Hokjes?

[Aster]

Ik heb helemaal niets tegen hokjes en subhokjes hoor.

Ik voel me prima in het hokje TS, want dat ben ik fysiek gezien en dat is ook mijn identiteit, tegen de totale verdrukking in verworven.

En wat zo heerlijk is in NL anno 2012 is dat je bv als man in een mannenhokje helemaal niet stereotyp man hoeft te zijn.
Je kunt bv huisman worden of een vrouwelijk beroep uitoefenen en vrouwelijke bezigheden zijn ook toegestaan.
En zo werkt het andersom vwb het vrouwenhokje dus ook.
Mede dankzij ruim 40 jaar vrouwenemancipatie en feminisme bv.

Van wat ik er zo van zie en meekrijg zijn het juist de kast-andersvoelenden die dwangmatig hokjesdenken en het dwangmatig toepassen. Pre TS'en bv, die hun uiterste best doen om toch vooral maar als mannelijke man over te komen en die alle stereotypen daarbij gebruiken en blijven gebruiken trouwens.

Ook een verworven identiteit maar dan om de werkelijke(?) identiteit te verbloemen.

Eerlijk gezegd vind ik mensen die 'tegen hokjes schoppen' nogal verdacht....bijna hetzelfde als praktiserende bi mannen die zich niet als zodanig willen benoemen 'vanwege het hokjesdenken' maar uit sociale angst en schaamte zich koste wat kost in het dagelijks leven voordoen als 'hetero'.

Niks mis met hokjes, het voorkomt ID crises en chaos en binnen de hokjes is nog meer dan genoeg ruimte aan subhokjes hoor.

[Anon20180501]

Ik ben niet op jacht naar bewondering of afkeuring omdat ik transseksueel ben. Wel respect, en dat kunnen ze me tonen door me als een normaal mens te behandelen.

Ik ben misschien nog van 'de oude stempel'. Ik vind WEL dat de verwachting dat je je houdt aan typische mannen of vrouwendingen doorbroken mag worden maar NIET dat ze dat van je verwachten.

Bovendien ga ik ervoor om de hele traject-rit uit te zitten omdat ik geen transseksueel wil blijven. Want zo voel ik me niet meer als ik eenmaal volledig als vrouw door het leven ga.

[Aster]

Wel respect, en dat kunnen ze me tonen door me als een normaal mens te behandelen.

Grappig, want je schetst exact mijn dagelijkse situatie.
Ik krijg onder alle omstandigheden idd respect omdat ik volledig mezelf ben en niets speel, ontken, benadruk of acteer.

En (vooral!!) ook niet omdat ik om 'begrip vraag', laat staan dat ik mezelf ga uitleggen....hoeft ook niet want het wordt me nooit gevraagd wat ik ben, ts, vrouw, man whatever....

Ik ben gewoon mijn (vrouwelijke) zelf en mijn vrouwelijkheid komt merkbaar van binnenuit.

Mijn credo: als je ergens geen probleem van maakt, dan wordt het ook geen probleem gevonden.

[Anon20180501]

Zijn we het eens, Aster.

Je moet anderen geen reden geven om je in een hokje te plaatsen als je dat kan voorkomen.

[Hedwich]

Ik streef ernaar mezelf als vrouw in de maatschappij en in het leven te zien. Toch ontkom ik niet aan mijn T-zijn. Ik probeer het soms te vermijden en soms stort ik me er volop in en maak ik er gebruik van. Vervelend wordt het als anderen me een hokje gaan opleggen, dan wordt het als het ware een vrijheidsbeperking, wat m.i. altijd een vorm van geweld is.

[Kitty]

Ik heb helemaal niets tegen hokjes en subhokjes hoor.

Ik voel me prima in het hokje TS, want dat ben ik fysiek gezien en dat is ook mijn identiteit,

Het hokje TS volgens je eigen definitie van een TS dan? Want TS betekent voor heel veel mensen iets totaal verschillends...
Net zoals het hokje vrouw overigens.
Maar toch...
Het blijven allemaal beperkte omschrijvingen.
TS vind ik trouwens wel bijna hetzelfde als het hokje "man".

Wat ik WEL weet is dat ik me geen TS voel... maar me vrouw voel.
In dat opzicht pas ik dus wezenlijk niet in het hokje TS, maar ik accepteer dat ik daar nu eenmaal ten dele gewoon inzit.
Sociaal en fysiek gezien.

Innerlijk gezien ben ik veel minder TS dan ik zou willen. Vandaar genderdysforie. Anders had ik geen genderdysforie gehad.

[Kitty]

Ik streef ernaar mezelf als vrouw in de maatschappij en in het leven te zien. Toch ontkom ik niet aan mijn T-zijn. Ik probeer het soms te vermijden en soms stort ik me er volop in en maak ik er gebruik van. Vervelend wordt het als anderen me een hokje gaan opleggen, dan wordt het als het ware een vrijheidsbeperking, wat m.i. altijd een vorm van geweld is.

Dat is het ook Hedwich, mee eens. Ik speel ook met dat TSzijn als mij dat zo uitkomt, waarom niet?
Maar me als TS identificeren, dat vind ik toch echt moeilijk.... want ik voel me vrouw.

En heb een levenlang daar zelfonderzoek naar gedaan met de grootst mogelijke argwaan zelfkritiek en scepsis... maar ik heb
tot die conclusie -onvrijwillig!!!- moeten komen, en ook tot de conclusie dat je "wezen" je "ziel" niet maakbaar is... je kunt het niet veranderen
of wegdenken. En ik ben totaal niet blij met het fysieke circus en sociale circus rond mijn leven. Ik had liever degene geweest
die ik me van binnen voel te zijn.

Maar ik heb me wel op het moment best goed met mijn situatie afgevonden.
Maar het blijft een conflict tussen innerlijk en uiterlijk.

Liefst niet het hokje TS voor mij dus. Zoals het hokje homo me ook nooit heeft aangesproken.

Hokje vrouw? Ja graag... mede ook omdat het veel ruimer is dan TS. Omdat TS nogal erg naar het hokje Man neigt. Of fetish TV of
al die extremen, drag queens enz. Vind dat allemaal prima... en geweldig zelfs... maar ik heb me nooit zo gedragen of zo gevoeld.
Sterker nog; omdat dat soort verwachtingen bestaan, probeer ik ze mezelf nu juist eigen te maken
Ik heb ook altijd gezegd... we gaan gewoon proberen een redelijk geslaagde travestiet te zijn en niet meer verwachten.
Ik hou er dus ook geen onrealistische of waanzinnige denkbeelden op na ofzo. Maar aan het einde van de dag, als het licht uitgaat,
wil ik geen transseksueel zijn.

Het is btw niet zo dat ik vergelijkbaar ben met een homo die niet geassocieerd wil worden met vrouwelijke meer zichtbare homo's.
Het gaat mij niet om zichtbaarheid... maar juist om de inhoud. Het gevoel dat je hebt wanneer je iets van jezelf herkent in een ander.
Soort van thuiskomen.
Dat heb ik bij homoseksualiteit en transseksualiteit niet gehad. In elk geval slechts ten dele.

Hokje vrouw wel.
Maar ja, dat hokje krijg je niet

Althans niet zo onvoorwaardelijk als het hokje "homo" "man" en "TS".

[Arike]

Toch ontkom ik niet aan mijn T-zijn. Ik probeer het soms te vermijden en soms stort ik me er volop in en maak ik er gebruik van.

Gemiddeld plaats ik mezelf alleen in het hokje T op fora als deze, bij medici en voor de rest ben ik vooral wie ik ben, mezelf dus, en denk vooral niet teveel na over T-hokjes

[La-Clau]

Het gekke is wel dat we hier een hele discussie over hokjes hebben terwijl ik er in het dagelijks leven eigenlijk niet zoveel van merk.
Als je maar gewoon doet, je gedraagt als je bent, en geen dingen probeert af te dwingen komt het maar weinig voor dat mensen je in een hokje willen proppen, dan nemen ze je ook gewoon zoals je bent.
Natuurlijk zijn er hier en daar kortzichtige geesten, maar het is natuurlijk aan jezelf of je je daardoor in een hoek laat drukken of gewoon je schouders ophaalt onder het mom van "ach ze zijn niet wijzer."
In ieder geval is mijn ervaring met mensen over "hokjes" redelijk positief. Ze zien me precies zoals ik op dat moment wil zijn. Of dat nu is als iemand die boodschappen doet, iemand die speciaalbiertjes wil proberen, of iemand die geinteresseerd is in muziek/luchtvaart whatever. Wat ze verder van me denken (als ze al wat denken) zal me een zorg zijn.

Claudia

[Jessy]

Mijn credo: als je ergens geen probleem van maakt, dan wordt het ook geen probleem gevonden.

Volledig mee eens. In praktijk is het probleem vaak dat mensen gevoelig zijn voor verandering. Iets of iemand die ze kennen raakt vertrouwd, en als dat verandert staat de wereld op zijn kop.
Als je dan lang een (door de maatschappij, of door jezelf bij wijze van ontkenning) mannelijke rol hebt gespeeld, en dan ineens als vrouw de wereld in stapt, dan ben je ineens een sensatie. Of een taboe. Of wat anders, maar niet meer wat je ooit was, wat ze dachten te kennen. Dat je gewoon dezelfde persoon bent lijken ze te vergeten, vooral als zowel je uiterlijk als gedragspatroon ineens verandert.

Maar aan het einde van de dag, als het licht uitgaat, wil ik geen transseksueel zijn.

Ik denk dat we veilig kunnen stellen dat de meesten van ons daar niet voor gekozen hebben. Feit blijft dat ons lichamelijk geslacht, en psychische genderidentiteit, niet overeen komen. Het feit dat we actie nemen om dat op te lossen plaatst ons in dat hokje, voor bepaalde of onbepaalde duur. Dat hangt er maar net vanaf hoe passable je aan het einde van het traject bent. Maar wie voor volledige transitie gaat, hoopt toch op het hokje "vrouw" (in geval van MtF dan).

Wat ze verder van me denken (als ze al wat denken) zal me een zorg zijn.

Ik wou dat ik zo kon denken. Ben alleszins wat vooruit gegaan het afgelopen half jaar op dat gebied, voornamelijk dankzij goede ervaringen. Maar ik blijf bang voor de eerste vervelende confrontaties die ongetwijfeld een keer zullen komen. En tegelijk ben ik minder bang, dan ik in mijn mannelijke rol voor zowat alles ben. Maar nog het meeste voor gezichtsverlies lijden, iets waar ik veel vervelende ervaringen in heb, en totaal niet mee overweg kan. Ben vaak afgegaan als een gieter, en het mikpunt van spot geweest.

Wat anderen van mij denken blijft echter belangrijk voor me. Ik heb geen hobby's, geen interesses, buiten sociale contacten. Ik heb wel bezigheden die ik leuk vind, maar als het sociale aspect zou wegvallen zou ik er snel mee klaar zijn. Ik heb mensen nodig, zou niet zonder kunnen.
Zou ik in eenzaamheid moeten leven (wat een realistische kans is zodra mijn naaste familie wegvalt), hoeft het leven van mij niet meer. Al zou ik te laf zijn er een einde aan te maken.