Relatie tijdens verandering

[La-Clau]

Eva, niets is natuurlijk universeel geldend voor iedereen. En misschien zijn er wel meer mensen die de ander niet hebben belazerd, maar voelt de ander zich wel zo. Er komt natuurlijk ook (zeker in het begin) het idealiseren van de ander bij, waardoor de schok des te groter kan zijn. Maar jullie zijn een apart stel, in de meest positieve zin van het woord, en dus gaat het bij jullie anders

Claudia

[J1nny]

Heb ik nu mezelf belazerd of mijn vrouw? Ik meende indertijd werkelijk man te zijn en heb daar ook mijn best voor gedaan. Mijn vrouw blijkt dat achteraf en onbewust niet zo geloofd te hebben. Ze is nu blij met onze veranderde relatie. Seks heeft bij ons nooit een belangrijke rol gespeeld. Misschien heeft ook dat geholpen.

Same here tot nog toe Eva.

[Eva]

Dank! Lief!

[Jannet V]

Toen ik er voor mezelf voor uit durfde te komen, had ik een relatie die al 35 jaar duurde. Op dat moment liep mijn partner van Saint-Jean-Pied-de-Port naar Santiago de Compostela. Ons huwelijk had de nodige deuken opgelopen en het was tijd voor bezinning. En tijdens die 6 weken bezinning durfde ik eindelijk mezelf aan te kijken. Jarenlang, vanaf mijn jeugd al, had het gebroeid totdat ik op een ochtend durfde toe te geven dat ik als mens niet mislukt was maar dat de vrouw in mij nooit een eerlijk kans gekregen had. Een maand later, ze was net een paar dagen terug uit Spanje, heb ik het mijn partner verteld. Een minuut later vertelde ze mij dat ze in Spanje de man gevonden had die ze tevergeefs in mij gezocht had en was mijn relatie met haar voltooid verleden tijd.
Twee jaar voor het besef had ik contact gekregen met een vrouw aan de andere kant van de grote dijk. We deelden muziek, ik foto’s, zij schilderijen, zij gedichten en ik verhaaltjes. Ze had een, in het verleden, diepgewortelde afkeer voor mannen ontwikkelt maar liet mij toe in haar gevoelswereld. Ondanks dat de enige foto die ze ooit van mij gezien had geen twijfel mogelijk liet.
Op een geschreven herfstbeleving van mij, reageerde ze met: “Ik kan me niet voorstellen dat een man dit geschreven heeft.” Mijn partner wist dat ik contact had met haar, maar zag het niet als iets kwalijks. Dat was het ook niet en heeft dan ook geen enkele invloed gehad op de storm die woede binnen onze relatie. Halfweg de pelgrimstocht, van mijn partner, naar Santiago de Compostela, ben ik voor die vriendin op afstand uit mijn kooi gekropen. Heel bang dat daarna het contact voorgoed voorbij zou zijn. Ze reageerde met, “Het maakt voor mij geen verschil en eigenlijk heb ik het aldoor geweten. De mensen die van je houden, zullen altijd van je houden. Niet omdat je een vrouw of een man bent maar omdat je een mens bent die de moeite waard is om van te houden.”
Terwijl ik dit schrijf zit ik tegenover haar, ik schrijf en zij tekent. Ik heb mijn soul mate gevonden!

[Eva]

Dat is niet gering, Jannet. Mijn gelukwens aan jullie beiden!

[Jannet V]

Dankjewel Eva.