Zwart_Zwaluw_Mus schreef:Dat je er even bij blijft stil staan is okee, maar doe dat niet te lang.
Mee eens, jedoch. Dit verdriet probeer ik een plek te geven in mijn leven. Geen allesoverheersende plek, want ook nu al gaat het leven gewoon door. En daar wil ik ook voor gaan. Maar kinderloosheid is voor altijd, evenals het gemis van een overleden naaste. Het zal altijd zo zijn en hoewel het niet altijd op de voorgrond zal zijn, is het goed het niet te ontkennen, er op bepaalde momenten actief mee bezig te zijn, om er vervolgens mee verder te kunnen gaan.
ik begrijp heel erg je verdriet omdat ik net het zelfde heb , het is niet gemakkelijk het een plaats te geven , en het zal nooit verdwijnen nee . het is wel belangrijk om er over te kunnen praten met degene die hetzelfde mee maken
ik praat er ook nog heel vaak over , is heel moeilijk om los te laten
het was van mijn kant meer een vraag of het al wat beter met je ging, niet om je te bezeren... als ik dat wel heb gedaan onbedoeld dan spijt me dat !
Zo heb ik het ook niet opgevat, Judith!
Ik heb er vandaag emotioneel over kunnen praten op bezoek bij mijn moeder en mijn vader en broer. Ik heb een boekje "ongewenste kinderloosheid" meegenomen. Het was intens en heftig, maar het heeft me goed gedaan.
Ik ben de jongste van 3. Mijn zus heeft 2 kinderen en dat zal ook wel zo blijven denk ik. Dus de familielijn gaat wel door. Het is meer dat ik mijn moeder ook graag een kleinkind in de armen had gedrukt ("kijk, mam, zelf gemaakt!")
Ik keek er eerst zelfs gewoon overheen, omdat je zoiets eigenlijk helemaal niet verwacht. Echt super stom. 