Inmiddels heb ik het wel al vertelt aan de mentor en een vakdocent op school. En ook aan die ene vriend waarmee ik bus-hobby dingen doe. Oh ja, en ook aan één klasgenoot welke ik kon vertrouwen. De reacties waren erg goed, beter dan ik had verwacht
Mijn mentor had ik via een e-mail ingelicht, aan het einde v/d dag kwam ze samen met een vakdocent erop terug en hadden ze een gesprek met mij. Ze waren trots dat ik ervoor uit durfde te komen
Die twee docenten zijn vrij ruimdenkend, hebben er geen problemen mee. Ze zeiden ook dat ik altijd terecht kan bij hen als er iets is of als ik gewoon even wat kwijt moet. Erg fijn Aan die vriend had ik het vertelt tijdens een telefoongesprek. Na een gesprek over wat (technische) bus-zaken, stelde ik ‘m gewoon de vraag “Hoe zou je het vinden als ik op een dag een meisje ben?”. Hij antwoordde toen dat het hem helemaal niets uitmaakte. Toen heb ik verder het e.e.a. vertelt en hij reageerde heel neutraal, alsof het de gewoonste zaak v/d wereld was. En hij snapte opeens waarom ik mijn haar liet groeien, ik denk dat hij voortaan de herhalende opmerking "knip het toch af" wel laat
Die klasgenoot... tja... daar ben ik wat kort over... het was tijdens de pauze op school toen ik het vertelde, hij werd er even helemaal stil van, maar accepteert het wel, heeft er geen problemen mee
De volgende stap is om het mijn moeder en zus te vertellen. Daar wil ik toch niet meer te lang mee gaan wachten, ik wil het uiterlijk voor de zomervakantie vertelt hebben. Het wordt steeds moeilijker om het verborgen te houden, omdat moeder langzaamaan merkt dat er iets aan de hand is en steeds meer vraagt. Smoesjes raken op. Bovendien zal ik het zéér waarderen als ik erover kan praten met iemand in mijn directe omgeving. Ik denk wel dat ik het hen apart ga vertellen, zus eerst
Mijn zus is wel vrijwel altijd samen met haar vriend als ze thuis is, dus zullen ze het wel tegelijk te horen krijgen. Ik wil dat schriftelijk gaan doen.Om mijn moeder het te vertellen heb ik wel een klein beetje hulp nodig van mijn autisme-begeleider. Het is voor mij voldoende als ze erbij is, voor het geval moeders reactie te heftig is en ik er geen raad mee weet. Dan is er iemand om het "op te vangen" zeg maar
Ik zal het mijn moeder mondeling moeten vertellen. Schriftelijk is bij haar geen optie => ze beheerst onvoldoende Nederlands, terwijl ik juist alleen Nederlands kan lezen/schrijven.Ergens zit ik trouwens wel aan te denken om na de zomervakantie als meid naar school te gaan (en als dat zo is, ook mijn roepnaam aan te laten passen). Dan moet ik het ook om praktische redenen thuis wel eerst bespreekbaar gaan maken. En daarna ook voorleggen bij de mentor op school, zij moet er wel achter staan vind ik. Ik word na de vakantie namelijk teruggeplaatst naar de klas waar ik begin dit jaar weggepest was. Dat is een punt waar ik echt héél goed over na moet denken, ondanks dat ik het wel echt heel graag wil.
Binnenkort heb ik een gesprek bij Transvisie Zorg, daar ga ik o.a. dit bespreken. Dat is op aanraden van mijn begeleider, want zij kan er zelf relatief weinig mee. Bij het 1e gesprek gaat ze mee (en werkt ook mee om het verborgen te houden voor m'n moeder), naar de evt. volgende gesprekken ga ik zelf heen
