Wachten

[Saskia]

Op 25 mei werd mij vertelt dat ik op de wacht lijst kom van augustus. Nu is het augustus en valt het wachten mij zwaar. Ik word er soms narrig van en dan weer down. Heel het traject heb ik dat nog niet gehad. Zijn dit dan zware laatste loodjes?

[LiliFee]

klinkt een beetje dom misschien, maar welke wachtlijst ?

Eigenlijk is het wachten een bekend iets voor velen van ons, tis erg vervelend maar het geeft je wel (gedwongen) tijd om over jezelf en je stappen na te denken. En je leert er geduld van, zullen we maar zeggen.

Mijn ervaring: eind 2008 aangemeld bij de PIG, 4 maanden op de eerste afspraak gewacht, na 4 maanden rood licht en toen 3,5 jaar therapie gehad. Vervolgens ben ik geemigreerd, heb ik 1,5 jaar helemaal niets met mn transitie gedaan, en ben ik hier dan toch weer begonnen. Eind 2014 heb ik mezelf aangemeld bij de psych hier, 3 maanden gewacht op een afspraak. Daarna 2 maanden diagnostische fase. Daarna heb ik eerst 4 maanden zelf gewacht voordat ik zover was om dingen in te laten vriezen. Daarna de Endo gebeld, en nog 6 weken gewacht. Toen heb ik 4 weken gewacht op de uitslagen van de eerste onderzoeken, en heb ik mezelf nog 4 maanden gewacht om met de hormonen te beginnen. Goed, 1 maand na het begin van de hormonen heb ik me weer bij de PIG gemeld vanwege de officiele naamswijzigig, daarna moest ik 3 maanden wachten op de afspraak bij Tanja. Ik heb toen binnen 3 dagen mijn nieuwe paspoort bij het gemeentehuis afgehaald (het enige wat SNEL ging ). Naja, daarna heb ik me hier in Duitsland bij de psychiater voor de tweede diagnose gemeld (verplicht voor de OP). Vervolgens heb ik 5 weken op een afspraak gewacht, daarna heb ik 3 weken op de uitslagen gewacht. Toen heb ik het hele zwik bij de ziektekostenverzekering ingeleverd en heb ik 6 weken moeten wachten voordat het verlossende woord kwam dat ze m'n operatie betaalden (wieheee! ).

Nu heb ik het akkoord van de verzekering naar m'n chirurg gestuurd en ben ik op de wachtlijst voor de OP gezet. Dat duurt nog een jaar, zomer 2017 ga ik onder het mes.

Om een lang verhaal kort te maken: Het wachten hoort erbij, is noodzakelijk, en kan je een hoop rust verschaffen. Wachten kan je ook leren, ik heb voordat ik met de HRT begon in totaal nog 8 maanden na het groene licht gewacht totdat ik de eerste pil nam. Gewoon om zeker van mn zaak te zijn.

Wachten is best een mooi iets, eigenlijk. Vervelend: ja. Maar ook iets waar je heel veel van leert

[Anon20210626]

Mooi dat je het wachten zo fijn vond . ik vond het wachten maar niets . Ik had mijn afwegingen al gemaakt voordat ik mij aanmeldde

[LiliFee]

Mooi dat je het wachten zo fijn vond . ik vond het wachten maar niets . Ik had mijn afwegingen al gemaakt voordat ik mij aanmeldde

We volgens niet allemaal dezelfde route, en we maken niet allemaal dezelfde dingen mee. Ook zou ik je willen vragen gewoon vriendelijk en netjes te blijven, ik heb nooit gezegd dat ik het 'fijn' vond maar wel dat het me geholpen heeft. dat is van persoonlijke waarde geweest voor me, en daar heeft niemand verder ook maar iets over te oordelen. Ook jij niet.

[Anon20180501]

Hoi Saskia

Na een tumultueus langdurig voortraject voelde ik me laatste weken voor mijn srs vooral zeer blij en gelukkig dat het eindelijk zou gaan gebeuren. Wel had ik verwacht dat ik de laatste dagen voor de operatie zelf 'mezelf' nog een keer helemaal binnenste buiten zou keren om zeker te weten dat ik de juiste beslissing had genomen. Maar een enkele haar op mijn hoofd die er nog aan dacht om alles nog een keer na te lopen, te weinig in ieder geval om me daar nog in te verdiepen en druk om te maken. Geen idee wat dat mogelijk nog meer bij me losgemaakt zou hebben maar gezien mijn aanleg voor depressiviteit zou het me niet verbazen als die weer zou zijn op komen borrelen als gebleken zou hebben dat ik nog aan mezelf getwijfeld had... Ik wil hiermee niet zeggen dat dit verband houd met hoe jij je voelt maar het kan wel een van de oorzaken zijn.

Wachttijden zijn soms nuttig, dus ergens ook wel fijn... ook al is dat niet zo gezegd

[Anon20210626]

Ik oordeel en vooral veroordeel niet maar voor mij gaf het wachten geen enkele meerwaarde. Met name het verschil in wachttijden irriteert mij mateloos. Als anderen extra tijd nodig hebben , mijn zegen hebben ze . Ik vind het alleen jammer dat iemand die dat niet heeft , ook opgezadeld wordt met die wachttijden of moet ik zeggen bedenktijden?

[LiliFee]

Ik oordeel en vooral veroordeel niet maar voor mij gaf het wachten geen enkele meerwaarde. Met name het verschil in wachttijden irriteert mij mateloos. Als anderen extra tijd nodig hebben , mijn zegen hebben ze . Ik vind het alleen jammer dat iemand die dat niet heeft , ook opgezadeld wordt met die wachttijden of moet ik zeggen bedenktijden?

We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Niet iedereen heeft het van te voren allemaal zo goed op een rij als jij. En dat kunnen ze bij het VU/PIG ook niet van te voren aan je neus zien. Dus: gewoon er doorheen en je niet irriteren aan dingen waar je toch niks aan kan veranderen.

[Anon20180501]

We verschillen hierin dus niet van mening Renée...

[Saskia]

Oh vergeten er bij te zetten maar ik wacht op de srs. Die lijst bedoelde ik. Met het wachten in de het lange traject heb ik nauwelijks moeite gehad. Juist die tijd was goed om alles steeds weer te overdenken en steeds weer tot de conclusie komen dat ik op de goede weg ben. Daarom vind ik het vervelend/raar dat ik nu zoveel moeite mee heb.

[Anon20180501]

Misschien dat wat afleiding helpt, voor de srs dien je ook veel voorbereidingen te treffen, dat hielp mij om de laatste weken door te komen en niet bijna letterlijk ziek te worden van het wachten, het niets doen...