Schrijf eens wat dat vrouw voelen nou is

[Groot_Beek_Das]

Ik denk(ik weet het ook niet precies) dat als je een meisje word geboren je er gewoon inrold en niet beter weet.
Zelfde als jongetje denk ik.
Om voor mijzelf te spreken heb ik altijd van kinds af aan het idee gehad dat ze mij in het verkeerde lichaam hadden gestopt dat er tijdens de zwangerschap iets erg fout is gegaan of dat ze ergens daarboven een hele domme grap hebben uitgehaald om mij in dit lichaam te stoppen.

Herkenbaar!
Ik dacht toen ik klein was dat het niet klopte bij mij en dat ik daarom terug moest in de buik van mijn moeder.

[Paars_Delta_Konijn]

Ik benader het iets anders, de hormonencocktail maakte dat ik mij binnen een paar weken een volkomen normaal mens voelde, soms bijna op het saaie af, wat ik nooit voor elkaar heb gekregen op ontelbare vaak destructieve andere manieren

Ik kan dus niet zonder, want zonder was ik eeuwig ongemakkelijk, onrustig,depressief, en suicidaal, van mij hoefde het leven niet

Dus, chemisch klopt het nu, en das ok

Maakt mij dat vrouw ,ach dat is een vraagstuk die de rest van mijn even zal blijven spelen

Ik hecht waarde aan 1 hokje, het hokje Fay

Al het andere is maar verwarrend

Kleine indicatie dat er wel iets met me aan de hand was, ik ontwikkelde aan 1 kant borstvorming toen ik klein was, 5 a 6 jaar, heel vreemd, ebtte later weer weg, hormonaal afwijkend iig

Fay

[Machtig_Libel_Spreeuw]

Ja dat kan ik wel beamen, na mijn transitie is mijn leven een stuk saaiere geworden, maar ik vind dat wel prima zo.

[Paars_Delta_Konijn]

Ik vind dat nog steeds wennen, je hebt je hele leven overhoop gelegen met jezelf en de hrt haalt de grootste overhoop weg

(komt weer andere overhoop bij, je transitie, maar beter dan de oude overhoop)

Na 13 jaar hrt kan mijn hoofd daar nog steeds niet goed bij, maar terug?

Never

[Donker_Kreek_Riet]

Dat was de vraag van de psycholoog van het genderteam toen, schrijf eens wat dat vrouw voelen nou is. Ik heb het toen geprobeerd en kwam nooit verder dan vertellen wat ik ooit dacht en meemaakte, maar ik kon het gevoel niet vertellen. Er was wel iets maar dat kon ik niet vertellen omdat het gewoon algemene gekte was, dan zouden ze mij nooit in transitie laten gaan.
Nu, ruim 30 jaar later, durf ik het wel te vertellen. Ik wilde geen vrouw zijn maar ik was het wel, niet van buiten maar van binnen. Het uitte zich vooral lichamelijk, tenminste, zo ervaarde ik het. Ik had bijna de overtuiging toen ik 11 was dat ik een vagina had, dat die ergens verborgen zat, ik had bijna de overtuiging dat ik te veel vrouwelijke hormonen had, het leek wel alsof ik het zenuwstelsel van een vrouw had, ik raakte er bijna van overtuigd dat mijn lichaam van binnen vrouwelijk was, ik een baarmoeder en eierstokken had. Dit moest haast wel want ik kon het niet anders verklaren waar anders dat gevoel vandaan kwam. Geen gevoel in de zin van emotie, maar hoe je je lichaam van binnen ervaart. Ik vond dat volkomen waanzin wat ik ervaarde dat ik het nooit heb durven te vertellen, en nu besef ik pas hoe het mij geholpen kon hebben als ik het juist wel verteld had.
Zijn er hier meer mensen die het zo sterk ervaren (hebben), het lichaamsgevoel van binnen contra was van wat je wilde of probeerde te zijn?

Bij mij lag het anders, in mijn vroege kinderjaren (begin jaren zeventig) had ik al een enorm laag zelfbeeld, vond mijzelf verschrikkelijk lelijk. Ik denk dat je het nu bodydismorphia zou kunnen noemen want ik wist al heel jong dat ik een jongen was. Dat was namelijk verteld, en in een restrictieve opvoeding was er geen ruimte om anders te mogen denken, laat staan zijn. Mijn interne beleving van mijn lichaam was dus walging.
Dat ik op de hakken van mijn moeder wilde lopen, een roze fiets wilde, in het keukentje wilde spelen op de kleuterschool en liever met meisjes speelde waren geen tekenen van genderdysforie, simpelweg omdat het niet bestond in de realiteit van toen. Maar het was er wel.
Ik had ook niet de moed en de woorden om het uit te leggen, waar een veilige omgeving tevens ontbrak.

Persoonlijk denk ik dat genderidentiteit onstaat in die vroege kinderjaren omdat we spiegelen aan anderen kinderen. We nemen waar wat de overeenkomsten en verschillen zijn ten opzichte van onszelf (het IK) dat rond het 3e levensjaar begint.
Tevens wordt er vanuit een maatschappelijke (binaire) normering geleerd wat een jongen of meisje is, dat het vast staat, en het specifieke gedrag en uiterlijk wat daarbij hoort wordt ook geleerd. Waar nodig, wordt het gecorrigeert.
Dat dat niet strookt met jou eigen intere beleving (het IK) kan dus al vroeg leiden tot genderincongruentie of erger genderdysforie.
Gelukkig is er tegenwoordig als kind wel veel meer ruimte en acceptatie om genderidentietijd "het IK" te onderzoeken en gender dus veel breder is dan het geslacht wat volgens de wet bepaald wie je bent.

Voor mij betekend het IK:
Vrouw zijn: expressie, kleur, schoonheid, sexy, empatisch, authenticiteit, kracht en volwassenheid.

Je hoeft het daar niet mee eens te zijn want jij bent jij in al zijn uniekheid, en dat is helemaal o.k.

[Trots_Spreeuw_Moeras]

Dat was de vraag van de psycholoog van het genderteam toen, schrijf eens wat dat vrouw voelen nou is. Ik heb het toen geprobeerd en kwam nooit verder dan vertellen wat ik ooit dacht en meemaakte, maar ik kon het gevoel niet vertellen. Er was wel iets maar dat kon ik niet vertellen omdat het gewoon algemene gekte was, dan zouden ze mij nooit in transitie laten gaan.
Nu, ruim 30 jaar later, durf ik het wel te vertellen. Ik wilde geen vrouw zijn maar ik was het wel, niet van buiten maar van binnen. Het uitte zich vooral lichamelijk, tenminste, zo ervaarde ik het. Ik had bijna de overtuiging toen ik 11 was dat ik een vagina had, dat die ergens verborgen zat, ik had bijna de overtuiging dat ik te veel vrouwelijke hormonen had, het leek wel alsof ik het zenuwstelsel van een vrouw had, ik raakte er bijna van overtuigd dat mijn lichaam van binnen vrouwelijk was, ik een baarmoeder en eierstokken had. Dit moest haast wel want ik kon het niet anders verklaren waar anders dat gevoel vandaan kwam. Geen gevoel in de zin van emotie, maar hoe je je lichaam van binnen ervaart. Ik vond dat volkomen waanzin wat ik ervaarde dat ik het nooit heb durven te vertellen, en nu besef ik pas hoe het mij geholpen kon hebben als ik het juist wel verteld had.
Zijn er hier meer mensen die het zo sterk ervaren (hebben), het lichaamsgevoel van binnen contra was van wat je wilde of probeerde te zijn?

Bij mij lag het anders, in mijn vroege kinderjaren (begin jaren zeventig) had ik al een enorm laag zelfbeeld, vond mijzelf verschrikkelijk lelijk. Ik denk dat je het nu bodydismorphia zou kunnen noemen want ik wist al heel jong dat ik een jongen was. Dat was namelijk verteld, en in een restrictieve opvoeding was er geen ruimte om anders te mogen denken, laat staan zijn. Mijn interne beleving van mijn lichaam was dus walging.
Dat ik op de hakken van mijn moeder wilde lopen, een roze fiets wilde, in het keukentje wilde spelen op de kleuterschool en liever met meisjes speelde waren geen tekenen van genderdysforie, simpelweg omdat het niet bestond in de realiteit van toen. Maar het was er wel.
Ik had ook niet de moed en de woorden om het uit te leggen, waar een veilige omgeving tevens ontbrak.

Persoonlijk denk ik dat genderidentiteit onstaat in die vroege kinderjaren omdat we spiegelen aan anderen kinderen. We nemen waar wat de overeenkomsten en verschillen zijn ten opzichte van onszelf (het IK) dat rond het 3e levensjaar begint.
Tevens wordt er vanuit een maatschappelijke (binaire) normering geleerd wat een jongen of meisje is, dat het vast staat, en het specifieke gedrag en uiterlijk wat daarbij hoort wordt ook geleerd. Waar nodig, wordt het gecorrigeert.
Dat dat niet strookt met jou eigen intere beleving (het IK) kan dus al vroeg leiden tot genderincongruentie of erger genderdysforie.
Gelukkig is er tegenwoordig als kind wel veel meer ruimte en acceptatie om genderidentietijd "het IK" te onderzoeken en gender dus veel breder is dan het binaire geslacht wat volgens de wet bepaald wie je bent.

Voor mij betekend het IK:
Vrouw zijn: expressie, kleur, schoonheid, sexy, empatisch, authenticiteit, kracht en volwassenheid.

Je hoeft het daar niet mee eens te zijn want jij bent jij in al zijn uniekheid, en dat is helemaal o.k.

Zijn wel van de schooltijd wat herkenbare punten. En er werd ook in de jaren 80 niets mee gedaan.

[Zwart_Hermelijn_Reiger]

O wow, ik vind het vet interessant om te lezen wat je schrijft, omdat ik voor mijn gevoel hetzelfde ervaren heb/ervaar (maar dan andersom). Volgens mij is de incongruentie tussen de interne belevenis en de externe "hardware" dan ook precies de definitie van genderdysforie. Het doet me ook denken aan dat ik eens las over een onderzoek naar hersenen van transgender personen, die zouden qua structuur dichterbij het gender zitten wat ze ervaren te zijn dan wat er bij de geboorte was opgeplakt. (kan dat onderzoek zelf niet vinden, maar dit is een kort nieuwsbericht in het Nederlands:https://www.gezondheid.be/artikel/menta ... ekse-17095 en hier is een recenter onderzoek in het Engels: https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC8955456/)

Het verbaast mij altijd weer dat juist mannen genderdysforie omschrijven in hun beleving zoals ik het ervaren heb. Bij mij is de bal ook aan het rollen gegaan toen erachter kwam dat er ook mannen waren met genderdysforie, plat gedacht, meisjes die een jongen willen zijn. Ik herkende mezelf daarin, ik was een meisje dat een jongen wilde zijn maar toen ik er over na ging denken klopte er natuurlijk niks van, ik was al een jongen en helemaal geen meisje, hoe kwam ik daar toch bij? Nou ja, de uitkomst is bekend. Het is wel duidelijk dat het niet de wens is om van het andere geslacht te zijn, maar dat je het bent, hoe graag je ook anders zou hebben gewild.

[Paars_Delta_Konijn]

Mbt het ontwikkelen van je genderidentiteit, bij mij kwam het gevoel iig van binnenuit ik was 6 jaar misschien en wist het al, alleen snapte ik niet wat ik er mee moest

Ik trok toen wel de conclusie, niks aan te doen, maar dan houdt mijn leven hier dus wel op, zwaar traumatisch

Ongelooflijk dat je het dan wegstopt en een leven ingaat als de verkeerde sekse.

Imo wordt je iig geboren met dysforie, het ontstaat niet door factoren van buitenaf

Fay

[Vrij_Mus_Vos]

Mbt het ontwikkelen van je genderidentiteit, bij mij kwam het gevoel iig van binnenuit ik was 6 jaar misschien en wist het al, alleen snapte ik niet wat ik er mee moest

Volgens mijn moeder toen ik 3 was.

Ik trok toen wel de conclusie, niks aan te doen, maar dan houdt mijn leven hier dus wel op, zwaar traumatisch

Ongelooflijk dat je het dan wegstopt en een leven ingaat als de verkeerde sekse.

Imo wordt je iig geboren met dysforie, het ontstaat niet door factoren van buitenaf

Fay

Klopt helemaal.
Dick Swaab brengt het ook zo.

[Paars_Delta_Konijn]

En daar mag men leren dat er flink onderscheid gemaakt mag worden

De hetze tegen lhgbt - mensen raken het beu, en ja ook ik vind uitdragen van lhgbt op die manier ook veel te veel - richt zich vooral tegen het id dat sekse maakbaar is, dat je zomaar van geslacht kan veranderen als je dat wil, kids geindoctrineerd worden, maar men gaat imo teveel voorbij aan degene die met werkelijke dysforie worden geboren, wij dus, de transen.

Daar zit geen indoctrinatie achter, en toch worden ook wij aangesproken op de lhgbt propaganda

Fay