Schaamte

[Mike]

Omkleden vind ik ook altijd een ramp. Sowieso omdat mijn lichaam gewoon niet klopt, niemand mag me zien, maar daarnaast zit mijn lichaam ook vol met littekens en vaak ook met wonden die nog moeten genezen. Met voetbal moeten we douche en dan kijk ik altijd naar de muur en ga met mijn rug naar de rest staan.

[Antonnie]

vroeg me af hebben jullie dat vroeger gehad voor dat je wist dat je je eigenlijk een man of vrouw van binnen voelde?

[Mike]

Ja ik heb altijd moeite gehad om me aan andere te tonen zegmaar... En is alleen maar verergerd doordat ik littekens kreeg...

[Daniel]

Jaa, dat herken ik ook Mike, het werd alleen maar erger toen ik littekens kreeg. Ik heb jaren in lange kleding gelopen om ze te verbergen.

[Fay]

vroeg me af hebben jullie dat vroeger gehad voor dat je wist dat je je eigenlijk een man of vrouw van binnen voelde?

Ging een beetje samen, besef dat het helemaal mis was op mijn 5 de of 6de, daarna , vooral puberteit, begon de ellende

Vicky

[Jack]

Ik vind het erg ongemakkelijk om me om te kleden waar anderen bij zijn, maakt me dan ook niet veel uit of dat nou onbekenden of bekenden zijn. Ik vermijd het omkleden met anderen dan ook al jaren. Ik vluchtte op de middelbare school en laatste jaren van basisschool altijd naar het wc hokje in de kleedkamer om me daar om te kleden. En nu nog, als ik bijv. bij vrienden overnacht, kleed ik me altijd apart om, terwijl de rest wel in dezelfde ruimte omkleedt. Ook zwem ik sinds de puberteit niet meer, heb t toen al ongemakkelijk gevonden dat lichaamsdelen "meer aanwezig" raakten en ik niet wilde dat anderen alles van me zagen, al wist ik toen nog niet echt waarom ik dat zo'n groot probleem vond.

De ongemakkelijkheid/schaamte komt bij mij dus eigenlijk van voordat ik wist dat ik een man ben.

[Anon20180501]

vroeg me af hebben jullie dat vroeger gehad voor dat je wist dat je je eigenlijk een man of vrouw van binnen voelde?

Hai Antonnie,

Tot mijn 11e werd ik vaak als meisje verkleedt door mijn moeder en zussen en ook aangesproken als *....* (vrouwelijk equivalent van mijn jongensnaam). De hele buurt waar ik woonde had dat overgenomen. Ik voelde me prettig in meisjeskleding en met mijn 'bijnaam'. Ik begon ook al te denken dat er 'iets' mis was met mij maar mijn lichaam was nog niet dermate ontwikkeld dat dat problemen voor me opleverde.
Op mijn 11e is er iets gebeurd waardoor ik depressief werd wat tegelijk betekende dat mijn gevoelens en emoties geen uitweg meer vonden, ook blokkeerde de input daarvan. Wat wel nog impact op me had waren dus de naakte confrontaties toen mijn lichaam zich begon te ontwikkelen. (nog steeds geen weet van mijn GD)
Pas toen ik mijn aanstaande vrouw leerde kennen en een relatie met haar kreeg verdwenen de ongemakkelijke gevoelens maar dat was eigenlijk een signaal dat mijn depressie inmiddels zo zwaar was geworden dat mijn hele emo- en gevoelsysteem helemaal niet meer functioneerde.
Na 12,5 jaar huwelijk (een vrij huwelijk in de breedste zin van het woord en op alle gebieden) en 2 jaar scheiding raakte ik de weg kwijt en gingen drank, drugs en seks in extreme vorm een rol spelen in mijn leven. Na 3 jaar was ik zover van het padje af dat ik tijdens een zeldzaam helder moment besloot mezelf op te laten nemen in een afkickkliniek. Daar ontdekte ze mijn depressie en dat die al vanaf mijn 11e speelde, na het aanslaan van de anti-depressiva kreeg ik weer contact met mijn emoties en gevoelens. Er was een scene - die zich vlak voor mijn ogen afspeelde - nodig om me bewust te maken van mijn GD.

Vanaf mijn omgaan heb ik 4 jaar een relatie gehad met een man waarvoor ik natuurlijk uit de kleren ging, maar alleen prive en tot heden (13jaar vanaf mijn bewustwording) doe ik dan niet meer in 'het openbaar'.

Liefs Daniéla

[Figó]

Ik herken die schaamte ook. Ik heb altijd een hekel aan mijn lichaam gehad. Ik takelde mijn lichaam toe en het kon me niks schelen dat daar gevolgen aan zaten. Ik had een hekel aan mezelf. Toen ik mezelf leerde kennen leerde ik dat ik best oké ben. Maar ik leerde ook dat ik eigenlijk een man ben. Nu kan ik die schaamte plaatsen. Ik ontwijk 'naakte situaties'. Mijn vriendin is de enige die mij naakt mag zien. Bij haar voelt het nog enigszins oké. Er is alleen andere schaamte gekomen. Ik schaam me voor mijn stem en mijn gezicht. Als ik over straat loop vind ik dat ongemakkelijk omdat ik bang ben dat mensen zien dat ik het lichaam van een vrouw heb. Het liefst zeg ik niets, kijk ik niemand aan en als ik met iemand samen ben praat ik zo zacht mogelijk zodat niemand anders me hoort. Ik voel me heel ongemakkelijk in dit lijf. Ik wil gezien worden als jongen door iedereen die ik tegen kom maar mijn lichaam werkt daar niet aan mee. Had ik maar die hormonen!

[Gabriël]

Ik heb het ook, die schaamte/ongemak van mijn eigen lichaam. Ik heb me ook nooit graag omgekleed in kleedkamers voor gym enzo (ik kleedde me altijd zo snel mogelijk om in een hoekje), en gezamelijk douchen al helemaal niet. Als ik zelf douche dan kijk ik ook vrijwel nooit naar beneden. In relaties op dat vlak ook altijd problemen gehad. Wanneer ik gekleed ben en iemand maakte een complimentje dat ik er mooi uit zag, kon ik dat wel hebben omdat het voor mij gevoel meer over mijn kleding ging, maar wanneer een toenmalige partner bijvoorbeeld een compliment maakt over mijn lichaam, dan kan ik die ook niet ontvangen. Ik vind mijn lichaam heel moeilijk. Vandaar dat ik me er ook van gedistantieerd heb en mijzelf los zie van mijn lichaam (met alle problemen van dien, want daardoor zorgde ik ook niet goed voor mijn lichaam).
En dingen als zwemmen doe ik ook al jaren niet meer.

vroeg me af hebben jullie dat vroeger gehad voor dat je wist dat je je eigenlijk een man of vrouw van binnen voelde?

Ik heb dat gevoel van schaamte/ongemak sinds ik ongeveer 12 was, en pas een aantal jaar daarna later realiseerde ik me dat ik me geen vrouw voelde, en een aantal jaren daarna werd ik me pas echt bewust dat ik meer een jongen voelde.

[mick1984]

ik herken het ook.. ik heb ook altijd een ongemakkelijk gevoel gehad met omkleden... achter denk ik dat het ook heel veel te maken had emt me genderdysforie.. maarja wist als kind/tiener nog niet dat ik eht had.. kende eht word niet eens.. dacht altijd dat eht te maken had met me dikker zijn..
maar eiegenlijk weet ik zeker dat er meer achter zit.. nog steeds vind ik omkleden bij andere vreselijk.. vandaag op de sportschool weer irri.. ik kleed me eiegenlijk nooit om maar moet wel naar zo'n omkleedhok.. en ik ga nog bij de vrouwen