Zwaar

[Fay]

Lieve mensen, ik sta aan vooravond van starten van HRT (apotheek fuck up want ze hadden tot 2 x toe eea niet juist bestelt) maandag 3de poging,en ik vroeg me al een tijdje af,omdat ik van zon beetje elke trans hoor dat het loodzwaar is: wat maakt het nou zo zwaar

Is het de hrt, de reacties van omgeving, is het het totaal om gooien van je leven, waarschijnlijk een combi daarvan en meer, eea is natuurlijk in te leven makkelijk gaat het zeker niet worden, maar ben benieuwd naar ervaringen van mensen hier

bvd

Joyy

[Anon20180501]

Nou Joyy, ik ben dan 1 van diegenen waarbij de HRT juist een heel positief effect had/heeft op mijn mentale gesteldheid en humeur... dus uitstraling... dus omgeving. (mss ingebeeld omdat ik wss zelfs anders tegen de buitenwereld aankeek) Alleen die vermoeidheid, het is voor mij moeilijk een hele dag wakker en alert te blijven en wanneer het zo uitvalt dat ik er niet aan ontkom en die - soms 2 dutjes per dag - moet overslaan krijg ik de volgende dagen daar een driedubbele terugslag van. Een positief ding is dat ik jaren niet goed hebben kunnen slapen dus ik geniet er wel van.

Geniet er ook van, Joyy

Liefs Daniela

[Arike]

Ik vond de HRT ook helemaal niet zwaar. Was fijn om te zien dat mijn borstjes eindelijk wat harder begonnen te groeien

[Fay]

Straks gaan jullie allemaal vertellen dat het een eitje was

Nee nee daar komen jullie niet mee weg

Misschien moet ik het anders zeggen de hrt, in combi met real life test en eigenlijk alles wat bij leven komt kijken, heavy?

Joyy - btw , de pillen en pleisters zijn op de valreep binnen, wel nieuwsgsierig naar de evolgen daarvan, met alleen andro viel ik emotioneel absoluut in een diep gat, combi met pleisters - systen 100 - zou dat op moeten vangen

btw, ohja, van genieten, je zou bijna vergeten dat er nog iets leuks aan is

[Arike]

Straks gaan jullie allemaal vertellen dat het een eitje was

Nee, mijn pillen waren niet zo groot als eieren

Maar ff serieus: zowel rle als hrt (en alles er omheen...) voelde vooral als bevrijding, niet meer de hele dag boze gedachten dat ik me anders moest voordoen dan ik was... maar gewoon mezelf-zijn in plaats daarvan

[Fay]

Goh, gewoon jezelf zijn, klinkt wel heeeeeeeel erg ok, kan dat dan?


Ok, dus verdre niks zwaars niks vermoeiends, behalve natuurlijk het bijslapen , uren maken, gewoon erdoorheen fietsne en klaar?

niet dat ut moet, maar als je er tegenop hebt gezien al die tijd, dan moet je ff om schakelen als men gaat lopen verkondigen dat dat helemala niet het geval is geweest


Joyy

[J1nny]

Ik weet niet wat ik me ervan moet gaan voorstellen, maar ik leef natuurlijk al een poosje RLE uit mijzelf.
Alle zooi van familie en vrienden heb ik al achter de rug.

Pleistertjes plakken en pilletjes slikken zal wel gaan denk ik als het zover is.

[Fay]

Zo, fijn te lezen dat het blijkbaar alemala weer mee gaat vallen

En ik had nog zo gezegd tegen de beren dat ze weg moesten blijven tenzij ze lief zouden zijn

Joyy

[TanteJuut]

Ik vond het wel zwaar. Door de hormonen raakte ik overgevoelig en kon ik janken om niks. Extra zwaar was dat ik mijn werk en vrienden verloor. Mocht ook een jaar niet thuiskomen. Daarna ging het beter, ik begon passabel te worden, kreeg nieuwe vrienden en begon met een nieuwe studie. Vaak zie je later pas terug hoe zwaar iets was. Maar het was de transitie of zelfmoord. Heb de opmerkingen over durf nooit begrepen. Het voelde als een sprong in het duister.

[Anon20180501]

Gelukkig, ook een iets minder positieve reactie, Joyy zou haar beren nog gaan missen als die allemaal afgeschoten zouden worden.

Ik ervaarde het juist als zeer prettig dat ik gevoeliger werd en meer overmand werd door emoties, ik dacht eerder dat ik geestelijk helemaal afgestompt was door alle ellende. Wel bedacht ik me achteraf dat ik toch wel een iets te euforisch gevoel overhield aan elke stap in de goede richting. Dat was zo bij mijn bewustwording (eindelijk duidelijkheid voor mezelf) en bij de aanvang van de HRT (eindelijk vervrouwelijking van mijn lichaam). Ik heb ervaren dat niet iedere stap geleidelijk overging in de volgende en dat was telkens toch een flinke domper op de feestvreugde. De volgende stap is mijn SRS, misschien maar niet meteen een feestje vieren alsof alles dan in orde en achter de rug is... alhoewel, ik denk niet dat ik dan dat euforisch gevoel kan indammen, was het maar alvast zover...

Liefs Daniela