Coming out bij mijn zus: ik wil het wel maar ik kan het niet

[Wijs_Berg_Heide]

Het duurt nu al maanden, zo lang neem ik mezelf voor om het hoge woord eruit te gooien bij mijn zus. Nu de nood heel hoog voelt - ik sta op ontploffen en wil/kan niet langer doen alsof - zit ik ook nog in dubio over op wat voor manier ik dit kan doen.

Elke keer als ik me voorneem het "gewoon" te doen en hier van tevoren o zo zeker over ben, eindigt het telkens in een teleurstelling: het lukt me 'gewoon' niet. En dan is mijn kans weer voorbij.
Net als toen ik uit de kast probeerde te komen als gay - hier heb ik twee jaar over gedaan (tussen mijn 16e en 18e jaar). Telkens halverwege mijn zin krabbelde ik terug, en dit twee jaar lang. Om gek van te worden.

Inmiddels weet mijn therapiegroep het (ook maanden over gedaan). Uiteindelijk lukte het me doordat ik anders niet genoeg uit mijn behandeling haal voor mijn idee, het doel van de behandeling in de groepstherapie is dat ik mentaal sterker word en communicatie/gedachten/gevoel (bij mezelf en de ander) beter ga begrijpen. De reacties waren ontroerend en goed. Daarna kreeg ik zelfs nog een berichtje van iemand uit de groep dat het allemaal oké is en dat die persoon het zelfs heel knap van me vindt. Dit heeft mij gesterkt en zekerder gemaakt, maar schijnbaar niet sterk genoeg.

Het voornemen was dat na de groep mijn zus aan de beurt is. Zij is erg tolerant en doet zelfs een scriptie over transgenders. Door dat laatste voel ik mij huichelachtig, ze heeft mij namelijk gevraagd of ik TG's ken. En ik zeg gewoon niks.
Het idee dat zij een vermoeden heeft is er, al zegt ze soms dingen waardoor ik daar weer aan twijfel ("je ziet eruit als een meisje hoor" - "kan me niet voorstellen dat iemand jou voor man aanziet" etc.) maar het zou ook wat voor haar zijn om me op deze manier uit de tent proberen te lokken.

Goed, lang verhaal, niet alleen omdat ik advies zou willen maar ook om het van me af te schrijven en met jullie op dit forum te delen.

Iemand gaf mij de tip dat als het echt niet lukt om het face to face te doen, om mijn zus te bellen. Alleen ben ik bang hier spijt van te krijgen doordat ik dan geen "live" reactie krijg en eventueel een mooi moment (de verwachte/verlangde positieve reactie) van het begin van mijn leven moet missen.

Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer twijfel. Heeft iemand een tip voor me? Of gewoon een reactie? Ik ben ook benieuwd naar jullie verhalen. Alle reacties zijn welkom!

Groet, Jules

[Tenger_Ree_Zeehond]

Begin met, "Ik ben je hulp nodig, ik kan het niet alleen." Op die manier begon ik ook ongeveer.

[Wijs_Gracht_Moeras]

Hey jules!
Ik loop momenteel een beetje met hetzelfde gevoel rond. Heb gisteren eindelijk eens een berichtje durven te versturen naar een van mn beste vriendinnen, of die mij ergenst mee zou kunnen helpen. Dit mede doordat ik zwaar gepusht door iemand werd. Nu heb ik echt een super lieve reactie van haar terug gehad en durf ik er eigenlijk verder ook nog niet op in te gaan. Ook omdat ik twijfel over of ik het face to face wil/durf te doen of dat ik het bij een whatsappje zou moeten houden ofzo.

Ik heb over dat eerste berichtje ongeveer 1 week gedaan. En dat was dan een week van dagelijks zo'n 2 uur naar mn telefoon staren van moet ik het nou wel of niet doen. Of hoe zal ik het schrijven. Ben al super blij dat ik uiteindelijk dat berichtje heb kunnen versturen. En hoop dat ik er ook snel op verder durf te gaan.

Xx noa

[Lila_Klif_Mol]

Door dat laatste voel ik mij huichelachtig,

Er zijn personen die het nooit uitspreken tegen hun echtgenoot/echtgenote . Hoe moeten die zich dan voelen. Je hierover uitspreken kan zo moeilijk zijn dat het niet doen niet als huichelachtig omschreven mag worden, wel jammer, dat wel.

maar het zou ook wat voor haar zijn om me op deze manier uit de tent proberen te lokken.

Daar lijkt het wel op. Ik ken haar natuurlijk niet en weet niet op wat voor manier zij dat gezegd heeft, maar lijkt er toch wel erg op dat ze je een duwtje in de goede richting probeert te geven. Ik zou dit in ieder geval als een positieve hint opvatten.

[Fier_Reiger_Zeehond]

Je hebt niets gezegd, dus de kans is redelijk dat ze dat al als hint heeft opgevat. En je zou haar natuurlijk een briefje met de woorden kunnen geven, zodat je ze niet daadwerkelijk hoeft te zeggen maar het wel persoonlijk is en je er bij kunt zijn terwijl ze het leest.

[Wijs_Berg_Heide]

Heb gisteren eindelijk eens een berichtje durven te versturen naar een van mn beste vriendinnen, of die mij ergenst mee zou kunnen helpen. Dit mede doordat ik zwaar gepusht door iemand werd. Nu heb ik echt een super lieve reactie van haar terug gehad en durf ik er eigenlijk verder ook nog niet op in te gaan. Ook omdat ik twijfel over of ik het face to face wil/durf te doen of dat ik het bij een whatsappje zou moeten houden ofzo.

Hi Noa, wat shit dat je in een zelfde soort gevoel zit. Erg knap dat je die eerste stap - dat berichtje sturen - al gezet hebt, en super fijn dat ze zo lief reageerde. Dat wil al heel wat zeggen lijkt me! Hopelijk geeft je dat de nodige extra moed.

En dat was dan een week van dagelijks zo'n 2 uur naar mn telefoon staren van moet ik het nou wel of niet doen. Of hoe zal ik het schrijven

Zo herkenbaar dit...

Ben al super blij dat ik uiteindelijk dat berichtje heb kunnen versturen. En hoop dat ik er ook snel op verder durf te gaan.
Xx noa

Dat hoop ik ook voor jou! Ik duim voor ons beiden dat het lukt. Liefs, Jules

[Wijs_Berg_Heide]

Door dat laatste voel ik mij huichelachtig,

Er zijn personen die het nooit uitspreken tegen hun echtgenoot/echtgenote . Hoe moeten die zich dan voelen. Je hierover uitspreken kan zo moeilijk zijn dat het niet doen niet als huichelachtig omschreven mag worden, wel jammer, dat wel.

Dat is waar Dieuwertje, wel denk ik dat het nog een pak lastiger is wanneer iemand al getrouwd is om hiermee over de brug te komen. Dus dan vind ik het zeker begrijpelijk. Ik hoop niet dat ik jou of een ander een rotgevoel bezorg met die uitspraak van mij. Had ik wat beter over na moeten denken... mocht dat het geval zijn: sorry!

maar het zou ook wat voor haar zijn om me op deze manier uit de tent proberen te lokken.

Daar lijkt het wel op. Ik ken haar natuurlijk niet en weet niet op wat voor manier zij dat gezegd heeft, maar lijkt er toch wel erg op dat ze je een duwtje in de goede richting probeert te geven. Ik zou dit in ieder geval als een positieve hint opvatten.[/quote]
Dankjewel voor je reactie hierop! Dit maakt mij iets minder aan het twijfelen. Ook al ken je mijn zus niet, een objectieve blik is mij net zo goed veel waard!

[Wijs_Berg_Heide]

Je hebt niets gezegd, dus de kans is redelijk dat ze dat al als hint heeft opgevat.

Oepsie, hier had ik nog aan kunnen toevoegen "niets gezegd over mezelf", want ik heb haar wel tips gegeven om het via transgendergroepen op bijv. facebook te proberen. Voelde mij hierdoor dus extra schuldig: dat interview had ze ook bij mij kunnen afnemen...

En je zou haar natuurlijk een briefje met de woorden kunnen geven, zodat je ze niet daadwerkelijk hoeft te zeggen maar het wel persoonlijk is en je er bij kunt zijn terwijl ze het leest.

Dankjewel voor deze tip! Dit lijkt me een goede manier. Wel eng, maar minder eng dan het al pratende te doen.

(sorry als dit draadje nu lastig/chaotisch te lezen is door al mijn gequote )

[Lila_Klif_Mol]

Ik hoop niet dat ik jou of een ander een rotgevoel bezorg met die uitspraak van mij. Had ik wat beter over na moeten denken... mocht dat het geval zijn: sorry!

Nee, geen rotgevoel, probeerde eerder jou van een rotgevoel af te helpen.

[Wijs_Berg_Heide]

Gelukkig! Want dat is nooit de bedoeling. En dankjewel voor de poging mij van het rotgevoel af te helpen, is lief!