Wachttijd-survivalgids

[KeepzD]

(geen idee of ik dit op de goede plek post, ik vond van wel.. Mocht het toch in het verkeerde topic staan, aub een verplaatsje van de mods? )

Hoi!
Aangezien er aardig lange wachttijden zijn voor het VU en ik verwacht dat dat bij Stepwork (helaas) ook steeds langer wordt, zijn er vast wel mensen die toe zijn aan een how-to-survive-my-wachttijd! (en ja, daar hoor ik zelf ook bij).

Heeft er iemand tips om de wachttijd dragelijk te houden voor jezelf?
Wat ik zelf heb gemerkt:
- Ander ondergoed gaan dragen doet heel veel met je zelfvertrouwen en gevoel, ook al ziet niemand het.
- Een binder dragen (al is het alleen thuis) kan je op die momenten een positieve stimulans geven.

Zijn er meer mensen met tips? Mag groot, klein of er tussenin zijn.. Alles om die wachttijd te overbruggen!

[Gwenda]

Ik heb er ook een paar:

Voor mtf
- je teennagels lakken
- je nagels iets langer dragen dan normaal

Voor allen
- je haardracht aanpassen richting je wens geslacht

[Marica]

Voor FtM
- De 'baard' scheren oefenen
- Boeren laten
- Aan je zak krabben
- Married with Children gaan kijken hoe rolmodelman Al de fijne kneepjes van het man zijn uitlegt https://youtu.be/rgDtgyzVZYk
- Wijdbeens gaan zitten
- WC bril omhoog laten staan.
- Aan je achterste krabben in het openbaar.

[Benjamin]

Voor ftm:

Ga je verdiepen in stijl. Mannen mogen tegenwoordig stijl hebben. Ik ben zelf geen ftm maar mijn mannetje in mezelf groeit van nadenken over wat mooi is, wat fijn en mannelijk voelt. Websites van The Sartorialist en Esquire zijn favoriet. Verdiep je ook in de mannelijke psyche. Als vrouw leer je wel over hoe je als vrouw psychisch lekker in je vel kan steken, maar als man moet je dat opnieuw leren. Want niemand heeft je dat geleerd.

Zoals Keepz zei, ondergoed is ook echt een aanrader. Je voelt je lekkerder in een fijne onderbroek.

[Marica]

Het lopen is ook anders. Ik heb uren naar vrouwen zitten kijken naar hoe ze lopen, hoe ze stilstaan, hoe de armen te houden. Je kan er zoveel uithalen. Ga dus mannen kijken, en oefen het lopen. De armen meestal met de ellebogen iets naar buiten gedraaid, en de onderarmen iets naar binnen. ( vrouwen doen dit precies andersom)
Let op de spraak, minder melodieus dan vrouwen, oefen dit.

Ik sta ook op de wachtlijst bij Stepwork ( nog 2 maanden wachten)

[Ender]

Ik gebruikte de tijd vooral om te wennen dat ik "man mag zijn". Ik leefde die tijd ervoor in soort van niemandsland, wilde absoluut geen vrouwelijke uitstraling oid, maar was ook overtuigd dat mannen vrouwen alleen maar als seks-object zien, dus wilde eigenlijk van geen van beide geslachten aandacht.
Duurde even voordat het tot mij doordrong dat ik ook "man mocht zijn". En dat dat echt niet betekent dat ik vrouwen als seks-object ging zien oid, maar dat ik stukje bij beetje meer mezelf mocht zijn. Klinkt misschien een beetje raar. Ik was altijd zo onzichtbaar mogelijk, toonde zo min mogelijk emoties, viel zo min mogelijk op. Dat stukje gewaarwording was voor mij wel een proces van zo'n anderhalf jaar.
Daarna "het vertellen". Ook super spannend. Eerst iemand verteld die ik nog kende van een therapiegroep die afgerond was, super eng natuurlijk, maar dit was een soort van "safe" persoon want deze kwam ik in het dagelijks leven niet tegen, dus maakte ook niet zo heel veel uit hoe deze zou reageren. Test-persoon, als het ware. Ze reageerde super goed trouwens.

Vanaf dat punt kleine stapjes gemaakt. Voor het eerst met een transgender-persoon afgesproken. Meer en meer mensen verteld (in fasen werkten voor mij het beste, van mensen die veraf staan naar binnen toe). Aanmelden op dit forum was ook een hele goeie (nooit geweten dat er ZO VEEL mensen zijn die ongeveer met hetzelfde zaten als ik, ik snapte die wachttijden al niet maar toen ik hier kwam viel het kwartje ).En ja, vanaf dat punt kleine stappen. Het werd voor mij een soort van "hoe kom ik dichterbij hoe ik mezelf voel/altijd al heb gevoeld, hoe ik wil/hoop dat de wereld mij ziet" zonder de illusie te hebben dat men mij zonder hormonen correct zouden genderen.

Praktisch: had nooit gedacht dat een binder dragen mij zo'n euforisch gevoel zou geven. En een herenkapsel deed mij ook erg goed. Daarna *echte* herenkleding (was eerder androgyn) en deo, en een "I-don't-give-a-****-about-what-you-think-about-me"-attitude voor de mensen om mij heen. Wist wel dat ik niet passabel was, dat verwachtte ik ook dus werd daar ook niet boos om, had zoiets van "dat komt nog wel". (NB: dat kwam ook ).

Hopelijk heb je hier wat aan en ben ik niet te omslachtig

[Marica]

https://evajinek.kro-ncrv.nl/artikelen/ ... eid-denken

[Simon]

Ik merk dat ik het prettig vind om mijn nagels heel kort te houden, en met matte nagellak te lakken, aangezien mannen over het algemeen niet zulke glanzende nagels hebben. En natuurlijk je haar in een stijl waardoor je je helemaal jezelf voelt als je in de spiegel kijkt.

[Anon20190712]

Probeer afleiding te zoeken van het hele transgebeuren, gun jezelf als het ware een pauze, dat is enorm lastig, maar wel nodig, anders staat de komende jaren je leven alleen maar in het teken van iets wat later maar een klein onderdeel van je identiteit blijkt.

Verder is contact met andere transgenders prettig, klinkt misschien tegenstrijdig, maar juist omdat bepaalde zaken voor een ‘lotgenoot’ vanzelfsprekend zijn hoef je dan niet keer op keer uitleg te geven en zo kan je jezelf pauze gunnen van het stilstaan bij het transgender zijn.

[Simão]

Waarom zie je het als wachttijd? Het is niet alsof iemand je tegenhoud in je gender expressie! Dat kan ten aller tijden. Alleen komt er op een gegeven moment een officiëler tintje aan en hulp en eventueel ook medische. voor je gender expressie op zich maakt het feitelijk niet zoveel uit waneer die komt, al is het natuurlijk wel ontzettend welkom in veel gevallen, dus ik snap dat iemand zich er op kan verheugen, maar je hoeft je er niet aan vast te klampen om jezelf te zijn.....