Voor mij zo!

[Alexandra]

Zwaar... zwaar, zwaar, zwaar.

Ben er eentje van extreme genderdysforie. Ik zit aan het einde van de schaal.

Meer kan ik er echt niet van maken. Suïcidaal, en ben dat nog steeds. Talloze operaties helpen mij wel... een beetje. Ik zal nooit 100% gelukkig zijn, want de rest van mijn lichaam blijft hetzelfde. Misschien 50% gelukkig. Waarvan 40% door de operaties. Psychologisch kan ik mezelf in een hemel denken, maar mijn lichaam blijft in de hel. Ze kunnen veel met operaties, maar het zal nooit zijn zoals het hoorde te zijn. Je kunt een vaas stuk gooien en weer lijmen, maar de barsten blijven voor altijd zichtbaar en voelbaar. Je blijft breekbaar, gevoeliger en kwetsbaarder...

Ik kan nooit kinderen krijgen. Ik moet altijd weer iets uitleggen, iets vertellen of verklappen. Als je dat niet doet, dan ben je een leugenaar en probeer je mensen te bedriegen. Vertel je het wel, dan willen ze je ineens niet meer kennen. Langzaam vertrekken ze, een voor een... tot je alleen jezelf nog hebt.

Het voelt als overleven, elke dag weer. Soms goede dagen, dat wel. Geluk voelen bestaat uit kleine momenten. Maar de grondtoon van mijn leven blijft mineur... zielig, ja, zo voel ik me. Sterk zijn, dat ben ik wel. Moedig, dat ook... maarja, ik moet er wel mee zien te leven, en voor complimentjes koop ik geen geluk...

[Anon20190501]

Ik moet altijd weer iets uitleggen, iets vertellen of verklappen. Als je dat niet doet, dan ben je een leugenaar en probeer je mensen te bedriegen.

Euh, hoezo en waarom?

[Jer158]

Heftig, Alexandra!

[Anon20180730]

op een bepaalde moment besef je dat je niemand anders kunt zijn dan degene die je altijd al was ..

[Anon20180311]

op een bepaalde moment besef je dat je niemand anders kunt zijn dan degene die je altijd al was ..

Hoi Irene,

Het is ook niet de bedoeling om iemand anders te zijn, ongeacht het aantal mogelijke (niet verplichte) operaties.

Maar net meer degene te zijn die je eigenlijk al altijd was.

Grtz Nick

[Alexandra]

Een transitie kan ook mislukken... daar horen we weinig over, daar zien we niks over. We willen alleen succes verhalen horen. Peuren in het donker houden we niet van. Over zelfmoord praten we liever niet.

3 operaties verder en ik voel me nog steeds niet gelukkig... de reden? mensen zien nog steeds aan me dat ik trans ben. ondanks een gezichtsoperatie.. Mensen behandelen me nog steeds niet als vrouw. Ondanks alle programma's. Hij is een Zij, daar zien we vrolijke en gelukte transmensjes... Geslacht, daar zien Ryanne die nergens een f*** om lijkt te geven of mensen denken dat ze het een of het ander is, en het allemaal prima lijkt te vinden. Dan is er zo iemand als mij die daar weer tussen in zit. Die op bruggen staat om ervan af te willen springen. Die wel ergens om geeft. Die een transitie gewoon zwaar vindt. Die geen relatie kan krijgen, want niet lesbisch, en welke man wil nu een omgebouwde kerel? Die geen familie meer heeft, geen vrienden en vriendinnen. Want, te moeilijk! op een vrouwenavond van mijn vorige werkgever werd ik niet uitgenodigd.

Zit hier in eenzaamheid... en daar staan geen camera's bij. Want dat is te realistisch, komt te dichtbij. Is eng. Houden we niet van. Is geen vermaak. Stoppen we weg. In plaats van liefde te geven sturen we er een leger psychologen op af. Of medicijnen. Of politie.

Maar ik ben er wel. Nog wel. Dat wel. Maar voor hoe lang. Dat weet ik niet.

Een transitie heeft mij niet geholpen... het heeft me meer problemen gebracht dan dat er zijn opgelost.

Er zijn voor mij nog maar drie oplossingen:

1. nog meer operaties zodat anderen het accepteren, mezelf buigen binnen de bandbreedte van wat vrouwelijk wordt gevonden.
2. accepteren dat men het niet accepteert, en ergens op de rand van de maatschappij functioneren en een zielig viooltje bespelen (doe ik nu).
3. niet accepteren dat men het niet accepteert, en eruit stappen.

Ja, ik laat het nogal over aan wat anderen van mij denken inderdaad... maar dat doet iedereen. Als je wordt geaccepteerd dan stel je je deze vraag niet eens. Je bent gewoon vrouw of man, niemand twijfelt, iedereen accepteert dat... bij mij niet. Dus wat zou jij dan doen... is geen vraag hoor, meer een gedachte...

[Anon20180311]

Hoi Alexandra,

Mijn transformatie, liep ook niet over rozen ( zware complicaties, met meerdere correctie operaties, dubbele nieuwe tepelconstructie, met tepel tatoeage, bloedingen, enz,...).

Maar had ik de weg der GD niet gevonden, dan was ik nooit lid kunnen worden van dit forum. Had ik nooit mijn vriendin gekend en had in zeker deze woorden niet geschreven, want ik was er gewoon niet meer.

Met andere woorden: het is idd geen mirakel oplossing, maar wel een dankbare nood oplossing voor velen onder ons.

Grtz Nick

[Tanja]

Het vervelende van internet is dat je daar vrijwel alleen de mooie en tevens geslaagde transities ziet en leest.
Weliswaar ben ik nog steeds niet zover als jij maar ik heb ook met regelmaat het gevoel dat het met mij niks wordt.
Donderdag ben ik dan weer eens naar iets toe geweest, had me in het nieuw gestoken en volledig als mezelf naar iets wat sommigen verafschuwen.
Ik was wederom toch weer te nieuwsgierig en had best een aardige avond. Relatief veel T dames , cis dames en mannen. Aandacht genoeg van de mannen maar daar ging ik niet op in want die wilde..... en ik niet.
Kwam in gesprek met een tweetal cis dames en die verzekerde mij dat ik er zeker uitzag als een dame.
Geen groot, breed geschouderd lichaam, juist hoge jukbeenderen en smalle slanke armen.
Moest wel een keer mijn wenkbrauwen epileren en iets minder opvallend gekleed gaan.
Rokje was erg strak en mijn heels te hoog
Mijn haar (geen pruik) had ietsie meer een vrouwelijk karakter mogen hebben (kan ook bij kort haar dus) en dat werd dmv haarlak even geregeld
Ik gaf juist aan dat ik mijn smalle, lange gezicht erg mannelijk vond maar beiden spraken dit erg tegen.
Gaf me toch wel een fijn gevoel om juist onder cis dames geaccepteerd te worden als één van hun en neem hun tips dan ook zeer ter harte.
Ging dus toch met een voldaan gevoel retour huis om mezelf helaas weer te moeten schikken in die andere rol.

Die momenten koester ik momenteel en dat zou jij misschien ook moeten doen.

[Alexandra]

Ik ga ervan uit dat wat ik voel, ook echt zo is. Mijn lichaam staat in de realiteit. Denken is iets virtueels... het loopt altijd achter de feiten aan. Of zoals Jules Deelder het mooi zegt: doen gaat het denken vooruit.

Depressief zijn, of voelen, is een reactie vanuit een oorzaak. De oorzaak is duidelijk, mijn gevoel en lichaam laat weten wat er mis is: ik word niet overal geaccepteerd. De mens is een groepsdier, en alles wat afwijkt wordt min of meer altijd verstoten. Gebeurt ook in dé natuur., afgezien dat wij ook de natuur zijn natuurlijk...

Wat heeft men liever, een jonge frisse geurige roos? een verwelkte roos, of een plastieken roos? leuk voor het decor, maar daar houdt de vergelijking wel op.

Ik denk dat het een kwestie is van accepteren van de realiteit, en om die realiteit dragelijker te maken, kunnen we gebruik maken van hormonale en operatieve mogelijkheden. Het feit blijft dat ik niet alles kan veranderen. Ik zal nooit 100% zijn zoals ik hoorde te zijn. De natuur heeft naar mijn idee een foutje gemaakt. En dat is jammer, maar het is niet anders.

Ik kan het dus alleen dragelijk maken... maar een normaal leven, zie ik helaas niet voor me...

[Anon20190122]

Tja dat accepteren heeft mij bijna 20 jaren en een zware burnout gekost tegenwoordig heb ik schijt aan iedereen en leef mijn leven hoe ik het wil!