diagnostiek, en nu weer 11 weken voor mijn eerste afspraak voor de hrt en logopedie waarschijnlijk pas over een halfjaar. Terwijl ik daar juist nu heel erg behoefte aan heb.

En zo zijn er wel meer dingen bij het vu waar je gewoon niet zo vrolijk van wordt, hoewel ik de gesprekken die ik er gehad heb wel heel erg fijn en behulpzaam vond.

[Eva]

... Op het einde van de diagnostische fase beloofde mijn psycholoog om me te bespreken op een bepaalde datum, dus ik was superblij en ik keek er heel erg naar uit. Maar op die datum hoorde ik niets, een week later had ik nog steeds niks gehoord en weer een week later had ik mijn laatste (telefonische) afspraak.

Ik keek daar dus heel erg naar uit want ik wilde weten wat de uitslag was! Maar ik werd gewoon helemaal niet gebeld, en het voelde alsof ik gewoon compleet vergeten werd door ze. Dus ik belde zelf naar het vu om te vragen naar de afspraak. Nou na een halfuur in de wachtrij gestaan te hebben nam de telefoniste eindelijk op en werd ik kort daarna teruggebeld door mijn psycholoog. En hij was mij inderdaad gewoon vergeten... ...

Tja, en je bent bepaald niet de enige of eerste. ik heb een ijzersterk vermoeden dat ik weet wie jouw psych is. De laatste keer dat ik besproken zou worden bleek hij op vakantie te zijn gegaan. Overdragen aan een collega was hij ook vergeten. Ik heb een formele klachtenprocedure lopen en die lijkt nu ook met zorg te worden gefrustreerd.

[diederique]

En dan heb ik het ook nog niet gehad over de wachttijden 25 weken voor start diagnostiek, en nu weer 11 weken voor mijn eerste afspraak voor de hrt en logopedie waarschijnlijk pas over een halfjaar. Terwijl ik daar juist nu heel erg behoefte aan heb.

En zo zijn er wel meer dingen bij het vu waar je gewoon niet zo vrolijk van wordt, hoewel ik de gesprekken die ik er gehad heb wel heel erg fijn en behulpzaam vond.

Sophia, volgens mij hoef je voor je logopedie niet zo lang te wachten. Je huisarts kan je verwijzen naar een ervaren logopedist bij jou in de buurt.

Laura, gelukkig maar dat de eerste indruk positief is. Het geeft je in elk geval moed voor de komende tijd.

[Sam]

Ik ben na de intake in augustus 2014 op de verkeerde stapel terecht gekomen, ik zou in oktober van dat jaar gebeld worden voor de diagnostiek.
September 2015 ben ik zelf maar gaan bellen, maar ik heb nog niet echt een uitleg gekregen hoe dit heeft kunnen gebeuren.
Los daarvan wordt ik nu wel goed behandeld vind ik.
Ben benieuwd hoe het vandaag gaat.

[Veronica]

Er wordt vaak genoeg positief over het VU gepraat, probleem is dat als er al negatief over hun gesproken wordt het door hunzelf komt.

Ik hou er rekening mee dat in zo'n groot ziekenhuis altijd iets mis kan gaan, ik heb zelf paar keer in andere ziekenhuizen meegemaakt dat dingen mis gaan gewoon omdat ze misgaan (vaak door te ingewikkelde ICT systemen of door menselijke fouten)

Als een ziekenhuis een fout maakt en achteraf gewoon "sorry" zegt en het weer goed doet vind ik dat prima, maar als je ergens terechtkomt waar dingen mis gaan en jij aangeeft "dit klopt niet" of dergelijke en jij krijgt te horen dat JIJ fout zit, dan is mijn mening anders.

Over het VU had ik een hele goede mening in het begin, alles ging goed en snel tot het zover was dat ik de adamsappel correctie wou (ik ga er niet op in, ik heb het al veel te vaak hier uitgelegd).

Je wordt van kastje naar de muur gestuurd, vervolgens kom je EINDELIJK goed terecht en moet je voldoen aan vage eisen die voor andere niet gelden, misschien een experiment? Ik betwijfel het, als ik iets overduidelijk NIET wil, waarom moet ik in tegenstelling tot andere alsnog aan die eis voldoen zonder geldige reden?

Over de administratieve zooitje zal ik simpel zijn, het ging goed tot paar maanden voordat Jos weg met pensioen ging, keer op keer ging het mis, achteraf gaat het wel goed maar dan moet ik wel het VU steeds aan "het handje" leiden naar het goede pad, ben ik soms hun babysitter? Ik heb een eigen leven en heb geen tijd voor "het baby sitten" van het VU, maar ook dat moest ik regelmatig doen (valt nu mee omdat ik minder vaak terecht moet).

Dan de SRS (geslachtsoperatie = SRS) ik wil die on bepaalde redenen nog niet, leuk hoor dat ik iedere keer ALWEER te horen krijg "wanneer doe je de SRS?" maar nee is nee, ik trek zelf wel aan de mouw van het VU als het zover is, val mij gewoon niet mee lastig en dan vooral niet op de in mijn ogen intimiderende manier.

Hoezo intimiderend? Iedere keer klinkt het en voelt het alsof hun erop aandringen dat ik het snel doe en daar heb ik een hekel aan.

In notendop, genoeg goede ervaringen over het VU, in mijn geval echter hebben hun het zelf verpest en wat ik nog het ergste vind is dat als ik al erover praat dat veel transgenders mij als een "zeur" bestempelen of als "bashing", zeuren en bashen is vaak onterecht, dit niet.

[laura2016]

Heel vervelend om deze reacties te horen. Vervelend voor iedereen persoonlijk.
Ik kan me jullie frustratie en teleurstelling heel goed voorstellen. In het verleden ben ik ook geconfronteerd met grote blunders in een ziekenhuis elders.
Zelfs zo erg dat ik het bijn amet mijn leven moest bekopen.
Toch zou ik graag ook graag reacties ontvangen van mensen die over de hele behandeling en het uiteindelijke resultaat best tevreden zijn.
Er zijn ook weinig alternatieven denk ik. Ja oke buitenland, maar dan loop je misschien weer tegen andere problemen aan.
Zo lang ik zelf geen negatieve ervaringen heb wil ik er positief over blijven.
In ieder geval allemaal bedankt voor de reacties.
Laura

[Eveliene]

Zelf ben ik van begin tot eind wel tevreden al kan ik pas een echt eindoordeel geven als ik 5 maanden verder ben en mijn srs er een half jaar op zit.

Wat betreft Veronica, de srs is geen verplichting meer dus je kan ze ook zeggen dat ze vanzelf te horen krijgen wanneer en of het wel wil. Nooit zo'n zwaar besluit op laten dringen als je er niet voor de volle 100% achter staat.

[Veronica]

Wat betreft Veronica, de srs is geen verplichting meer dus je kan ze ook zeggen dat ze vanzelf te horen krijgen wanneer en of het wel wil. Nooit zo'n zwaar besluit op laten dringen als je er niet voor de volle 100% achter staat.

Doe ik ook, ik zie in juli pas of dit eindelijk heeft geholpen, de laatste 2 keer echter bleef oa de endo maar doorpushen (natuurlijk op een subtiele manier... ben niet achterlijk, subtiel of niet)

[SandraK]

Over de diagnostiekfase ben ik echt niet tevreden. Ik had bij de PIG al een diagnostische fase achter de rug en met dat dossier is niets gedaan. Wat mij hielp bij de vu is mijn verwachtingen bijstellen. Ze doen aan diagnose en niet aan hulp. Dus zonder verwachtingen ging het wel. De psychologe had voor mij nul komma nul zin.
Wat wel goed ging: hormonen bestellen en de contacten met de endocrinologen zijn ok. Geen slechte ervaringen.
Mijn psychologe zou aan mijn operatiebed op visite komen. Ze is niet geweest. Maakt niet zoveel uit, maar beloof het dan ook niet.
Over de operatie kan ik zeggen dat ik 100% tevreden ben. Technisch/medisch niets dan lof. Ik kon/kan de afdeling (plastische chirurgie) altijd bellen met vragen en zorgen. Heel goed.
Psychische ondersteuning was er niet na de operatie.