. maar maar maarrrrrrr ik heb toch een paar updates.Update 1: Het bezoek aan de huisarts
Ik kwam rond de afgesproken tijd binnen met mijn vrouw en we namen plaats in de wachtkamer. Op dat moment zaten er niet veel mensen dus ik kon lekker even op mijn gemak stressen, wat eigenlijk helemaal nergens voor nodig was. Ik was even naar de balie gelopen om te vragen of de dokter op het moment dat hij me riep even mijn geslacht achterwege kon laten. Dit was geen enkel probleem en inderdaad, keurig netjes met mijn achternaam alleen geroepen. We komen daar die spreekkamer in en hij zegt tegen me, nog voordat ik kon gaan zitten "wat kan ik voor je doen". Dus ik, "Uhmmmm je ziet misschien wel hoe dat ik binnen ben gekomen". Hij trekt zijn meest droge gezicht en zegt met een grote grijns op zijn gezicht (de man lacht altijd, super vent gewoon), "Hoe ben je binnengekomen, op twee benen?". Dat vond ik echt een leuke ijsbreker en het gesprek liep al snel lekker. Grappig feitje was dat mijn huisarts een beetje moeite had met het woord genderdysforie spellen, ergens leuk als je je huisarts het mag gaan uitspellen
. De verwijzing was echt binnen de twintig minuten wel geregeld en met de verwijzing trok ik huiswaarts.Thuis aangekomen keek ik op de site van het VU en daar stond iets dat de huisarts de verwjizing moet doorsturen, of zoiets dergelijks (kan ook zijn dat ik het verkeerd begrepen heb). Ik besloot de gegegens te noteren en eventjes terug te gaan naar de praktijk (ook maar 800m hier vandaan dus viel mee). De assistente heeft meteen de verwijzing doorgestuurd zodat ik vanaf 15 april op de wachtlijst sta voor intake.
Update 2: Gesprek bij werkgever nummer 1
Toen ik tegen half vijf eindelijk klaar was met de medische kant in gang zetten, besloot ik de stoute schoenen aan te trekken en een van mijn werkgevers te bellen of hij wellicht tijd had voor een gesprekje. Dit had hij en ik sprak af om die kant op te gaan. Voor ik weg kon moest ik echter wel eerst even terug in undercover modus. Het is een gesprek geworden van anderhalf uur, waarin echt zo'n beetje alles besproken is en waarin hij zijn steun uitsprak. Eventuele problemen met collega's zouden worden opgevangen. Hij wilde wel graag zelf de collega's inlichten. Vond ik enerzijds fijn maar aan de andere kant ook wel raar/jammer. En hij stelde dat hij ruim van tevoren wilde weten wanneer ik als vrouw wilde beginnen. Ik besloot maar gelijk door te pakken en af te spreken maandag 2 mei.
Upddate 3: Gesprek bij werkgever nummer 2
Vrijdag 22 april ben ik gaan praten bij mijn tweede werkgever. Dit gesprek vond ik van tevoren eigenlijk enger dan het eerste , maar dat kwam omdat ik me in mijn hoofd helemaal gek had zitten maken (dat hebben jullie me eerder horen zeggen hihi). Ook hier heb ik een heel erg fijn gesprek gehad. Mijn werkgever daar, een vrouw van begin 60, was echt heel erg belangstellend en geïnteresseerd in het hele verhaal van hoe ik het allemaal ervaarde, hoe mijn vrouw het ervaarde en meer van dat soort zaken. Het voelde zo goed en ze gaf mij de vrije hand hoe ik het wilde brengen. Dat vond ik erg fijn. Ik besloot maar om een brief neer te leggen voor mijn collega's en nog een reserve-exemplaar om te hangen. Voor ik vertrok maakte ik de afspraak om zaterdag 30 april voor het eerst als vrouw te komen.
Zo mooi en lief, de avond voor ik zou beginnen belde ze me op om te vragen hoe het ging en of ze nog wat kon doen.
Update 4: Fulltime Vrouw
Op zaterdag 30 april ben ik dus voor het eerst als vrouw gaan werken en daarmee heb ik de stap genomen om 24/7 als vrouw te gaan leven. Het was al zo lang 80% dat ik nu ook dacht "ja waarom ook niet dat laatste stukje", wat me door de gesprekken met de werkgevers heeft geholpen. Ik kwam binnen en echt waar, werkelijk IEDEREEN reageerde positief en overlaadde me met complimenten. Van hoe goed ze het vonden tot hoe mooi ze me vonden (dat tweede vind ik altijd een lastig compliment om mee om te gaan omdat ik mezelf gewoon als een normale gemiddeld uitziende vrouw zie). Het duurde wel een tijd voor ik met mijn werkzaamheden kon beginnen, maar ik voelde me echt zweven op de wolken van alle mooie reacties.
Update 5: Bericht van VU voor intake
De laatste update is ook zeker niet onbelangrijk. Ik heb een paar dagen geleden per brief mijn afspraak voor intake bij het VU ontvangen, ik mag op 28 september om 9.30 (wordt een spannende rit vanuit Brabant, beter iets vroeger vertrekken) komen. Hoewel dit in eerste instantie wat tegenviel (op hun site stond op 15 april nog 12 weken en 28 september is 23 weken), kon ik het al snel relativeren. Immers, wat is op een heel mensenleven nu een paar weken langer en er gebeurt nu tenminste wat.
Ik heb al met al een ongelooflijk mooie en bijzondere periode gehad die ik dit weekend heb afgesloten met een bezoek aan mijn zus en haar gezin om ook daar vol liefde en steun te worden ontvangen. Als bonus heeft mijn nichtje (15) mijn nagels ook nog gedaan. Ik ben echt blij met hoe het allemaal is gelopen en met de mensen om me heen.
Groetjes van een gelukkige mij,
Charlotte 
