kleedkamers en WCs

[Eva]

Hoe groter de agressiviteit hoe beter je dat voelt. Ongewapende vrouwen kunnen je ook redelijk slopen.
Komen er tegenwoordig meer incidenten voor dan vroeger? Of besteden de media er meer aandacht aan?
Psychofarmaca raken in elk geval wel een beetje in de verdachtenhoek.

[Anon20180501]

Ongewapende vrouwen kunnen inderdaad flink te keer gaan maar meerdere mannen die er bij staan te kijken maar niet ingrijpen net zoals bij deze verschrikkelijk laffe daad slaat echt alles. Hoe giftig en gevaarlijk agressiviteit kan zijn is menigmaal gebleken dus niet te onderschatten maar ook een zwak punt in de verdediging. In wezen is iemand die op het oog juist heel kalm en berekend toeslaat veel gevaarlijker en moeilijker af te stoppen.

Het is iets denk ik van alle tijden maar des te beter de toegankelijkheid tot (meer) mediakanalen des te vaker we ermee geconfronteerd worden lijkt me.

Op een ander forum gaat het inderdaad ook over de rol van farmacie. En dan vooral over wat daar allemaal achter gesloten deuren gebeurt en verzwegen wordt, bv over de bijwerkingen van psychomedicatie wat ik zelf ook aan den lijve heb mogen ondervinden. Als ik zelf niet met die bewuste medicatie was gestopt - nadat ik via omwegen de mogelijk ernstige bijwerkingen ervan had vernomen die bij mij dus optraden - is het nog maar de vraag of ik dit nog had kunnen schrijven. Maar ja, het middel was hip en verkocht lekker omdat 1. te snel de aanleidende diagnose werd/word gesteld en 2. subtiel afwijkende stoornissen onder 1 noemer kwamen te vallen en 3. omdat het de goedkoopste oplossing was voor de betreffende problematiek. In ieder geval stukken goedkoper dan psychotherapie.

Ik kan je wel zeggen dat er honderden, wellicht duizenden tikkende tijdbommetjes rondlopen die elk moment in elke willekeurige situatie kunnen afgaan. Dit is het gevolg van het streven naar goedkopere en sneller (quasi)effectieve symptoombestrijding en het 2e oogmerk, de terugkeer op de arbeidsmarkt versnellen. Omdat de oorzaak van de problematiek hierdoor kan dooretteren tot explosieve proporties wordt voor lief genomen. Dan zullen ze wel weer met een ander pilletje aan komen zetten.

[Jasper]

ik wil 2 dingen opmerken. Ten eerste is het heel makkelijk om te zeggen dat je zal ingrijpen als er iets heftigs gebeurt. Ik vind wel dat dat moet, maar niemand kan vanachter zijn/haar luie stoel weten wat je echt doet in zo'n situatie. Ik zeg dan ook altijd dat ik van harte hoop dat ik in zal grijpen, mmar dat ik dat niet kan garanderen.
Ten tweede de medicijnen. Natuurlijk zal het regelmatig voorkomen dat mensen te snel medicijnen voorgeschreven krijgen. Maar ik zou geen leven hebben zonder de medicijnen. Het is bij mij ook geen vervanging van therapie, ik ben jaren in behandeling geweest en blijf dat altijd een beetje. Ik woon nu op een zorgboerderij.
p.s. dit is heel erg off-topic, excuses daarvoor!

[Anon20180501]

Klopt, het is makkelijker getypt dan gedaan, Jasper. ik zei al eerder dat ik zo dom was om wel in te grijpen maar dat is iets wat ik niet kan laten. Meerdere malen in mijn leven ben ik ergens tussen gesprongen. 1 keer na mijn omgaan ben ik zelfs tussen een eenling en 5 aanvallers (allen vreemden voor mij) gesprongen en heb zo een mishandeling kunnen voorkomen. Ik kom echt niet over als een mens waar je bang van zou worden maar een bepaalde houding en verbaal gedoseerd 'geweld' is vaak al voldoende. Een en ander zit er niet van nature in bij mij maar heb ik aangeleerd door af te kijken.

Natuurlijk kan je niet alle medische behandelingen met of zonder medicatie over 1 kam scheren. Dat zouden ze wel wat minder met de aandoeningen mogen doen.
Ik ben blij voor je dat de medicatie jou in staat stelt een/je leven te behouden en er nog wat van te kunnen maken.

Liefs Daniela

[Paul]

Even over dat filmpje: Ijzig is het beste woord dat in me opkomt. Ik had er letterlijk kippenvel van!
Die loze agressie van die verschrikkelijke wijven! (vergeef me mijn taalgebruik, maar zoiets mag geen vrouw heten, dat zijn wilde beesten)
Zo ga je wel weer nadenken over hoe en wat, en hoe agressief de wereld kan zijn, terwijl je als transgender alleen maar nietsvermoedend het toilet gaat gebruiken. Scary...

Overigens om nog even op het oorspronkelijke topic terug te komen; ik heb ook een beetje dat gevoel, dat als ik bij voorbeeld in de sportschool in de (dames) kleedkamer ben, dat ik me dan een soort van voyeur voel. Dat ziet niemand, maar ik voel me wel een beetje zo.

[Harro]

Ben het helemaal met je eens Paul, dat gedrag is mensonwaardig.

wat je zegt mbt kleedkamers herken ik ook. Het is zelfs zo dat dit me nog remt om me aan te melden bij een sportschool.
Zou me in de dameskleedkamer heel ongemakkelijk voelen, zo van: 'hier hoor ik niet'
Maar ik zou me in de mannenkleedkamer ook een soort voyeur voelen, (pure nieuwsgierigheid hou mannen zich gedragen, bewegen etc) zou me niet zo goed een houding weten te geven.

[Fay]

Geheel en al begrijpelijk, soms realiseer ik me hoe leeg mijn leven eigenlijk al die jaren is geweest omdat ik door de GD niet de dingen kon doe die ik wilde doen zonder me daar klote of gewoon hardstikke depressief bij te voelen, of kapot te schamen

Het houdt me nu no steeds tegen, simpele zaken als idd een sportschool, een zwembad, al eeuwen niet meer geweest want....

Erg veel in te halen iig

Joyy

[Paul]

Dat met die kleedkamers los ik trouwens heel makkelijk op door me vast thuis om te kleden. Scheelt gedoe.

[Arike]

Blijft me verbazen dat op sommige plekken wel gescheiden kleedkamers zijn (o.a. vaak sportscholen) en elders dan weer niet (bijvoorbeeld vaak zwembaden en sauna's)...