Weerzinwekkend lichaam

[Janna]

Sindskort zit ik op een soort zelfverdedigingscursus. Het gaat daarbij niet alleen om te leren mezelf fysiek te verdedigen, maar ook sterker in mijn schoenen te staan. Dat spreekt me wel aan, want ik ben een bangerik van nature. Als... ik bedoel, wanneer ik in transitie ga, dan wil ik gewoon sterker zijn dan ik nu ben. Zowel mentaal als fysiek.

Het is een kleine, gemengde groep. Man en vrouw, jongen en meisje, vanaf 16 jaar dan wel. Elke oefening wordt in tweetallen uitgevoerd, waarbij de partner steeds wisselt. Gisteren hebben we houdgrepen geleerd, maar ook hoe je eruit kan ontsnappen. Dat moest uiteraard geoefend worden. De een ging op de rug op de grond liggen, en de ander nam diegene in een houdgreep (de ene arm onder het hoofd door, de andere over de borst, de handen in elkaar en klemmen). Best wel dicht op elkaar dus.

Het koste me best wat moeite om het te doen. Vooral bij de dames. Niet omdat ik het vervelend vind om iemand vast te houden, maar wel om iemand met mijn lichaam aan te raken. Toen ik er vanochtend met de psych over spak, kwam ik op het idee dat ik de ander niet wil aanraken met mijn lichaam omdat ik het weerzinwekkend vind. Mijn lichaam dus. Het voelt alsof ik een vieze, stinkende vuilniszak op iemand leg. Misschien een beetje sterk uitgedrukt, maar zo sterk voel ik het ook.

De vraag is natuurlijk of dit iets met mijn genderdysforie te maken heeft. Dat weet ik niet zo goed. Ik vermoed van wel, omdat een afkeer van het lichaam niet vreemd is voor een transgender. Maar goed, wie weet is het 'gewoon' iets onbenulligs dat tussen de oren zit.

Iemand een idee? Of eenzelfde ervaring?

[janine2363]

Voor ik wist dat ik vrouw was, was ik niet aanraakbaar, nu ben ik "carinhosa", ik wil heel graag aangeraakt worden en aanraken.
Vroeger zou ik mezelf niet in een kleedruimte hebben durven omkleden het aankijken deed al pijn, nu (met nog steeds een mannenlijf,
wel netjes bijgehouden) ik schaam me obsoluut niet voor mijn lichaam Deze zondag ga ik meedoen aan een kunst project met naakt
fotografie (heel toepasselijk want de bedoeling is dat de houding de geest weerspiegeld en ik sta rechtop !)
Het pijnlijkste: De laatse keer dat ik intiem was met mijn partner op een niet-vrouw manier. Ik was nadien helemaal geblokkerd, zo fout
was dat, terwijl carinha's (strelingen dus, liefkozen zo je wilt) wel OK is, fijn zelfs (zolang er bepaalde onderdelen maar buiten beschouwing gelaten worden, want dat is niet fijn).
Of nog anders. Nu mjin benen echt glad zijn, vindt ik het zelfs aangenaam om mezelf aan te raken, gewoon te voelen van. Hey. zo hoort het, check.

Ik denk niet dat dit onbenullig is, maar fundamenteel. Allemaal voorbeelden van contact physiek of niet en met een verschillende afstand of intimiteit (zelf zou ik met jouw voorbeeld, sport geen problem hebben, vraag niet waarom, dat weet ik gewoon)

Maar voor de woorden; Weerzinwekkend roept bij mij weerzin op, objectief is het een neutraal (wat ik schrijf gaat over weerzin), maar subjectief lees ik walging en dat is ongezond. Weerzin is gewoon: Niet fijn, doe anders. Walging is denk ik: Een bijna allergische reactie, je geest zit nog in de knoop met iets dat niet goed zit.

[Anon20190516]

Jolanda,je lichaam is slechts een vervoermiddel
Een omhulsel voor je ziel.een vrouwelijke ziel
Liefs Rikki

[Nate_0]

Ik herken het wel... bij mij bleek het meer met een zekere mate van afstand willen houden te maken hebben. Fysiek en psychologisch dus, en het had meer met een soort mentale blokkade te maken die het me niet toeliet, en dat zal vast deels met de GD te maken hebben gehad maar ook met de manier waarop mijn ouders me opgevoed hebben en hoe ik jarenlang ben gepest (en in die tijd geen vrienden had die er fysiek voor me waren, alleen on line contacten). Een beschermingsmechanisme dus. Dat gold voor gymlessen maar ook knuffels.

Ik ben er mee gaan experimenteren... hoe ga ik me voelen van het sociale contact? Waarom walg ik hier zo van? Etc. Blijkt dus dat ik net als Janine best van lichamelijk contact houd, alleen ben ik bang voor wat de buitenwereld al dan niet verkeerd/negatief gaat interpreteren. (Nog wat andere dingen ook--het extra eenzaam voelen als het contact weer weg is etc bijvoorbeeld).

Sinds ik uit de kast ben bij m'n vrienden is het wel nog makkelijker geworden, trouwens. Nu heb ik niet meer het gevoel dat ik mensen voorlieg over wat/wie ik ben. Het heeft mij ook juist geholpen bij het meer in touch zijn met mijn lichaam en ook bij mijn gevoel jegens andere mensen. Hiervoor was ik al gauw overprikkeld door mensen tegen me aan en dat is nu weg, alsof het toch een soort gewenning is.

[Dieuwertje]

Enige herkenning is er wel. Ik zou het echter geen walging noemen. Zo sterk is het niet. Maar het bewustzijn dat het lichaam niet klopt met hoe het met kleding aan er uit ziet is er. En dat voelt dan een beetje aan alsof je de boel aan het belazeren bent. Geen probleem voor een relatie die niet verder gaat dan gezellig kletsen, winkelen en dat soort dingen. Dan is dat gevoel er totaal niet. Voor een meer serieuze relatie is het een blokkade. Zou ik die nog wel tegen moeten komen overigens. Maar het is wel een reden om niet actief daar naar opzoek te gaan.
Voor de training die jij doet zou ik ook denk ik een onbehagelijk gevoel hebben. Niet het gevolg van walging in mijn geval, maar het gevoel dat je niet helemaal bent zoals je je voor doet en wil zijn. Betekend toch dat je je situatie weer van tevoren moet uitleggen om verrassingen te voorkomen en daar heb ik in ieder geval niet altijd zin in.
Voorlopig is het nog leven met het lichaam wat niet klopt en dat is balen. En vooral heel veel geduld hebben. Ik ben er van overtuigd dat het goed gaat komen. Maar het is wel lang wachten.

[Amy]

Heel herkenbaar. Ik had het ook precies hetzelfde zoals je het uitlegt. Tijdens mijn transitie is dat weg gegaan ik denk zo'n beetje tegelijk met de haat voor mijn eigen lichaam. Ik ben nog steeds wel aarzelend met mensen aanraken maar om een andere reden, vooral om geen verkeerde ideeën te geven.

[Janna]

Dank jullie, allemaal. Ik zal er eens mee aan de slag gaan. De transitie moet nog even wachten, dus ik heb nog even tijd.

[Fran]

Ik heb geen hekel aan mijn lichaam. Het hoort alleen niet bij mij. Het is heel moeilijk uit te leggen. Het is ook niet dat ik niet aanraakbaar ben ofzo. Het is alleen zo raar als iemand mijn lichaam mooi vindt. Het voelt dan alsof iemand mijn persoon mooi vindt, maar het lichaam van een ander.

Ruilen?

[Alexandra]

Ja... zelfs na transitie heb ik er nog een hekel aan. Een groot percentage van het lichaam blijft hetzelfde... af en toe vergeet ik het. Dan ontsnap ik het. Tot de spiegel me weer in de realiteit trekt. De geest... bewustzijn... fantasie... volgens mij is het een manier van het lichaam om aan het lichaam te ontsnappen... volgens mij vind mijn lichaam ook dat het drie keer nix is... maarja, doe maar eens zonder hé... dat werkt ook niet zo goed. Te bang om te leven, te bang om te sterven. Er tussen-in.