Stealth als trans vrouw en daten

[Rap_Libel_Bunzing]

Ik loop de laatste tijd erg vast op daten en het feit dat ik trans ben, en ik ben benieuwd hoe anderen hiermee omgaan.

Ik merk dat ik mezelf als vrouw aantrekkelijk en vrouwelijk kan voelen, en dat anderen mij ook zo kunnen zien. Ik heb dates gehad waarbij er duidelijke aantrekkingskracht was, er werd geflirt, gekust, hand vastgehouden, enzovoort. Maar zodra ik vertel dat ik trans ben, voelt het voor mij alsof alles ineens verandert. Soms merk ik daarna minder warmte of twijfel bij de ander. Of dat daadwerkelijk altijd door mijn trans-zijn komt weet ik natuurlijk niet, maar zo voelt het wel heel sterk.

Dat raakt me behoorlijk. Niet alleen omdat ik bang ben voor afwijzing, maar omdat ik eigenlijk heel graag gewoon als vrouw wil daten. Ik wil verliefd worden, iemand zoenen, intimiteit en seks hebben zonder dat mijn medische geschiedenis ineens het belangrijkste onderwerp wordt. Ik vind het heel moeilijk dat iets uit mijn verleden zoveel invloed kan hebben op hoe iemand mij daarna ziet, terwijl diegene mij daarvoor wel aantrekkelijk vond.

Ik ben behoorlijk stealth en wil in de toekomst nog FFS en een vaginoplastiekrevisie laten doen, deels voor mijn eigen dysforie en deels omdat ik graag wil dat mijn lichaam gewoon vanzelfsprekend vrouwelijk voelt in intimiteit. Daardoor denk ik steeds vaker: misschien wil ik helemaal niet meer vroeg vertellen dat ik trans ben. Misschien wil ik iemand eerst gewoon mij laten leren kennen, en pas veel later in een verbinding vertellen — of in sommige situaties misschien helemaal niet.

Tegelijkertijd vind ik dat ingewikkeld. Als ik het direct op een datingprofiel zet, krijg ik minder matches en gaan sommige mensen meteen allerlei transvragen stellen, waardoor ik me juist weer gereduceerd voel tot “de trans vrouw”. Als ik het niet vertel, ben ik bang voor een pijnlijk moment later. Het voelt alsof er geen optie is waarbij trans-zijn gewoon een klein, onbelangrijk onderdeel van mijn leven mag zijn.

Ik merk ook dat dit veel doet met mijn zelfbeeld. Ik heb er verdriet om dat ik trans ben, en soms voelt het alsof ik daardoor minder gewenst ben of minder kans heb op gewone liefde en intimiteit. Ik weet rationeel dat dat niet hetzelfde is als minder waard zijn, maar emotioneel voelt dat soms anders.

Hoe gaan jullie hiermee om?

Wanneer vertellen jullie dat je trans bent bij daten?

Hebben jullie ervaring met later vertellen in plaats van meteen?

Hoe voorkom je dat trans-zijn het hele gesprek of de hele relatie gaat domineren?

En hoe gaan jullie om met het gevoel dat iemand je eerst aantrekkelijk vindt, maar mogelijk anders naar je kijkt zodra diegene weet dat je trans bent?

Ik ben vooral benieuwd naar ervaringen van mensen die stealth leven of die trans-zijn liever niet centraal hebben staan in hun identiteit.

[Machtig_Libel_Spreeuw]

Ik kan je niet echt helpen. Ik heb mijn transitie volledig binnen mijn relatie gedaan. Om stealth te leven heb ik teveel historie opgebouwd, dus daar ga ik niet eens aan beginnen. Normaal gesproken is transzijn niet bepaald het het centrale thema in mijn identiteit, ik ben gewoon ik en doe een hoop dingen die niets met mijn transitie te maken hebben. Aangezien ik aan het herstellen ben van mijn vulvaplastiek speelt het op dit moment een iets grotere rol dan normaal, maar zodra ik weer genezen ben zal het transzijn meer en meer naar de achtergrond verdwijnen.

[Rap_Libel_Bunzing]

Ik kan je niet echt helpen. Ik heb mijn transitie volledig binnen mijn relatie gedaan. Om stealth te leven heb ik teveel historie opgebouwd, dus daar ga ik niet eens aan beginnen. Normaal gesproken is transzijn niet bepaald het het centrale thema in mijn identiteit, ik ben gewoon ik en doe een hoop dingen die niets met mijn transitie te maken hebben. Aangezien ik aan het herstellen ben van mijn vulvaplastiek speelt het op dit moment een iets grotere rol dan normaal, maar zodra ik weer genezen ben zal het transzijn meer en meer naar de achtergrond verdwijnen.

Voor mij is het trans-zijn ook heel lang op de achtergrond geweest. Maar ik merk nu mijn langdurige relatie geëindigd is en ik weer aan het daten ben dat ik heel erg worstel met wanneer ik dit 'moet' vertellen. Ik vind het heel pijnlijk om te merken dat mensen mij aantrekkelijk vinden, naar mij verlangen, totdat ze weten dat ik trans ben. Ik voel me steeds weer afgewezen op het feit dat ik trans ben, terwijl mijn lichaam grotendeels gewoon vrouwelijk is. Ik wil mij gewoon vrouw voelen in intimiteit, zonder dat het een rol hoeft te spelen dat ik trans ben.

Maar met mannen speelt voor mij ook veiligheid een rol. Soms wil ik intiem zijn met een man, maar ben ik bang dat hij op een voor mij kwetsbaar moment er misschien achter kan komen. Ik val toch vaak op meer exotische mannen die niet altijd even trans vriendelijk zijn. Ergens is dit misschien ook niet handig van mij... Maar ik kan er ook niks aan doen dat ik dat voel.

Met vrouwen is het anders. Een vrouw zou veel sneller zien dat ik een neovagina heb, en ik vertel het daarom meestal wel. Alleen ook door vrouwen wordt ik puur daarop afgewezen, ook al was er voor het vertellen echt aantrekking. Ik vind het maar pijnlijk. Ik kan er ook niks aan doen dat ik trans ben, en ik kan ook niks doen aan op wie ik me aangetrokken voel.

Soms voel ik me heel depressief door al deze ervaringen en struggles

[Machtig_Libel_Spreeuw]

Ik kan me wel voorstellen dat het frustrerend en lastig is en ik ben blij dat ik niet meer hoef te daten. Ik wens je hele lieve partners toe.

[Vief_Zeester_Woud]

Wat zoek je in een partner, en wat denk je dat partners in jou zoeken? Als ik je profiel goed lees ben je 32? Dat lijkt me precies de leeftijd waarop veel mannen misschien toch iets zoeken voor huisje, boompje beestje? Zouden ze een kinderwens hebben die ze voor hun gevoel in rook zien opgaan?

Als je meer wilt scharrelen (heet dat zo) dan lijkt het me niet nodig te vertellen dat je in transitie bent geweest?

Of mis ik iets?

[Rap_Libel_Bunzing]

Ik ben altijd eerlijk over dat ik geen kinderen kan krijgen. En ik ben ook niet op zoek naar een relatie met een man. Ik date zowel met mannen als met vrouwen. Met mannen vertel ik meestal niet dat ik trans ben (wel dat ik geen kids kan krijgen als ze ernaar vragen). Met vrouwen heb ik het tot nu toe wel verteld. Maar dus veel negatieve ervaringen mee opgedaan.

Het is dus niet zo dat het de kinderwens is lijkt me.

Maar ik denk dat ik het voortaan maar helemaal niet vertel, tenzij er echt meer van kan komen. En ik blijf altijd eerlijk over wat mijn lichaam wel/niet kan, ook met kinderen. Ik ben toch meer aan het scharrelen dan echt daten voor een relatie.

[Licht_Eekhoorn_Ven]

Hoi Sophie. Ik sta daar toch anders in. Mijn situatie is wel anders dan bij jou. Ik zit nog midden in mijn transitie, ben ouder en heb al een (open) relatie. Toen ik mijn huidige vriend ontmoette, was er van een transitie nog geen sprake. Ik vertelde hem gelijk dat ik op ontdekking was en dat deze gevoelens bij mij speelden. Ik leef nu als vrouw, maar maak er geen geheim van dat ik transvrouw ben. Als ik date (ook al is het een scharrel), dan weet de ander dat ze daten met een transvrouw. Ik wil gewoon transparant zijn. En een scharrel kan zo maar uitmonden in een serieuze relatie (zoals bij mij en mijn vriend het geval was). Je bent rijkelijk laat als je dan nog moet vertellen dat je transvrouw bent. Dus ik kan me voorstellen dat de ander vervelend kan reageren als ze daar onverwacht mee geconfronteerd worden (zeker in deze tijd... helaas ). Het kan ook vragen oproepen. Met wie date ik eigenlijk? Wat verbergt ze nog meer? Dus ik zou je ervaring als transvrouw koesteren en niet verbergen bij het daten. Het maakt je tot wie je nu bent. Het kan zijn dat er dan mannen voor jou en mij afvallen. So be it. Dat is de consequentie van de keuzes die we maken. En er blijven nog genoeg mannen over.

[Vief_Zeester_Woud]

Ik weet niet of dit zo is. Er zijn allerlei dingen die je pas vertelt als het echt serieus wordt. Als er geen kinderwens is dan is een transitie uit een ver verleden niet echt belangrijk.

[Rap_Libel_Bunzing]

Ik weet niet of dit zo is. Er zijn allerlei dingen die je pas vertelt als het echt serieus wordt. Als er geen kinderwens is dan is een transitie uit een ver verleden niet echt belangrijk.

Ja daar ben ik het dus ook mee eens. Mijn medische geschiedenis is aan mij of ik daarover wil delen en wanneer ik dat wil. En als iemand mijn lichaam aantrekkelijk vind, dan zou het niet uit moeten maken wat mijn medische geschiedenis is.

[Rap_Libel_Bunzing]

Hoi Sophie. Ik sta daar toch anders in. Mijn situatie is wel anders dan bij jou. Ik zit nog midden in mijn transitie, ben ouder en heb al een (open) relatie. Toen ik mijn huidige vriend ontmoette, was er van een transitie nog geen sprake. Ik vertelde hem gelijk dat ik op ontdekking was en dat deze gevoelens bij mij speelden. Ik leef nu als vrouw, maar maak er geen geheim van dat ik transvrouw ben. Als ik date (ook al is het een scharrel), dan weet de ander dat ze daten met een transvrouw. Ik wil gewoon transparant zijn. En een scharrel kan zo maar uitmonden in een serieuze relatie (zoals bij mij en mijn vriend het geval was). Je bent rijkelijk laat als je dan nog moet vertellen dat je transvrouw bent. Dus ik kan me voorstellen dat de ander vervelend kan reageren als ze daar onverwacht mee geconfronteerd worden (zeker in deze tijd... helaas ). Het kan ook vragen oproepen. Met wie date ik eigenlijk? Wat verbergt ze nog meer? Dus ik zou je ervaring als transvrouw koesteren en niet verbergen bij het daten. Het maakt je tot wie je nu bent. Het kan zijn dat er dan mannen voor jou en mij afvallen. So be it. Dat is de consequentie van de keuzes die we maken. En er blijven nog genoeg mannen over.

Ik heb het wel geprobeerd, om het bijvoorbeeld op mijn dating profiel te zetten. Mijn ervaring is dat ik dan ten eerste veel minder matches krijg, en ten tweede dat ik matches krijg die er de hele tijd vragen over stellen alsof ik een curiosity ben en helemaal niet geinteresseerd zijn in mij als persoon. En ik wil eigenlijk gewoon een beetje scharellen, en ik wil het helemaal niet hebben over mijn trans verleden als ik aan het daten ben.

Qua echte relaties ben ik het wel met je eens. Ik heb in al mijn langdurige relaties gewoon alles gedeeld. Dat is wel een kernwaarde voor relaties voor mij, in een relatie wil ik echt alles kunnen delen met elkaar.