Het is te waarderen dat je vrouw er zover in meegaat en je helpt bij alles wat er komt kijken om als vrouw over te komen. Ik ben wel benieuwd of het van haar binnenshuis moet blijven of dat je er ook letterlijke en figuurlijk mee naar buiten mag treden en of ze dan samen met jou gezien wil worden.
Anyway, vermoed ik wanneer ik je verhaal een beetje goed heb begrepen dat je vrouw hoopt door je de ruimte te geven die ze je nu gunt je een voldaan gevoel zal krijgen en dat het dan daarbij zal blijven. En ja, je vrouw is met een man getrouwd omdat een vrouw haar niet dat kon/kan geven of nemen waar ze zich onbewust door en tot aangetrokken voel(de)t en die haar levenspad bepalen. Ook zij kan niet kiezen voor dingen die tegen haar aard indruisen zolang haar hierin alle vrijheid wordt geboden.
Ik vind het veel te simpel gezegd dat de sekse van de partner niet uit zou hoeven maken omdat we toch allemaal mensen zijn. Ja, ik houd van mensen maar intiem contact, zowel mentaal als fysiek, wil ik toch echt alleen maar met diegene die beantwoort aan mijn eigen meest intieme verlangens en gevoelens die mijn persoonlijkheid vormen en waar het mens zijn slechts de basis van is.
Samen een keuze maken kan wel maar dan wordt het compromissen sluiten die afbreuk doen aan een aantal factoren die aan de basis liggen van onze persoonlijkheid. Zelfs in geval van platonische liefde, zielsverwantschap kent ook haar afgebakende grenzen.
Het verwijt dat men ondanks de twijfel over de eigen genderidentiteit toch een huwelijk aangaan is moeilijk te bevatten voor de partners. In een poging om deze gevoelens te onderdrukken 'vlucht' men vaak in de genderrol van de sekse waartoe je geacht wordt te behoren in de hoop dat de gevoelens wel over zullen gaan na verloop van tijd.
Transseksualiteit heeft niets te maken met seksualiteit waar buitenstaanders het vaak in zoeken maar dat speelt op latere leeftijd wel een grote rol bij het bewustworden van je genderidentiteit. Ben je intiem met je partner voel je aan dat er iets niet klopt, je geniet minder van je eigen 'inbreng' maar daarentegen verplaats je je in geval van een hetero-relatie in je partner en ervaart een soort van plaatsvervangend weldadig gevoel (het spiegeleffect waar je spiegelneuronen voor zorgen) of je ervaart een vervreemd gevoel van jezelf tijdens intimiteiten met iemand van gelijke sekse.
Ook ik begon al voor mijn 11e te twijfelen aan mijn genderidentiteit, althans, ik voelde aan dat er iets niet klopte. Seks speelt dan geen rol en je kan je bewustworden van je transeksuele gevoelens. Ik denk dat de mate van ongeloof, onderdrukking en vluchtgedrag debet zijn aan hoe je je ontwikkelt en wanneer ze heel nadrukkelijk aanwezig blijven je ze pas kan accepteren als blijkt dat je niet meer kan winnen van je wilskracht ze te ontkennen en/of te onderdrukken of door confrontatie met seksualiteit. Soms pas tijdens een langdurige relatie wanneer het op meer aankomt dan alleen een fysieke seksuele ontlading.
Wat er ook gebeurt, blijf samen je kinderen lief hebben en doe net als altijd die dingen met ze waar ze mee vertrouwd zijn en gedraag je in bijzijn van hen net als anders zo lang het maar binnen de 'normen' valt die nog acceptabel zijn voor jezelf en je omgeving.
Zo zie ik het een beetje en de meeste dingen komen voort uit MIJN ervaringen en zijn dus niet de enige waarheid, die bestaat ook niet.
Liefs Daniela
