'Ik ben een vrouw met een piemel, nou en?' RTL nieuws

[Elise]

Een jongetje, met 'alles erop en eraan'. Zo werd Maya Posch (33) geboren. Maar in haar puberteit kwamen de grote twijfels. "Ineens kreeg ik menstruatiepijn en borsten." Maya blijkt interseksueel: iemand met zowel mannelijke als vrouwelijke uiterlijke kenmerken......

http://www.rtlnieuws.nl/gezondheid/ik-b ... mel-nou-en

[Marcella]

Gedeeltelijk herken ik mijzelf ook in het verhaal. Tot nu toe willen artsen mij echter niet onderzoeken (of ik een vagina, baarmoeder en zo heb), ondanks dat ik zelf ook jarenlang onverklaarbare pijn heb in dat gebied.

"Je hebt een piemeltje, dus je bent een man." "Je bent een aansteller." "Het zit tussen de oren." Dat is het enige dat ik te horen heb gekregen al die jaren.
En misschien zijn de pijnklachten inderdaad wel van iets anders, wat men niet kan vinden, en heb ik geen vrouwelijke geslachtsorganen. Maar dat weten we pas zeker nadat een en ander onderzocht is.

Maar bij een ding zitten de dokters er in ieder geval naast: ik ben een vrouw. Ondanks die worm tussen mijn benen.

Marcella

[Lucille]

Je voeld je een vrouw, dat kunnen ze niet van je afpakken Marcella. Maar de aanhouder wint is het spreekwoord. Je moet er gewoon op staan dat je wordt onderzocht.
Succes Marcella.

[andreagen]

Marcella, je bent zoals je je voelt, dus een vrouw. Is het teveel gevraagd voor je huisarts, of ze eens een echo willen maken van je buik, als je er zoveel pijn hebt? Hopelijk luistert je huisarts eens naar je wens. Liefs Andrea.,

[janine2363]

Gedeeltelijk herken ik mijzelf ook in het verhaal. Tot nu toe willen artsen mij echter niet onderzoeken (of ik een vagina, baarmoeder en zo heb), ondanks dat ik zelf ook jarenlang onverklaarbare pijn heb in dat gebied.

"Je hebt een piemeltje, dus je bent een man." "Je bent een aansteller." "Het zit tussen de oren." Dat is het enige dat ik te horen heb gekregen al die jaren.
En misschien zijn de pijnklachten inderdaad wel van iets anders, wat men niet kan vinden, en heb ik geen vrouwelijke geslachtsorganen. Maar dat weten we pas zeker nadat een en ander onderzocht is.

Maar bij een ding zitten de dokters er in ieder geval naast: ik ben een vrouw. Ondanks die worm tussen mijn benen.

Marcella

Ik heb in Nederland & in België gewoond (ondermeer) en als er een verschil is tussen Nederland en België aangaande (huis)artsen en ziekenhuizen dan is het wel de bereidwilligheid om te luisteren en de menselijkheid van de benadering naar de patient.

In Nederland was het (voor mij) zo duidelijk, dat de (huis)arts je ziet als een niet altijd gewenste onderbreking van zijn dag en waar hij een tijdslot van precies 15 minuten voor opzij heeft gezet. En in die tijd kijkt hij/zij eerder naar zijn computer scherm om te kijken wat hij/zij al denkt te weten, niet om te praten wat hij/zij niet weet. Dit klinkt wat onvriendelijk, maar dit was toch echt mijn gevoel. Voorbeeld.

Door verhuizingen tussen landen was mijn partner de periodieke controle voor baarmoeder hals kanker misgelopen. Haar Nederlands was nog niet tip-top, dus ik ging mee om e.e.a. uit te leggen en/of te vertalen.

De (huis)arts in kwestie keek op zijn scherm en zij: "Volgens mijn gegevens is deze controle niet nodig" Dus ik leg uit: We komen net uit het buitenland, we staan niet in Uw systeem. Hij herhaalt eenvoudigweg: "Nee hoor volgens de gegevens is het niet nodig."

Ik: "OK, ik kan het ook anders uitleggen. Als wij hier zijn, stuurt U ons toch een rekening voor het consult? Ja, dus wij zijn klant en opdrachtgever en U de leverancier en uitvoerder? Dus bij deze, U voert de controle uit en stuurt ons gewoon de rekening."

Dit was ook onvriendelijk, had het liever niet zo gedaan, maar het punt was. Die man had gewoon geen zin. -on-ge-lo-fe-lijk-. In België praat je met de arts en ja, je verwacht geen wonderen (mijn partner heeft een aandoening waar uiteindelijk ook 2 jaar zoeken voor nodig was om uit te vinden wat er was), maar er is dialoog en interesse van de arts.

Ik begrijp ook wel dat artsen ook wel geconfronteerd worden met mensen die (foutieve) self-diagnoses maken of hypochondries kunnen zijn, maar des te meer reden om goed te praten en juist niet mensen af te wimpelen. In Nederland om dat te doen, merkte ik dat je dan soms behoorlijk op je strepen moet staan. Jammer, maar zo moet het dan maar.