Zelfvertrouwen

[3B67-A22C]

Het mooiste effect van de hormonen is iets onverwachts: het heeft me zelfvertrouwen als vrouw gegeven. Ik merk dat ik me echt fysiek als vrouwelijk begin te ervaren en dat geeft me op de één of andere manier kracht.

Tot dusverre probeerde ik me op straat genderneutraal te presenteren, wat weinig hielp, want ik werd alsnog aangestaard. Maar afgelopen zondag was ik het zat. Ik voel me gewoon heel fijn in mijn kokerrokje, heb er gelukkig ook de benen en billen voor en ben fijn dwars door Rotterdam in tram en metro gegaan. Hoewel ik "all out" ging en zeker nog niet passabel ben, werd ik geen seconde aangestaard. Ik bewoog me ook wat minder angstig en schichtig, vermeed geen blikken met mensen meer en ik merk dat als je die houding aanneemt, dat je met veel meer wegkomt. Het hielp denk ik ook dat mijn eigen haar eindelijk op lengte is en ik geen pruiken meer hoef te dragen.

De terugweg gooide een beetje roet in het eten, want een Antilliaanse man ging me op het metrostation achternalopen en schreeuwde me een keer of tien "puto" toe. Maar zelfs dat mocht de pret niet drukken. Nog niet zo lang geleden was ik van zo'n voorval drie dagen van slag geweest en nu gleed het me langs de koude kleren af. zo'n man die je probeert te versieren als hij alleen is en je uitscheldt als hij met zijn vrienden is.. tja...

Begin september had ik gepland om met mijn real life fase te beginnen. Dan presenteer ik me ook voor het eerst vrouwelijk op mijn werk, heb dan een kickoff meeting met de klant en vertegenwoordigers van hun reclamebureau en ben ik voortaan ook in een professionele context Naomi. Volgens mij ga ik het aankunnen.

[Nate_0]

Gefeliciteerd!!!!!! En heel veel success met het beginnen van je real life fase. Spannend

(En niets aantrekken van dat soort gasten, die roepen obscene dingen naar iedere vrouw die langs komt. Lekker geen aandacht geven, dan is de lol er voor hen ook van af.)

[Emma]

Goed zo!

Ik kan me de eerste keer dat ik vanuit een bouwvakkersbusje werd nageroepen ook nog wel herinneren. 14 februari 2014, Amstelveenseweg, Amsterdam. Kwam net bij poli K vandaan en was op weg naar een Valentijnsactie waar ik voor was uitgenodigd. Ik had een centimeter plamuur op mijn gezicht tegen de baardschaduw, en was op Poli K mensen tegen gekomen die ik in eerste instantie niet eens als T had herkend. Mijn zelfvertrouwen was nog niet helemaal optimaal dus, tot ik besefte dat ik echt wel als vrouw werd nagefloten...

[3B67-A22C]

Helaas is "puto" de mannelijke vervoeging van "puta"

[Nate_0]

Helaas is "puto" de mannelijke vervoeging van "puta"

dat had ik niet door, sorry Naomi.. zullen we het er gewoon op gooien dat die gast het verschil ook niet weet?

[Emma]

Dat komt nog wel goed, naarmate je zelfvertrouwen groeit, groeit ook je stijl en presentatie... Er zit alweer een heel verschil tussen je avatar hier en de foto van afgelopen weekend in de keuken op FB. Komt echt goed.

[3B67-A22C]

Dankjewel Emma. Ik begin mezelf te herkennen op afbeeldingen, maar ben er nog lang niet. Een vriendin die goed is met de camera maakte een hele serie van me afgelopen zondag bij transcafé Rotterdam, maar vind mezelf dan toch nog de armen van een oosteuropese gewichtshefster op anabolen hebben, hoekige kaken, ik zie vooral wat er allemaal nog moet gebeuren. Probeer een voorbeeld te nemen aan de lichaamspositiviteit van Hari Nef, een trans in transitie die ook nog lang niet passabel is, maar daar geen enkele boodschap aan had en inmiddels op de Catwalk loopt voor Gucci. Ze speelde ook dat Berlijnse meisje in Transparent seizoen twee.

Ik probeer te vieren wie ik ben en hoe ik er nu uitzie, want ook transen hebben hun eigen, heel specifieke vorm van schoonheid, zelfs als ze niet passabel zijn. Rationeel weet ik dat, maar gevoelsmatig ben ik daar nog niet. Van mijn vriendje mag ik mezelf niet meer afzeiken, want hij vindt dat ik zijn smaak daar ook mee afzeik. Hoe dan ook, tijd voor een nieuwe avatar

[Nate_0]

Dit gaat heel bizar klinken, maar je foto geeft me op de een of andere manier kippenvel?

Ik zie de vrouwelijkheid, en toch nog een stukje masculiniteit (wie je wordt en wie je was, maar geen van beide), maar ook je expressie is zowel nadenkend als enigzins blij (zo komt het in ieder geval op mij over). Doet me denken aan de foto's van transen uit de jaren '60, hoewel dat ook komt door de stijl (van je haar, je kleding, je pose) en het feit dat het zwart/wit is. Heel erg mooi, krachtig in je zelf-zijn (of zelf-worden).

[Elise]

Ik vind het ook een erg mooie foto Naomi! Een vriendin die zo'n talent heeft voor foto's maken moet je te vriend houden trouwens. Altijd handig

[Hakuna]

Ik herkende dit ook, maar sinds een jaar ofwat wordt ik steeds minder aangestaard en heb de indruk dat de meeste mensen uit mijn omgeving niet anders meer weten dat ik als vrouw gekleed door het leven ga. Dan kom ik nog uit een klein dorp waar veel mensen inmiddels weten dat ik als transgender door het leven ga en daar ook openlijk voor uitkom. Zelfs naar Amsterdam in de volle trein wordt ik totaal niet vreemd meer aangestaard door mensen. Schijnbaar zien veel mensen mij toch als een lange slanke vrouw met heel lang eigen haar. Het is meestal mijn lange vlecht die de aandacht trek, maar dan wel op een positieve manier ervaar ik. Ook in de tram naar het VUmc en in de binnenstad van Amsterdam wordt ik nergens nagekeken, ook niet toen ik met mijn korte jurkje uitgebreid over het museumplein liep (waar de bekende musea liggen) in vol ornaat. Denk dat mijn uitstraling en het meer zelfverzekerder voelen hieraan bij hebben gedragen en dat ik aan de HRT begonnen ben dat een positieve boost geeft aan mijn zelfvertrouwen

En ik draag best wel gewaagde kleding zoals fluwele jurkjes icm strikvestjes in de iets alternatieve gothic stijl en leggings die mijn figuur goed accentueren. Maar kan zulke kleding op mijn figuur dan ook heel goed hebben.