. Ik wil namelijk reacties, en geen overbodige geheimhouding voor wie dan ook.Feit is dat ik vrij snel in dit forum (en chat) gesprongen ben, mede om het op gang te helpen omdat een aantal mensen die ik graag mag (en eentje zelfs meer) het heeft opgezet, en ik graag wilde dat het van de grond kwam. Misschien tegen beter weten in had ik de hoop dat dit nu eens een forum zou worden waar iedereen met een gender-issue tot haar of zijn recht zou komen.
Nu, een aantal maanden later ben ik tot de conclusie gekomen dat het opnieuw niet werkt. Dat de algemeen geaccepteerde dogma's van de transseksueel ook hier de overhand hebben. Dat er misschien wel anderen zijn die meelezen, zelfs af en toe iets posten of ergens op reageren, maar dat het toch hoofdzakelijk het zoveelste meldpunt of de zoveelste laatste strohalm is voor de wanhopige transseksueel. Daarmee voel ik me er niet meer echt thuis. Niet dat ik geen gevoelens die richting uit zou hebben, integendeel maar die heb ik wel degelijk. Maar daarnaast blijf ik ook realistisch. Ik ben niet als zodanig geboren, en zal dus ook nooit volledig tot de "gewenste" deelgroep behoren. In alle tijd dat ik er mee bezig ben zijn er voldoende obstakels geweest die mij aan dingen hebben doen twijfelen. Na de ontdekking en de euforie over het mogelijke eindresultaat kwamen die obstakels dan ook al snel op in mijn hoofd en moest ik me gaan afvragen of het het allemaal wel waard zou zijn. Twijfels dus. En een twijfel is bij mij een "nee", een vasthouden aan een situatie die me al bekend is, en daarmee een voorlopig besluit om nog niet te kiezen voor iets waarvan ik niet alle gevolgen kan overzien. Sinds die tijd heeft mijn leven zich gekenmerkt als een zoektocht naar een balans. Een balans tussen degene die ik was, en degene die ik denk dat ik zou willen zijn. Gelukkig ook een zoektocht waarin ik meermalen die balans voor een periode heb gevonden. Op dit moment zelfs al geruime tijd. Maar te weinig lees ik dus over anderen die dat ook gevonden hebben, of daarnaar zoekende zijn zonder de "traditionele" eisen die transseksualiteit aan iemand zou stellen. Te weinig mogelijkheden dus om de problematiek te bespreken met anderen. Want deze manier van leven heeft wel degelijk haar eigen probleempjes. Dingen waar ik niet blij mee ben, die ik anders zou willen zien. Maar niemand dus die daarin mee kan gaan. Volgens de dogma's ben ik een lafaard, iemand die geen keuze durft te maken, en daarmee dus niet iemand met een serieus genderprobleem. Terwijl volgens mij het bewust niet maken van een keuze ook een keuze is. En ik wel degelijk vind dat ik een genderprobleem heb. Een probleem dat alleen van een totaal andere orde is dan hetgeen ik hier de laatste tijd lees. De balans tussen (veel) meisje en (weinig) jongetje is er, en daar kan ik op dit moment goed mee leven. Komen er nieuwe inzichten zal dat wellicht veranderen, maar dat is iets wat pas dan aan de orde komt. Overigens ben ik de gehele periode dat ik er mee aan de slag ben gegaan nooit gestopt met leven. Het heeft nooit op dusdanige wijze mijn leven beinvloed dat ik niet meer blij en gelukkig kon worden van de dingen en gebeurtenissen om me heen. Ook daar voel ik me overigens hier vaak eenzaam in.
Maar al met al.........het lijkt er op dat het ook hier weer een beetje "op" voor me is. Dat ik hier niet vind wat ik zoek, en dat het dus tijd is om weer verder te gaan. Misschien wel tijd om het gendergebeuren die positie te geven die het hoort te hebben, namelijk het laten voor wat het is, en vooral door te gaan met leven zoals ik het graag wil. Misschien ook komen anderen, die ook op zoek zijn naar hun balans, of die misschien gevonden hebben, eens uit de kast, en vind ik eindelijk het klankbord wat ik zoek. In dat geval is er van famous last words geen sprake.
BTW: Ik neem niemand iets kwalijk, heb aan niemand een hekel, iedereen is zoals hij of zij is. Sommige mensen die op deze site actief zijn wil ik graag tot goede kennissen rekenen, misschien zelfs wel tot meer. Dat wil alleen niet zeggen dat het stuk waarvoor ik hier zou moeten komen. Het bespreken van mijn problematiek, en het zoeken naar oplossingen daarvoor, met jullie zou kunnen delen. Domweg omdat velen van jullie anders in elkaar zitten dan ik, en het dus soms moeilijk is om elkaar te begrijpen.
Claudia
