Omgaan met wachten/depressie + VU rant

[Sterk_Uil_Delta]

Hoi allemaal,

Afgelopen Dinsdag(21 Mei) was ik bij het VU na 2,5 maand niets omdat mijn vorige psychologe (Anita Wortel) ziek is. Nu heb ik ene R. Schepers, die met en stralende lach verkondigde dat ik realistisch pas volgend jaar deze tijd MISSCHIEN is aan de hormonen kan zitten. Tja, dat is dus wel even een klap. De volgende keer is pas 20 September dat ik weer heen kan.
Uiteraard vroeg ik waarom het allemaal zo lang duurt. Blijkbaar zijn 4 psychologen zwanger en een ziek, en nog twee moeten weg vanwege bezuinigingen zonder dat er vervanging komt voor degene die met verlof zijn. En ze krijgen 20 aanmeldingen PER DAG.
Andere ziekenhuizen willen geen GD afdeling omdat 'het niets oplevert. Geen winst.' Want ja, mensen helpen vandaag de dag.. waarom zou je dat willen? Gelukkige mensen leveren niets op. Dus is ook het budget voor receptie K nog maar eens gehalveerd. Eigenlijk is dit dus geen VU rant, maar eerder een 'the men in charge' rant.

Maargoed, terug naar mijn situatie en waarschijnlijk dat van vele andere. Hoe ga met het wachten en de depressie om? Concentratie is nihil, daginvullug heb ik niet en ik ben te huiverig om me ergens aan te melden zolang ik nog als man rond moet lopen. Elke dag voelt als een struggle om me hoofd boven water te houden en dat mislukt doorlopend. Hoe kan ik het voor mezelf wat dragelijker houden? Of in ieder geval, het er levend vanaf brengen tot wanneer ik dan ook mag beginnen?

Bedankt voor het lezen

[Bronzen_Vallei_Duin]

Ik zou zeggen bel het PII in Woerden en vraag wat die voor je kunnen betekenen. Neem het heft in eigen handen.

[Warm_Strand_Berg]

Heb je al een psych waar je mee kan praten over je GD? Zoniet, linea recta naar de huisarts en laat hem of haar uitzoeken welke psych bij jou in de buurt ervaring heeft met GD cliënten.

Als een vriendin of vriend hebt waar jij je verhaal kwijt kan.. Daar je behaal doen. Heb je die niet dan stort je je hart hier uit.

Suïcidale gedachte e.d. Bel daar een hulplijn voor. Suïcidale plannen? Wederom direct je huisarts bellen, die neemt contact op met een crisisteam die je verder hoort te helpen.

Ik heb geen idee hoe ernstig is voor jou. Maar ik heb zelf ooit ook enorm in de put gezeten en weet dus hoe het zijn kan..

Sterke meid

[Sterk_Uil_Delta]

Bedankt voor de steun

Kwa zelfmoordgedachten is het buiig. Alleen bij een diepe inzinking, ong. 1x per week. Over het algemeen is mijn mood wel onder het mediaan..
Daarom zoek ik afleiding voor tijdens het ellenlange wachten.

En, mijn psych heeft geen verstand van GD maar kan over het algemeen wel helpen met andere dingen. Misschien is een belletje naar transvisiezorg geen slecht idee.

[Tenger_Dolfijn_Rivier]

Helpt eigenlijk maar één ding gewoon schijt aan alles hebben en als vrouw gaan leven zo kom je het beste de tussen liggende tijd door!

[Fris_Gans_Klif]

En bel je huisarts voor een verwijzing naar een lokale psycholoog voor je depressie. Die gaan, en kunnen, ze bij het VUmc toch niet oplossen. Ga er in elk geval niet vanuit dat je transitie een wondermiddel gaat zijn dat alle problemen doet verdwijnen. Daarvoor zit een depressie te diep.

[Wild_Weide_Uil]

Het helpt al heel erg om bij een psycholoog te zijn, als is het al om dingen van je af te praten. Zelf loop ik bij een psycholoog hiervoor en het van je af praten lucht al heel erg op. mijn psycholoog heeft dan wel geen 'ervaring' met transgenders maar is heel erg goed in het verwoorden met hoe gedachtes met je aan de haal kunnen gaan en wat je hieraan kan doen. psychologische gesprekken bij het VU zijn naar mijn mening in de trant van "hoe gaat het?", tijdens de RLE eens maar per drie maanden (Ik heb ook anita wortel, heb ik voor het laatst gesproken in januari, en in juni pas weer een gesprek met een andere psych).

Dus een psycholoog voor 'ernaast' kan heel erg veel baat hebben.

[Amber_Gletsjer_Mol]

Heel herkenbaar. Ben je uit de kast gekomen en hebt de stap gezet, zit je alsnog in een soort wachtkamer. Het effect ervan was bij mij dat de genderdysforie alleen maar erger werd, omdat er niets gebeurde en je constant in de knagende onzekerheid leeft of je die transitie wel gaat krijgen. Het veroorzaakte bij mij dat ik ineens ging scoren op depressie in mijn psychologische test, terwijl ik totaal niet depressief aangelegd ben. Gelukkig niet zoveel dat ik echt klinisch depressief was en nam ook geen moment anti depressiva, maar die meter sloeg wel uit. Ik ging me heel ongezond zitten obsederen met mijn transitie, vond het lastig om met iets anders bezig te zijn. Moest er soms mijn best voor doen om me te realiseren dat mijn leven wel meer kanten heeft dan die gender. Ik houd ook van mijn zoon, mijn werk, schrijven, boeken, klieren, de natuur, skaten, die dingen gaan gewoon door.

Gelukkig kreeg ik vorige week het groene licht en sta eindelijk op de wachtlijst voor HRT. Ik moet zeggen dat zo'n groen licht na al dat wachten even goed voelt als de diagnostische fase me een kwelling was en eindelijk een beetje kan ontspannen. Ik ben die tijd doorgekomen met hulp van Transsupport in Rotterdam, waar ik gelukkig mijn ei kwijt kon en ook door een soort programma te maken van dingen die ik kan doen voor mijn medische transitie: sociaal integreren, economisch voorsorteren (ik doe werk coaching traject via het transgender netwerk), wat meer betrokken raken met de transwereld, mijn vrienden en familie goed informeren en meenemen in de transitie, een dames garderobe aanschaffen en er is veel wat je al wel kunt doen aan je transitie: permanente haarverwijdering, laat nu al bijna een jaar mijn haar uitgroeien en had achteraf bekeken die tijd ook nodig om goed voor mezelf op een rijtje te krijgen hoe dat nou werkt om vrouwelijk door het leven te gaan.

Samen met mijn maatschappelijk werkster van transsupport maakte ik een soort van projectplan, waar ik veel aan gehad heb. Dan verdwijnt dat totaal deprimerende "wachtkamer gevoel" wat naar de achtergrond.