Hoe behandelen we zelf 'anderen'?

[Enquist]

Wij hebben een redelijke grote voortuin met een trampoline en veel bomen. Voor onze (3) kinderen is dat ideaal en ze spelen er dan ook graag. Het trekt ook veel andere kinderen uit de buurt aan. Gisteren was er weer een hele troep kinderen en ik vind dat erg gezellig. Er zijn oudere kinderen die het een beetje voor de jongsten opnemen, onze jongste is 2.
Er is echter ook een jongen in de buurt die erg druk is en ADHD heeft. Hij krijst veel en heeft al duidelijk de baard in de keel, hij is in de puberteit en heeft erg veel interesse in de meiden. Het probleem is een beetje dat hij de kleinsten wegjaagt en het draait er dan op uit dat de kleinsten naar huis willen.

Ik heb hem er toen op aangesproken en hem gevraagd weg te gaan. Wat hij deed.

Achteraf vraag ik me wel af of ik die jongen niet had kunnen vragen of hij wat rustiger aan had kunnen doen ipv hem weg te sturen. Als trans werd ik ook veel genegeerd en ben zelfs in elkaar geslagen, zou ik niet beter moeten weten en 'anderen' ook met respect behandelen?

[Martijn]

We zijn allemaal gewoon mensen. Ik ben me heel bewust van wat mensen mij aan doen en wat ik mensen aan doe. Maar toch ben ik ook wel eens hard voor mensen.

Bij elk dingetje dat we doen denken we niet altijd na en laat je het over aan je gevoel van dat moment en dat is helemaal niet erg. Als je je achteraf zoals jij doet maar realiseert dat je reactie misschien niet goed was. Misschien als je dat jongetje weer eens tegenkomt dat je het erover kunt hebben. Dat hij wel welkom is, maar wat de regels zijn van spelen in jullie tuin.

[Heleen]

Kinderen met adhd zijn geen 'drukke kinderen', maar kinderen die alle prikkels die zij krijgen niet meer aan kunnen. Er is veel te doen over de diagnose adhd, dus dat doe ik niet. Maar een kind dat terecht de diagnose adhd heeft gekregen, kàn niet even rustiger doen in dezelfde opgeving.

Ik zou hierover met de ouders praten. Zij kennen het jongetje langer dan jij en weten wat bij hem werkt en wat niet werkt. Misschien zijn zij er ook niet blij mee dar hij meedoet, omdat hij de uren daarna onhandelbaar is. Misschien is er wel een manier om het toch mogelijk te maken, doordat hij iets anders laat schieten en daardoor niet overprikkeld wordt. Tenslotte kan het helpen om een kind minder te voeden met enkelvoudige koolhydraten (suikers), die het druk zijn stimuleren.

Ik zou het jongetje hier niet alleen mee laten zitten. Vertel het aan de ouders (zodat zij weten wat hem dwarszit) en laat het inititatief aan hen om een oplossing te verzinnen als dat mogelijk is. Een kind met adhd vragen rustig te doen heeft geen zin.

[Irene_de_Vreede]

Achteraf gezien was het misschien diplomatieker geweest om hem eerst te vragen rustiger te doen, maar wellicht zei je intuïtie op dat moment wel dat dat toch niet zou hebben geholpen. Ik geloof dat het een normale reactie is en ik zie ook geen verband met transseksualiteit. Ik geloof ook niet dat je als minderheid die soms gediscrimineerd wordt, niet mag discrimineren (Ik vind dat niemand mag discrimineren en toch maken we er ons soms allemaal wel eens schuldig aan).

[Anon20180501]

Enquist schreef;

Achteraf vraag ik me wel af of ik die jongen niet had kunnen vragen of hij wat rustiger aan had kunnen doen ipv hem weg te sturen. Als trans werd ik ook veel genegeerd en ben zelfs in elkaar geslagen, zou ik niet beter moeten weten en 'anderen' ook met respect behandelen?

Ik vind het soms vreemd te horen dat een persoon die deel uitmaakt van een minderheidsgroep een ander persoon die er ook deel uitmaakt, maar dan van een andere minderheidsgroep, denigrerend, soms zelfs discriminerend, bejegent en/of bespreekt. Dan kan je zeggen dat je dat doet wat je juist verafschuwd als een ander dat bij jou doet of zou doen.
Is onze situatie te vergelijken met die van een puberende jongen met een zware stem en ADHD waardoor hij ongewild kleine kinderen in een speeltuin schrik aanjaagt?
De combinatie van 'puberen' en ADHD is niet uniek. Als je de dokters mag geloven lijdt ongeveer 1 op de 5 kinderen in de leeftijd tussen 13 en 18 meer of minder aan ADHD. Je hebt wel verschillende graden en typen ADHD en bijkomende stoornissen zoals Autisme maar ik ga het niet verder opdelen omdat dat verder niet bijdraagt aan wat ik eigenlijk wil zeggen. Ik vind dus niet dat je kan stellen dat omdat wij zelf ooit zijn of nog worden gepest om onze 'geaardheid' we anderen, zoals zo'n kind, niet aan zouden mogen spreken op zijn ongewild, ongecontroleerd gedrag omdat hij een ander kind, een peuter in dit geval, schrik aan jaagt. Je mag toch aannemen dat zo'n jongen wel bewust is van zijn gedrag en, als het hem uitgelegd is, weet dat zijn gedrag heel intimiderend kan overkomen, zeker bij kleine kinderen. Daarom vind ik dat je die jongen met gepaste aandrang mag vragen om weg te gaan. Nodig hem inderdaad later wel een keer uit voor drankje en koekje om het er nog eens met hem over te hebben en uit te leggen waarom je het hebt gedaan.

Liefs, Daniela

[Silvia_weg]

ik vraag me wel eens af hoe al die diagnoses worden gesteld...
Ik heb zelf ADD de niet hyperactieve vorm...maar mijn zus en moeder hebben ADHD en die zijn juist heel invoelend en houden rekening met de gevoelens van anderen...
Ook toen ze nog klein waren...
En mensen die ik ken met ADD ADHD vind ik eerder juist heel sociaal...juist omdat ze veel meer signalen opvangen dan anderen...
Ik vermoed dat de diagnose ADHD ADD te vaak wordt gesteld...en dat elk druk "probleemkind" het stempeltje ADHD krijgt...

En mensen met ADHD zijn zich vaak juist erg bewust van zichzelf...soms juist wat teveel..

Dat, of wij hebben.zelf n verkeerde diagnose gehad ..

[Enquist]

Achteraf gezien was het misschien diplomatieker geweest om hem eerst te vragen rustiger te doen, maar wellicht zei je intuïtie op dat moment wel dat dat toch niet zou hebben geholpen. Ik geloof dat het een normale reactie is en ik zie ook geen verband met transseksualiteit. Ik geloof ook niet dat je als minderheid die soms gediscrimineerd wordt, niet mag discrimineren (Ik vind dat niemand mag discrimineren en toch maken we er ons soms allemaal wel eens schuldig aan).

Misschien drukte ik me wat ongelukkig uit, zie het zo: ik heb een hekel aan dominantie (en in het verlengde daarvan zelfs een authoriteitsprobleem). Op mij kwam het over alsof die jongen ineens het hele spel en de hele tuin beheerste en in wezen deed hij dat ook. Dat stak me en ik wilde opkomen voor de kleintjes.

Hij is vaker in onze straat geweest en hij speelt bijvoorbeeld wel met onze oudste dochter en ik heb dat toen gewoon laten gaan, daar bemoei ik me dan niet mee. Ik geloof niet dat ik ooit iemand speciaal heb behandeld omdat hij/zij in een rolstoel zat of zichtbaar anders was, dat zit niet in me. Daarom vroeg ik me af of het wel eerlijk was wat ik deed. Maar ik denk nu dat ik wel het juiste heb gedaan. Ik zal als ik hem zie nog eens uitleggen waarom ik zo reageerde.